Кіріспе

15 ғасырдағы голланд суретшісі Дирик Бутс (Dieric Bouts) 1604 жылғы Het Schilderboeck еңбегінде Карел ван Мандердің айтуынша, Бутс Харлемде туып, негізінен Лёвенде (Лувен) белсенді болды, ол 1468 жылдан бастап қала суретшісі болды. Ол ерте голланд суретшісі болды. Боутс Роджер ван дер Вейденнің қолында оқыған болуы мүмкін, ал оның жұмысына ван дер Вейден мен Ян ван Эйк ықпал еткен. Ол 1457 жылдан бастап (немесе одан бұрын) 1475 жылы қайтыс болғанға дейін Левенде жұмыс істеді. Боутс солтүстік бояушыларының алғашқысы болды, ол бір ғана жоғалу нүктесін қолданған (оның соңғы кешкі асінде көрсетілгендей).

Ертедегі еңбектері (1464 жылға дейін)

Боутстың ең алғашқы туындысы - Мадридтегі Прадодағы 1445 жылы салынған "Бейбике өмірінің үшбұрышы" (Triptych of the Virgin's Life) суреті. Гранададағы (Капилла Реал) Депозиция құрбандық үстелінің дәуірі осы кезеңнен басталған болуы мүмкін, шамамен 1450-1460 жылдар. Бельгияның көркем өнер корольдік мұражайларында (Брюссель), Дж. Пол Гетти мұражайында (Лос-Анджелес), Ұлттық галереяда (Лондон), Нортон Саймон мұражайында (Пасадена) және Швейцарияның жеке коллекциясында орналасқан, киелі сакрамент құрбандық үстелінің өлшемдерімен бірдей, осы кезеңге жатады. Луврдің "Жүгіру жыры" (Pietà) - тағы бір ертедегі шығарма.

Құжатталған шығармалар

Соңғы кешкі ас - бұл 1464 жылы Левеннің Қасиетті Тағаланың Қауымдастығы Бутстан тапсырған Қасиетті Тағаланың Алтарьінің орталық панелі. Орталық бөлменің барлық ортогоналдары (суреттің жазықтығына артта және перпендикуляр болып көрінетін, бір нүктеде жиналатын сызықтар) Мәсіхтің басынан жоғары шатырдың ортасында бір нүктеге әкеледі. Алайда, кішкентай қосалқы бөлменің өзінің жоғалу нүктесі бар, және ол да, негізгі бөлменің жоғалу нүктесі де терезелер арқылы көрінетін ландшафттың көкжиегіне түспейді. Соңғы кешкі ас - итальяндық сызықтық перспективаны түсінуді көрсетуге арналған екінші даталанған жұмыс (Петрус Христостың "Иероним мен Францискпен бірге таққа отырған қыз мен баладан кейін, 1457 жылы) Ғалымдар сондай-ақ, Буттың соңғы кешкі ас ас соңғы кешкі ас бейнеленген алғашқы фламандтық панелдік сурет болғандығын атап өтті. Бұл орталық панельде Бутс Киелі кітаптың өзіне назар аударған жоқ, керісінше, Мәсіхті католиктік мессадан Евхаристиялық хостицияларды бағыштауды жүзеге асыратын діни қызметкер рөлінде ұсынды. Бұл Исаның соңғы кешкі ас кезінде Яһуданың сатқындыққа барғанын немесе Исаның Жоханды жұбатуын бейнелейтін суреттерден мүлдем өзгеше. Боутс бұл суреттің күрделілігіне төрт қызметші (екісі терезеде, екеуі тұрғанда) қосады, барлығы фламандтық киім киген. Бір кезде суретшінің өзі мен оның екі ұлы ретінде танылса да, бұл қызметшілер құрбандық үстелінің тапсырысын берген қауым мүшелерінің портреттері болуы мүмкін. Соңғы кешкі ас - Левендегі Санкт-Петер шіркеуіндегі құрбандық үстелінің орталық бөлігі. Қасиетті Тағаланың құрбандық үстелінің әр жағында екі-екіден төрт қосымша панелі бар. XIX ғасырда бұл мүсіндер Берлин мен Мюнхен мұражайларына жеткізілгендіктен, түпнұсқалық құрбандық үстелінің қайта құрылуы қиын болды. Бүгінгі таңда сол жақ қанатта Ыбырайым мен Мелхиседектің бейнесі Пасах мейрамының үстінде, ал оң жақ қанатта Ілияс пен Періштедің бейнесі Маннаның жиналуынан жоғары деп есептеледі. Бұлардың барлығы орталық панельдегі соңғы кешкі ас үшін типтік алғышарттар. 1468 жылы Левен қаласының суретшісі атағына ие болғаннан кейін, Бутс қала әкімдігіне тағы екі сурет салуға тапсырыс алды. Біріншісі - соңғы сот (14681470), ол бүгінде тек екі қанатта ғана бар. Бұл жол жұмаққа және лайықсыздардың құлдырауы Музей де Бэкс-Артс, Лилль (Франция) және Фрагментарный Христостың бюсі орталық панельде Ұлттық музей, Стокгольм. Осыдан кейін ол 1470-1475 жылдары әділет алқаларына үлкен комиссияға жүгінді, ол оны 1475 жылы қайтыс болғанға дейін басқарды. Ол бір панелді аяқтап, екіншісін бастады, екеуі де 11 ғасырдағы Киелі Рим императоры Отто III өмірін бейнелейді. Нью-Йорктегі (Метрополитандық өнер мұражайы) бар, олардың керемет көшірмелері Флоренциядағы Барджелло мен Сан-Францискодағы Көркемөнер мұражайларында бар. Бұл композиция 1454 жылы Камбрей соборына (Франция) орнатылған керемет Notre Dame des Grâces иконасының формуласына сәйкес келеді. Ұлттық галереядағы (Лондон) "Балалы қыз" - бұл Мариан суреттерінің ең үлкені және ең үлкені. Портрет өнері саласында Боутс Роберт Кампен, Ян ван Эйк, Рожер ван дер Вейден және Петрус Кристос қалыптастырған дәстүрді кеңейтті. Оның 1462 жылғы "Ұлттық галереядағы адам портреті" (Лондон) - терезеден пейзажға көз жүгірткісімен көзге түсетін фон алдында үш бөліктен көрініс тапқан тұңғыш сурет. Сондай-ақ, Бутсқа 1470-1475 жылдардағы суретшінің соңғы әділдік панельдеріндегі кейіпкерлерге ұқсайтын Метрополитен өнер мұражайындағы (Нью-Йорк) Адамның портреті де кеңінен жатқызылады. Боутпен байланысты басқа портреттер, мысалы, Вашингтондағы (Ұлттық өнер галереясы) және Антверпендегі (Корольдік көркемсурет мұражайы) портреттер проблемалырақ.