Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
15 ғасырдағы голланд суретшісі Дирик Бутс (Dieric Bouts) 1604 жылғы Het Schilderboeck еңбегінде Карел ван Мандердің айтуынша, Бутс Харлемде туып, негізінен Лёвенде (Лувен) белсенді болды, ол 1468 жылдан бастап қала суретшісі болды. Ол ерте голланд суретшісі болды. Боутс Роджер ван дер Вейденнің қолында оқыған болуы мүмкін, ал оның жұмысына ван дер Вейден мен Ян ван Эйк ықпал еткен. Ол 1457 жылдан бастап (немесе одан бұрын) 1475 жылы қайтыс болғанға дейін Левенде жұмыс істеді. Боутс солтүстік бояушыларының алғашқысы болды, ол бір ғана жоғалу нүктесін қолданған (оның соңғы кешкі асінде көрсетілгендей).
15th century Dutch painter
Dieric Boutsrefn|group=note|According to Karel van Mander in his Het Schilderboeck of 1604, Bouts was born in Haarlem and was mainly active in Leuven (Louvain), where he was city painter from 1468. was an Early Netherlandish painter. Bouts may have studied under Rogier van der Weyden, and his work was influenced by van der Weyden and Jan van Eyck. He worked in Leuven from 1457 (or possibly earlier) until his death in 1475. Bouts was among the first northern painters to demonstrate the use of a single vanishing point (as illustrated in his Last Supper).
Ертедегі еңбектері (1464 жылға дейін)
Боутстың ең алғашқы туындысы - Мадридтегі Прадодағы 1445 жылы салынған "Бейбике өмірінің үшбұрышы" (Triptych of the Virgin's Life) суреті. Гранададағы (Капилла Реал) Депозиция құрбандық үстелінің дәуірі осы кезеңнен басталған болуы мүмкін, шамамен 1450-1460 жылдар. Бельгияның көркем өнер корольдік мұражайларында (Брюссель), Дж. Пол Гетти мұражайында (Лос-Анджелес), Ұлттық галереяда (Лондон), Нортон Саймон мұражайында (Пасадена) және Швейцарияның жеке коллекциясында орналасқан, киелі сакрамент құрбандық үстелінің өлшемдерімен бірдей, осы кезеңге жатады. Луврдің "Жүгіру жыры" (Pietà) - тағы бір ертедегі шығарма.
Bouts' earliest work is the Triptych of the Virgin's Life in the Prado (Madrid), dated about 1445. The Deposition Altarpiece in Granada (Capilla Real) probably also dates to this period, around 1450–1460. A dismembered canvas altarpiece—now in the Royal Museums of Fine Arts of Belgium (Brussels), the J. Paul Getty Museum (Los Angeles), National Gallery (London), Norton Simon Museum (Pasadena), and a Swiss private collection—with the same dimensions as the Altarpiece of the Holy Sacrament may belong to this period. The Louvre Lamentation (Pietà) is another early work.
Құжатталған шығармалар
Соңғы кешкі ас - бұл 1464 жылы Левеннің Қасиетті Тағаланың Қауымдастығы Бутстан тапсырған Қасиетті Тағаланың Алтарьінің орталық панелі. Орталық бөлменің барлық ортогоналдары (суреттің жазықтығына артта және перпендикуляр болып көрінетін, бір нүктеде жиналатын сызықтар) Мәсіхтің басынан жоғары шатырдың ортасында бір нүктеге әкеледі. Алайда, кішкентай қосалқы бөлменің өзінің жоғалу нүктесі бар, және ол да, негізгі бөлменің жоғалу нүктесі де терезелер арқылы көрінетін ландшафттың көкжиегіне түспейді. Соңғы кешкі ас - итальяндық сызықтық перспективаны түсінуді көрсетуге арналған екінші даталанған жұмыс (Петрус Христостың "Иероним мен Францискпен бірге таққа отырған қыз мен баладан кейін, 1457 жылы) Ғалымдар сондай-ақ, Буттың соңғы кешкі ас ас соңғы кешкі ас бейнеленген алғашқы фламандтық панелдік сурет болғандығын атап өтті. Бұл орталық панельде Бутс Киелі кітаптың өзіне назар аударған жоқ, керісінше, Мәсіхті католиктік мессадан Евхаристиялық хостицияларды бағыштауды жүзеге асыратын діни қызметкер рөлінде ұсынды. Бұл Исаның соңғы кешкі ас кезінде Яһуданың сатқындыққа барғанын немесе Исаның Жоханды жұбатуын бейнелейтін суреттерден мүлдем өзгеше. Боутс бұл суреттің күрделілігіне төрт қызметші (екісі терезеде, екеуі тұрғанда) қосады, барлығы фламандтық киім киген. Бір кезде суретшінің өзі мен оның екі ұлы ретінде танылса да, бұл қызметшілер құрбандық үстелінің тапсырысын берген қауым мүшелерінің портреттері болуы мүмкін. Соңғы кешкі ас - Левендегі Санкт-Петер шіркеуіндегі құрбандық үстелінің орталық бөлігі. Қасиетті Тағаланың құрбандық үстелінің әр жағында екі-екіден төрт қосымша панелі бар. XIX ғасырда бұл мүсіндер Берлин мен Мюнхен мұражайларына жеткізілгендіктен, түпнұсқалық құрбандық үстелінің қайта құрылуы қиын болды. Бүгінгі таңда сол жақ қанатта Ыбырайым мен Мелхиседектің бейнесі Пасах мейрамының үстінде, ал оң жақ қанатта Ілияс пен Періштедің бейнесі Маннаның жиналуынан жоғары деп есептеледі. Бұлардың барлығы орталық панельдегі соңғы кешкі ас үшін типтік алғышарттар. 1468 жылы Левен қаласының суретшісі атағына ие болғаннан кейін, Бутс қала әкімдігіне тағы екі сурет салуға тапсырыс алды. Біріншісі - соңғы сот (14681470), ол бүгінде тек екі қанатта ғана бар. Бұл жол жұмаққа және лайықсыздардың құлдырауы Музей де Бэкс-Артс, Лилль (Франция) және Фрагментарный Христостың бюсі орталық панельде Ұлттық музей, Стокгольм. Осыдан кейін ол 1470-1475 жылдары әділет алқаларына үлкен комиссияға жүгінді, ол оны 1475 жылы қайтыс болғанға дейін басқарды. Ол бір панелді аяқтап, екіншісін бастады, екеуі де 11 ғасырдағы Киелі Рим императоры Отто III өмірін бейнелейді. Нью-Йорктегі (Метрополитандық өнер мұражайы) бар, олардың керемет көшірмелері Флоренциядағы Барджелло мен Сан-Францискодағы Көркемөнер мұражайларында бар. Бұл композиция 1454 жылы Камбрей соборына (Франция) орнатылған керемет Notre Dame des Grâces иконасының формуласына сәйкес келеді. Ұлттық галереядағы (Лондон) "Балалы қыз" - бұл Мариан суреттерінің ең үлкені және ең үлкені. Портрет өнері саласында Боутс Роберт Кампен, Ян ван Эйк, Рожер ван дер Вейден және Петрус Кристос қалыптастырған дәстүрді кеңейтті. Оның 1462 жылғы "Ұлттық галереядағы адам портреті" (Лондон) - терезеден пейзажға көз жүгірткісімен көзге түсетін фон алдында үш бөліктен көрініс тапқан тұңғыш сурет. Сондай-ақ, Бутсқа 1470-1475 жылдардағы суретшінің соңғы әділдік панельдеріндегі кейіпкерлерге ұқсайтын Метрополитен өнер мұражайындағы (Нью-Йорк) Адамның портреті де кеңінен жатқызылады. Боутпен байланысты басқа портреттер, мысалы, Вашингтондағы (Ұлттық өнер галереясы) және Антверпендегі (Корольдік көркемсурет мұражайы) портреттер проблемалырақ.
The Last Supper is the central panel of Altarpiece of the Holy Sacrament, commissioned from Bouts by the Leuven Confraternity of the Holy Sacrament in 1464. All of the central room's orthogonals (lines imagined to be behind and perpendicular to the picture plane that converge at a vanishing point) lead to a single vanishing point in the centre of the mantelpiece above Christ's head. However the small side room has its own vanishing point, and neither it nor the vanishing point of the main room falls on the horizon of the landscape seen through the windows. The Last Supper is the second dated work (after Petrus Christus' Virgin and Child Enthroned with St. Jerome and St. Francis in Frankfurt, dated 1457) to display an understanding of Italian linear perspective. Scholars also have noted that Bouts' Last Supper was the first Flemish panel painting to depict the Last Supper. In this central panel, Bouts did not focus on the biblical narrative itself but instead presented Christ in the role of a priest performing the consecration of the Eucharistic host from the Catholic Mass. This contrasts strongly with other Last Supper depictions, which often focused on Judas's betrayal or on Christ's comforting of John. Bouts also added to the complexity of this image by including four servants (two in the window and two standing), all dressed in Flemish attire. Although once identified as the artist himself and his two sons, these servants are most likely portraits of the confraternity's members responsible for commissioning the altarpiece. The Last Supper was the central part of the altarpiece in the St. Peter's Church, Leuven. The Altarpiece of the Holy Sacrament has four additional panels, two on each side. Because these were taken to the museums in Berlin and Munich in the 19th century, the reconstruction of the original altarpiece has been difficult. Today it is thought that the panel with Abraham and Melchizedek is above the Passover Feast on the left wing, while the Gathering of the Manna is above Elijah and the Angel on the right wing. All of these are typological precursors to the Last Supper in the central panel. After attaining the rank of city painter of Leuven in 1468, Bouts received a commission to paint two more works for the Town Hall. The first was an altarpiece of the Last Judgment (1468–1470), which exists today only in the two wings with the Road to Paradise and The Fall of the Damned in the Musée des Beaux Arts, Lille (France), and a fragmentary Bust of Christ from the central panel in the Nationalmuseum, Stockholm. After this, he turned to the larger commission for the Justice Panels (1470–1475), which occupied him until his death in 1475. He completed one panel and began a second, both depicting the life of the 11th century Holy Roman Emperor Otto III. in New York (Metropolitan Museum of Art), excellent copies of which exist in the Bargello in Florence and the Fine Arts Museums of San Francisco. This composition follows the formula of the miraculous icon of Notre Dame des Grâces, which was installed in the cathedral of Cambrai (France) in 1454. The Virgin and Child in the National Gallery (London) is the largest and most ambitious of these Marian pictures. In the realm of portraiture, Bouts expanded upon the tradition established by Robert Campin, Jan van Eyck, Rogier van der Weyden, and Petrus Christus. His 1462 Portrait of a Man in the National Gallery (London) is the first instance of a sitter shown in three quarter view before a discernible background with a glimpse of the landscape out the window. Also widely attributed to Bouts is the Portrait of a Man in the Metropolitan Museum of Art (New York), which resembles some of the figures in the artist's late Justice Panels of 1470–1475. Other portraits associated with Bouts, such as those in Washington (National Gallery of Art) and Antwerp (Royal Museum of Fine Arts), are more problematic.