Кіріспе
Балет бишісі, мұғалім және хореограф (Париж операсы) Луи Александре Меранте (1828 жылы 23 шілдеде Курбэвуи, 1887 жылы 17 шілдеде) - Париж операсының балет театрының 1873 жылы өртеніп құлағанға дейін "Салле Ле Пельтье" балет театрының балет шебері (бірінші балетмейстері / бас хореографы), ал кейіннен компанияның жаңа "Палаи Гарнье" балет театрының бірінші балет шебері болды. Ол Лео Делибестің "Силвия, о ла нимфа де Диана" (1876) пьесасының хореографы ретінде есінде қалды. Артур Сент-Леон және Жюль Перромен бірге, хореограф Пьер Лакотттың айтуынша, екінші француз империясы мен үшінші республика кезінде француз балет дәстүрін айқындаған үш хореографтың бірі.
Louis Alexandre Mérante (23 July 1828–Courbevoie, 17 July 1887) was a dancer and choreographer, the Maître de Ballet (First Balletmaster/Chief Choreographer) of the Paris Opera Ballet at the Salle Le Peletier until its destruction by fire in 1873, and subsequently the first Ballet Master at the company's new Palais Garnier, which opened in 1875. He is best remembered as the choreographer of Léo Delibes' Sylvia, ou la nymphe de Diane (1876). With Arthur Saint Léon and Jules Perrot, he is one of the three choreographers who defined the French ballet tradition during the Second French Empire and the Third Republic according to choreographer Pierre Lacotte.
Өмірбаян
Парижде туған Меранте Люсьен Петипаның шәкірті болды, ол онымен бірге 1860 жылы 13 сәуірде өткен Корп де балет үшін алғашқы жылдық конкурстың алты мүшесі таңдалған қазылар алқасында болды. Қазылар алқасына жаңа Консерваторияның директоры, сондай-ақ оның жетекші рухы - бұрынғы балерина Мари Тальони кірді. Сильвия Мерантеден кейін хореографиялық Le Fandango, балет пантомимі, премьерасы 1877 жылдың 26 қарашасында болды және мимикалық әрекет үшін либреттошылар ретінде Анри Мейлхак пен Людовик Халеви командасы болды, олар Оффенбахқа либреттолар ұсынды және жақында Жорж Бизе Карменге ұқсас испан тақырыбындағы либретто ұсынды. Оның "Два голубя" балеті, Ла Фонтен аңызына André Messager музыкасына жаңа хореографиямен қайта жаңғыртылды, Париж опера балеті бишілерінің ең жас бишілері үшін көрнекі болды. Бірақ басқа балеттер, мим либреттосымен, авторлары әдетте Мерантемен бөліскен несиелер, мүмкін, балет тарихының жоғалған бөлігі: Ла Корриган, Франсуа Коппедің "балет фантастик", Меранте хореографиясы; Les Jumeaux de Bergame, Шарль Нюттер мен Мерантенің "балет арлекинадасы" музыкасы. де Лаярте және басқалар, Garnier операсы үшін маусымнан-маусымға шығарылды. Эдгар Дега 1872 жылы Le foyer de danse картинасында Меранте фигурасын мінсіз ақ костюммен, еденге уақыт соғуға арналған дәстүрлі таяқпен қосады. Бұл сурет Дегастың балетке деген ұзақ уақытқа созылған махаббатының бастауын көрсетті, бірақ ол жеке бишілерді және компанияның бұрынғы үй-жайларындағы жаттығу бөлмесін сыздаған болса да, оған репетицияға қатысуға рұқсат етілмеді. Әйелі (1861 жылы): орыс балеринасы Зина Меранте (Mlle Zina, étoile 1857 1863 жылы), оның әкесі Жозеф Ричард француз балет бишісі болды, ол 1823 жылы өзінің немересі (немесе қарындасы) Фелисити Хуллин Сор және оның күйеуі Фернандо Сормен бірге Ресейге келді.