Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз гравёрі (1673–1733) ортағасырлық композитор.
French engraver (1673–1733)
the medieval composer
Бернар Пикар немесе Пикард (11 маусым 1673 – 8 мамыр 1733) – Амстердамда тұрған француз суретшісі, гравёр және кітап иллюстраторы, ол мәдени және діни салт-дәстүрлерге қызығушылық танытқан.
Bernard Picart or Picard (11 June 1673 – 8 May 1733), was a French draughtsman, engraver, and book illustrator in Amsterdam, who showed an interest in cultural and religious habits.
Өмір
Пикарт Париждің Сен-Жак көшесінде, атақты гравёр Этьен Пикарттың ұлы ретінде дүниеге келді. 1689 жылы ол Корольдік Сурет және Мүсіншілік академиясында сурет салу және сәулет өнерін оқыды. Ол Шарль Ле Брунмен бірге Бенуа Одран Үлкен, Себастьен Леклерк және Антуан Койпельден сабақ алды. 1696 жылы ол Антверпенде қыстады, онда оны жақсы қарсы алды. Ол Амстердамда бір жылдан астам уақыт тұрды және 1698 жылдың соңында Францияға оралғанға дейін тапсырыстар алды. Ол әкесінің шеберханасын басқарды. 1702 жылдан бастап ол өзі немесе Nil volentibus arduum мүшелері жазған пьесалардың редакторы болды. Онда Пикарт, Маршан және Шарль Левье «радикалды гугеноттар» тобына жатты, олар Джон Локктың еңбектерін зерттеді, ол шіркеу мен мемлекеттің бөлінуін қолдады. Олар Валлон шіркеуіне қосылды, бірақ бұрын Голландия Республикасына қашқан Жан-Клод пен Пьер Бейльдің ықпалына түсті. Пикарт Киелі кітапқа суреттер салуға келісім берді. Левинус Винсент оның әйелінің ағасы болды, ол меннонит және Харлемде қызықты коллекциялар жинаған адам болды. Пикарт қарындасының күйеуімен бірге тұрып, бірнеше кітаптың мұқабасын жасады. Пикарт Ескі Лютеран шіркеуінің жанында, сондай-ақ меннониттер шіркеуіне жақын жерде тұрды. 1713 жылдың мамыр айында олар екі ұл-егіз туды, бірақ екеуі де бірнеше апта ішінде қайтыс болды; ол оларды суретке түсірді. Пикарт азаматтыққа қабылданды, гильдияға қосылды және өзінің ұстазы Шарль Ле Брун туралы кітап жариялады. Амстердамдағы Рейксмузейдің веб-сайтында Бернар Пикарттың 2000-нан астам туындысы бар.
Picart was born in rue Saint Jacques, Paris as son of Etienne Picart, a famous engraver. In 1689, he studied drawing and architecture at the Académie royale de peinture et de sculpture. He was taught by Charles le Brun, along with Benoît Audran the Elder, Sébastien Leclerc and Antoine Coypel. In 1696 he wintered in Antwerp, where he was well received. He stayed in Amsterdam for more than a year and had commissions before returning to France at the end of 1698. He took over his father's workshop. From 1702 on, he was editor of playwrights written by himself or the other members of Nil volentibus arduum. There Picart, Marchand and Charles Levier belonged to a "radical Huguenot coterie", who studied the works of John Locke, which promoted the separation of church and state. They joined the Walloon church but were influenced by Jean Claude and Pierre Bayle who both fled to the Dutch Republic in earlier years. Picart accepted a commission to draw prints for the Bible. Levinus Vincent became his uncle, a Mennonite who owned a cabinet of curiosities in Haarlem. Picart moved in with his father in law and designed several book frontispieces. Picart lived across the Old Lutheran Church but also close to a Mennonite Church. In May 1713 the couple had male twins, who both died within a few weeks; he portrayed them both. Picart became a citizen, joined the guild and published a book about his teacher Charles Le Brun. The website of the Rijksmuseum in Amsterdam has more than 2,000 works online by Bernard Picart.
Шығармалары
Оның көпшілігі кітап иллюстрациялары болды, ол үшін ол жергілікті суретшілермен, Герард Хоет және Арнольд Хоубракен сияқтылармен бірлесіп жұмыс істеді. Суреттер түрлі басылымдарда қолданылды, соның ішінде Figures de la Bible (1720) және Taferelen der voornaamste geschiedenissen van het Oude en Nieuwe Testament (1728). Соңғысы 214 үлкен гравюрадан тұратын суретті Библия болды, оның 41-ін Гиллиам ван дер Гоувен ойып жасаған. 1720 жылдан бастап Пикарт, протестант пастырының ұлымен бірге, діни төзімділікке ұмтылысымен Cérémonies жұмысымен айналысты. Джонатан И. Израиль бұл еңбек туралы «әлемдегі діни ғұрыптар мен сенімдерді олардың барлық әртүрлілігінде мүмкіндігінше объективті және шынайы түрде жазуға жасалған зор күш-жігер» дейді. Олар дінді салыстыра қарастырып, еврейлер, католиктер, индуистер, мұсылмандар, Шығыс және Америка халықтары, протестанттар, деистер, масондар және түрлі секталар туралы суреттер мен талдау ұсынды. Католик шіркеуінің айыптауына қарамастан, бұл жұмыс үлкен жетістікке жетті. Келесі ғасыр бойы ол көшіріліп немесе бейімделді, бірақ оның бастапқы радикализмінің контексінен және құпия әдебиетке, ағылшын деистеріне, Спиноза философиясына деген қарызынсыз болды. Пикарт Еуропадан ешқашан шықпаса да, ол үнді мүсіндерінің жинағына қол жеткізгендердің айтқандарына сүйенді. Cérémonies-тің француз тіліндегі түпнұсқасы он томдық мәтін мен 266 гравюрадан тұрады.
Most of his work was book illustrations, for which he collaborated with local artists like Gerard Hoet and Arnold Houbraken. The illustrations were used in various publications including the Figures de la Bible (1720) and the Taferelen der voornaamste geschiedenissen van het Oude en Nieuwe Testament (1728). The latter was a picture bible comprising 214 large engravings of which Gilliam van der Gouwen had engraved 41. From 1720 Picart collaborated on the Cérémonies with the son of a Protestant minister fr, with a commitment to religious toleration. Jonathan I. Israel calls Cérémonies "an immense effort to record the religious rituals and beliefs of the world in all their diversity as objectively and authentically as possible". They put religion in comparative perspective, offering images and analysis of Jews, Catholics, Hindus, Muslims, the peoples of the Orient and the Americas, Protestants, deists, freemasons, and assorted sects. Despite condemnation by the Catholic Church, the work was a resounding success. For the next century it was copied or adapted, but without the context of its original radicalism and its debt to clandestine literature, English deists, and the philosophy of Spinoza. Although Picart had never left Europe, he relied on accounts by those who had and had access to a collection of Indian sculpture. The original French edition of Cérémonies comprises ten volumes of text and 266 engravings.
Бұл 1733 жылы голланд тілінде жарық көрген Овидийдің "Метаморфозалары" мен танымал мысалдар жинағы (Tempel der zanggodinnen, vertoond in LX heerlijke kunststukken, behelzende alle de voornaemste geschiedenissen van de Fabel Oudheid), 1738 жылы ағылшын тілінде ("Музалар ғибадатханасы, немесе, ертегілік көнеліктің басты тарихтары") және 1742 жылы француз тілінде ("Le Temple des Muses, orné de LX tableaux où sont représentés les événemens les plus remarquables de l'antiquité fabuleuse") – бәрі Захария Шателеннің еңбегі. Граверлер салған суреттердің астындағы жазулар француз, ағылшын, неміс және голланд тілдерінде берілген. Бұл жобаға Мишель де Мароль, Бернар Пикарт, Жак Фаверо, Абрахам ван Дипенбик және Корнелис Блумерт сияқты суретшілер қатысты. Голланд тіліндегі нұсқасының факсимилесі 1968 жылы жарық көрді.
This was an illustrated book of Ovid's Metamorphoses more popular fables published in 1733 in Dutch (Tempel der zanggodinnen, vertoond in LX heerlijke kunststukken, behelzende alle de voornaemste geschiedenissen van de Fabel Oudheid), in 1738 in English (The Temple of the Muses, or, the principal histories of fabulous antiquity), and in 1742 in French (Le Temple des Muses, orné de LX tableaux où sont représentés les événemens les plus remarquables de l'antiquité fabuleuse), by Zacharias Chatelain. The engravings had captions in French, English, German, and Dutch. The artists involved were Michel de Marolles, Bernard Picart, Jacques Favereau, Abraham van Diepenbeeck, and Cornelis Bloemaert. A facsimile of the Dutch version was published in 1968.