Дэвид Питт: Бұқаралық ақпарат құралдарындағы және саяси қызметтегі өмірі мен еңбектері

Кіріспе

Британдық лейборист партиясының саясаткері (1913–1994) Дэвид Томас Питт, Хампстед бароны Питт (3 қазан 1913 – 18 желтоқсан 1994) – британдық лейборист партиясының саясаткері, жалпы тәжірибелі дәрігер және саяси белсенді. Кариб теңізіндегі Гренадада дүниеге келген ол, 1975 жылы өмірлік мәртебе алған және Лордтар палатасында отырған африкалық текті екінші пэр болды, сондай-ақ ең ұзақ қызмет еткен қара нәсілді парламентарий атанды.

Ерте өмір және мансап

Гренададағы Сент-Дэвидс қауымында туған ол Эдинбург университетінде медицина оқыды, онда Эдинбург университетінің социалистік қоғамының белсенді мүшесі болды. 1938 жылы құрметпен бітірді. 1936 жылы Еңбек қозғалысына қосылды. Медициналық мансабын бастау үшін Кариб теңізіне оралды, алғашқы жұмысы Сент-Винсентте аудандық дәрігер болып жұмыс істеу болды, екі жылдан кейін Тринидадта Сан-Фернандо ауруханасында үй дәрігері қызметін атқарды. Он жылдықтар бойы күрес салдарынан 1945 жылы Тринидад пен Тобаго халқына британ Парламенті ересектердің барлық сайлау құқығын берді. Алғашқы сайлау 1946 жылы өтті. WINP және басқалары Питттің кандидаттардың бірі ретінде Біріккен майданды құрды. Ол жеңіске жете алмады, бірақ белсенділігін жалғастырды және 1947 жылы WINP мүшелерінің тобын Ұлыбританияға алып барып, Батыс Үнді Федерациясы үшін доминион мәртебесін беру үшін Эттли үкіметімен лоббилеу жұмыстарын жүргізді. 1950 жылдардың ортасынан бастап Питт жергілікті саясатқа қатысты. 1957 жылы Еңбек партиясының конференциясында сөз сөйлегеннен кейін, сол кездегі «Трибьюн» газетінің казнашысы Рой Шоу одан Парламентке үміткер бола ма деп сұрады. Кейін ол Расизмге қарсы науқанды құрды. Екі жылдан кейін, 1961 жылы, ол Лондон округтік кеңесіне (LCC) Сток-Ньюингтон және Хакни Норттен мүше болып сайланды. Ол LCC-нің ізбасары, Үлкен Лондон кеңесіне (GLC) сайланды, 1973 жылға дейін Хакниді, содан кейін 1977 жылға дейін Хакни Норт және Сток-Ньюингтонды өкілдік етті. Ол жергілікті басқарудағы бұл лауазымға сайланған алғашқы азшылық өкілі болды. 1969 жылдан 1970 жылға дейін GLC төрағасының орынбасары болды, ал 1974 жылы GLC төрағасы болып сайланған алғашқы қара нәсілді адам болды. Питттің депутаттыққа сайлануға екінші талпынысы 1970 жылы болды, ол Клэпхэм үшін Лейборист партиясының үміткері болды. Бұл Лейборист партиясы үшін қауіпсіз орын ретінде қарастырылса да, консерватор Уильям Шелтон сайланды. Расизм бұл сайлаудағы жеңілістің бір факторы болды, науқан кезінде таратылған анонимді парақшада: «Егер сіз көршіңізге түсті адамды қаласаңыз, Лейборист партиясына дауыс беріңіз. Егер сіз бір тори дауысымен ауыртпалық көріп жатсаңыз». 1975 жылы премьер-министр Гарольд Уилсон Питттің Лордтар палатасына өмірлік пэр ретінде тағайындалуын ұсынды, ол 3 ақпанда Гренададағы Гэмпстед және Үлкен Лондондағы Гэмпстедтің бароны Питті болып жарияланды. Лордтар палатасының мүшесі ретінде ол 1976 жылғы Растық қатынастар туралы заңды қабылдау үшін күресте жетекші рөл атқарды. Ол иммиграциялық саясат сияқты мәселелерде ашық сөйледі және 1976 жылдың 24 маусымындағы пікірталаста былай деді: «[қара иммигранттардың] саны аз болған сайын нәсілдік қатынастардың сапасы жақсарады деген миф бар. Бұл миф, және бұл 1962 жылғы Иммигранттар туралы заңға, 1965 жылдың тамызындағы иммиграциялық ақ кітапқа және 1968 және 1971 жылғы иммиграциялық заңдарға ықпал еткен миф. Бұл нәсілшілдерді қанағаттандыру үшін жасалған, бірақ бұл қателік; өйткені нәсілшіл немесе антисемит үшін жалғыз қабылдауға болатын сан - нөл. Менің айтқанымның дәлелі Ұлттық фронттың олардың негізгі қолдауы түскелділердің көп шоғырланған аймақтарында емес, жақын жерлерде екенін мойындайтынынан көрінеді. Себебі білімсіздік қорқынышқа әкеледі. Сондықтан, егер біреу көршісінің болашақта түске боялып қалуынан қорқатын болса, онда ол иммиграцияны тоқтатуды қалайды. Алайда, сіздер түсті адамдарға деген ең аз қаскөйліктің ақ адамдар арасында екенін байқайсыз, олар түсті адамдармен бірге тұрады, бірге сауда жасайды, бірге саяхаттайды, бірге жұмыс істейді және бірге ойнайды». Питт Оңтүстік Африкадағы апартеидке қарсы қозғалыстың жетекшісі болды, наразылық митингілері Лондонның Солтүстік Говер-стриттегі оның кабинетінің жертөлесінен ұйымдастырылды. Ол полиция қызметіне көбірек этникалық азшылықтардың өтініш білдіруін ұсынғандықтан қара радикал ретінде сипатталды; бұл қара қауымдастықтағы көптеген адамдарды ашуға салды, олар полиция институционалды түрде нәсілшіл деп санайды. Питттің сөздері келтірілген: «Кейбір қара адамдар мені Том аға деп санайды, ал кейбір ақ адамдар мені Қара күш революционері деп санайды. Сондықтан мен дұрыс түсіндім деп ойлаймын». 1983 жылы оның 70 жасқа толуына орай Лорд Питт қоры құрылды.

Born in St. David's Parish, Grenada, He studied medicine at the University of Edinburgh, where he was an active member of Edinburgh University Socialist Society. He graduated with honours in 1938. In 1936, he joined the Labour movement. He returned to the Caribbean to begin his medical career, his first job being as district medical officer in Saint Vincent, followed two years later by a position in Trinidad as house physician at San Fernando Hospital. After decades of campaigning, the people of Trinidad and Tobago were granted universal adult suffrage by the British Parliament in 1945. The first elections took place in 1946. WINP and others formed the United Front with Pitt as one of the candidates. He was not successful but he continued his activism and in 1947 led a group of WINP members to Britain to lobby the Attlee government for Commonwealth status for a Federation of the West Indies. From the mid 1950s, Pitt had become involved in local politics. After delivering a speech at the 1957 Labour Party Conference, he was asked by Roy Shaw, the then treasurer of Tribune, if he would stand for Parliament. He subsequently founded the Campaign Against Racial Discrimination. Two years later, in 1961, he was elected to the London County Council (LCC) as member for Stoke Newington and Hackney North. He was elected to the successor of the LCC, the Greater London Council (GLC), representing Hackney until 1973 and then Hackney North and Stoke Newington until 1977. He was the first minority candidate to be elected to this position in local government. He was deputy chair of the GLC from 1969 to 1970, and in 1974 he was the first black person to become chair of the GLC. Pitt's second attempt to be elected as an MP came in 1970, when he was the Labour Party candidate for Clapham. Although this had been seen as a safe seat for Labour, the Conservative William Shelton was elected. Racism was a factor in this election defeat as well, with an anonymous leaflet circulated during the campaign featuring the slogan: "If you desire a coloured for your neighbour vote Labour. If you are already burdoned [sic] with one vote Tory." In 1975, the Prime Minister, Harold Wilson, recommended Pitt's appointment to the House of Lords as a life peer, and he was created Baron Pitt of Hampstead, of Hampstead in Greater London and of Hampstead in Grenada on 3 February 1975, the second peer of African Caribbean heritage after Sir Learie Constantine. As a member of the House of Lords, he played a leading role in campaigning for the Race Relations Act 1976. He was outspoken on issues such as immigration policy, and in a debate on 24 June 1976 he noted, in part:
" it is a myth, that the fewer the numbers [of black immigrants] the better the quality of race relations. That is a myth, and it is a myth that has inspired the 1962 Commonwealth Immigrants Act, the Immigration White Paper of August 1965 and the Immigration Acts of 1968 and 1971. It is designed to placate the racialists, but it is a fallacy; for to the racialist or the anti semite the only acceptable number is nought. The proof of what I am saying can be seen in the fact that the National Front admit that their major support lies in areas near to but not in areas of high coloured concentration. The reason for that is that ignorance leads to fear. Thus, when a person fears that his next door neighbour will in future be coloured he wants immigration stopped. However, you will find that the least hostility to coloured people is found among the whites who live next to, shop with, travel with, work with and play with coloured persons." Pitt was a leader in the movement against apartheid in South Africa, with protest meetings being organised from the basement of his surgery in North Gower Street, London. He was described as a black radical for suggesting that more ethnic minorities should apply to become police officers; this, ironically, angered many in the black community who felt that the police were institutionally racist. Pitt is quoted as saying: "Some black people regard me as an Uncle Tom, while some whites regard me as a Black Power revolutionary. So I imagine I got it about right." In 1983, to mark his 70th birthday, The Lord Pitt Foundation was established.

Жеке өмір

1943 жылы Питт Тринидадта танысқан Дороти Элейн Аллейнеге үйленді, олардың үш баласы болды: Брюс ұл және Филис, Аманда есімді екі қызы. Лондонның Камден ауданындағы 200-ші Солтүстік Гоуэр көшесінде Питт 1950 жылдан 1984 жылға дейін дәрігер болып жұмыс істеген ғимаратқа арналған ескерткіш тақта орнатылған.