Мичиган университетінің ерлер хоры

Кіріспе

Америкалық хор

Мичиган университетінің ерлер ән-күй клубы – Мичиган университетіндегі ерлер хоры (немесе ән-күй клубы). 1859 жылға дейін тарихы бар бұл клуб АҚШ-тағы екінші ескі ән-күй клубы және университеттегі ең көне студенттік ұйым болып табылады. Клуб төрт рет Лланголен халықаралық музыкалық фестивалін жеңіп алды. 2018 жылдан бері клубтың музыкалық жетекшісі Марк Стовер, ол клубтың репертуарын одан әрі кеңейтіп, қойылымдарын ұйымдастыруды жалғастыруда. Клубтың пайда болуы 1876 жылы біріккен түрлі топтарға байланысты. Клуб бірнеше жыл бойы банджо мен мандолина ойнаушыларды қабылдағаннан кейін, 1920 жылдардың ортасына қарай тек вокалдық топқа айналды. 1950 жылдары Филипп Дьюидің басшылығымен клубтың танымалдылығы артып, ол ұлттық, содан кейін халықаралық гастрольдер мен көптеген телешоулар ұйымдастырды. Осыдан бері клуб жоғары деңгейдегі концерт алаңдарында халықаралық гастрольдерде өнер көрсетуде. Клубты толыққанды студенттер басқарады, тек музыкалық жетекші ғана университет қызметкерлерінен тағайындалады, және клубтың бірқатар дәстүрлері бар.

Ұйым

Клуб студенттер басқаратын ұйым болып табылады, ол барлық басқару қызметтерін, соның ішінде қаржыны және турларды ұйымдастыруды өз мойнына алады. Тек музыкалық жетекші ғана факультет мүшесі болып табылады. Топтың құрамына Мичиган университетінің бірнеше мектептері мен колледждерінен шамамен 100 әнші кіреді. Олар Ренессанс дәуірінен бастап афроамерикандық рухани әндерге дейінгі репертуарды орындайды. Олардың ресми ұраны – "Дәстүр, бірлестік және музыкалық шеберлік". Хор мүшелері бірқатар дәстүрді сақтап, құрметтейді. Клуб мүшелері бір-бірінің жетістіктерін (мысалы, солодағы сәтті орындалуын) мақтағанда қол шапалақтаудың орнына саусақтарын щықылдатып жасайды, себебі сыра ұстап тұрғанда қол шапалақтау қиын. Клуб әр көктемде марапаттау рәсімі өтетін банкет ұйымдастырады.

Инкарнациялар және алғашқы турлар

Бастапқыда, әрқайсысы жеке-жеке, 10-20 мүшеден тұратын, бітірушілер тобы бойынша ұйымдастырылған ән-күй клубтары болды. Қазіргі кездегі колледждер арасындағы клубтың құрылымы 1876 жылы сегіз мүшеден басталып, 1877 жылы он алтыға дейін екі есеге көбейді. Олардың алғашқы репертуарында Фред Ньютон Скотт жазған шығармалар болды. 1890 жылдары ұйым банджо және мандолин клубына ие болды, бұл атау уақытша Университет Гли, Банджо және Мандолин клубына өзгерді. 1890 және 1900 жылдары Жаңадан келгендер ән-күй клубы белсенді болды. ХХ ғасырдың басында клуб Мичиган одағын салу үшін қаражат жинау үшін опералар өткізді. Клуб тек ерлерден құралғандықтан, әйелдердің барлық рөлдерін ерлер ойнады. Осы уақыт аралығында клуб орындаған "The Bum Army" және "Ann Arbor Days" сияқты бірнеше танымал әндер жазылды. 1908 жылы клубты университет оқытушылары басқара бастады, бірақ оның ресми тарихы бұл он жылдан астам уақыт бойы "консультативтік" рөл болғанын көрсетеді. 1914 жылы клубқа тағы екі топ қосылды: Varsity Quartette және Midnight Sons, бұл әншілерге шаштараздық және осыған ұқсас, аз әншілерді қажет ететін музыканы орындауға мүмкіндік берді. "Банжо" 1905 жылы, ал "Мандолин" 1923 жылы атаудан алынып тасталды, содан кейін топ аспаптарсыз вокалды орындауларға назар аударды, Мичиган университетінің ән-күй клубына айналды және радио мен теледидардағы өнер көрсетулерімен клубтың беделін арттыра бастады. 1947 жылы топ жергілікті радиода тарату үшін "The Friar's Song" және "'Tis of Michigan We Sing" сияқты әндерді жаздыра бастады. 1951 жылдың күзінде Glee клубы футболдағы қарсыласының Glee клубымен бірлескен концерттер өткізу дәстүрін қалыптастырды, олар Корнелл Glee клубын Энн Арборға шақырды. 1954 жылы Glee клубы RKO фильміне, "Колледждер әндеріне" музыка жазды, онда елдің әртүрлі колледждері мен университеттерінен көріністер көрсетілді. 1958 жылы клуб Пат Бун шоуында тағы бір ұлттық теледидарда пайда болды. 1956 жылы доктор Уолтер Коллинз клуб басшылығын уақытша Дьюиден қабылдады. Оның басшылығымен "Братья" деп аталатын қосымша ұйым құрылды. Ол университеттегі бұрынғы ішімдік клубтың атымен аталып, танымал әндердің пародийлерімен айналысады. 1959 жылғы Еуропалық турне Glee клубының жүз жылдығын тойлады. Төрт апталық концерттік турдан басқа, топ Уэльстің Лланголен қаласында өткен Халықаралық Эстеддфодқа қатысты, бұл әлемдегі ең маңызды хорлық байқаулардың бірі. Клуб саяхаттап келген кеме жарыстан бір күн кешігіп келді, олар үш сағат ұйықтағаннан кейін өнер көрсетті. Осыған қарамастан, клуб ерлер хоры байқауында жеңіске жеткен алғашқы американдық хор атанды. 1967 жылы клуб 17 елді, соның ішінде Кеңес Одағын аралап шықты. Төрт жеңісін тойлау үшін Glee клубы жыл сайын осы жарыстың рухын бейнелейтін мүшелеріне төрт "Лланголен сыйлығын" табыс етеді. Дьюи жылдарынан да көптеген ерекше оқиғалар кездеседі. 1965 жылдың қыркүйегінде Гарвард университеті, Смит колледжі және Говард университетімен бірге Glee клубы Америка Құрама Штаттары атынан бірінші Халықаралық университет хор фестиваліне қатысуға шақырылды. Бұл шара Нью-Йорктегі Линкольн орталығында және Вашингтондағы Ұлттық соборда өтті.

Originally, there were individual Glee Clubs consisting of ten to twenty members, arranged by graduating class. The current framework of a cross college club started with eight members in 1876, doubling to sixteen in 1877. Amongst their early repertoire included numbers written by Fred Newton Scott. In the 1890s, the organisation gained a banjo and mandolin club, causing the name to temporarily change to the University Glee, Banjo, and Mandolin Club. A Freshmen Glee Club was active during the 1890s and 1900s. In the early twentieth century, the club held operas to help raise funds to build the Michigan Union. Because the club was male only, all female parts were played by men. Several popular songs performed by the club, like "The Bum Army" and "Ann Arbor Days", were written during this time. In 1908, the club began to be led by the university faculty, although its official history still notes that this was merely an "advisory" role for over a decade later. By 1914, the club included two other groups; the Varsity Quartette and the Midnight Sons, which allowed singers to tackle barbershop and similar music requiring less singers. The "Banjo" was dropped from the name in 1905, and "Mandolin" in 1923, after which the group concentrated on vocal performances without instrumentation, becoming the University of Michigan Glee Club. and began increasing the Club's profile with radio and television performances. In 1947, the group started recording numbers, including "The Friar's Song" and "'Tis of Michigan We Sing" to be broadcast on local radio. In the fall of 1951, the Glee Club started the tradition of performing joint concerts with the Glee Club of a football opponent when they invited the Cornell Glee Club to Ann Arbor. In 1954, the Glee Club provided the music for an RKO film, Songs of the Colleges, which featured scenes from colleges and universities from around the country. In 1958, the club made another national television appearance on the Pat Boone Show,

In 1956, Dr. Walter Collins temporarily took over leadership of the club from Duey. During his tenure, an associated group, known as The Friars, was formed. It is named after a former drinking club at the university, and specializes in parodies of popular songs. The European tour in 1959 commemorated the centennial of the Glee Club. In addition to a four week concert tour, the group competed in the International Eisteddfod in Llangollen, Wales, one of the world's most significant choral competitions. The boat the club were travelling on was nearly a day late arriving, nearly missing the competition, and they performed having had only three hours sleep. Despite this, the club became the first American choir ever to win the male choir competition. In 1967, the club undertook a world tour of 17 different nations, including the Soviet Union. To celebrate their four victories, the Glee Club gives out four "Llangollen Awards" annually to members who embody the spirit of this competition. Many other highlights come from the Duey years. In September 1965 the Glee Club—along with Harvard University, Smith College, and Howard University—was invited to represent the United States at the first International University Choral Festival. This event was held at Lincoln Center in New York and at the National Cathedral in Washington, D. C.

Қазіргі заман

Клуб 1984 жылғы әлем чемпионатының финалдық ойындары үшін Тайгер стадионында ойын алдындағы мерекелерді өткізді, бірақ олардың өнерін ойыннан кейінгі зорлық-зомбылық пен тәртіпсіздік көріністері басып кетті. Олардың гастрольдік автобусына шабуыл жасалып, бүлдірілді, ал әншілер қауіпсіз жерге қашып құтылды. Келесі жылы Патрик Гарднер басшылығымен клуб Еуропа бойынша 36 күндік турнеге шықты, нәтижесінде Лланголенде үшінші орын алды. Джерри Блэкстоун басшылығымен Мичиган ерлер хоры төрт ірі шетелдік турнелер жасады. 1989 жылы клуб Азияда үш апталық турнеге шықты, Гонконг, Жапония және Оңтүстік Кореяда концерттер берді. 1992 жылы клуб Шығыс Еуропаға сапар жасады, онда Эстонияға барған алғашқы американдық топтардың бірі болды, ол жақында ғана КСРО-дан тәуелсіздігін жариялаған еді. Бұл турдың ең жарқын сәті – Брисбендегі жігіттер колледжінде өткен «Men of Song» фестивалі болды, онда 140 студент семинар мен бірлескен концертке қатысты. Блэкстоун басшылығымен клуб Америкалық хор дирижерлері қауымдастығының бірнеше конвенцияларында өнер көрсетті, соның ішінде 1997 жылы Сан-Диегода өткен ұлттық конвенцияда. 2001 жылдың көктемінде Мичиган ерлер хоры мен Смит колледжінің хоры және вокалдық ансамблі Брамстың «Неміс реквиемін» Массачусетс штатындағы Нортгемптон қаласында орындады. Келесі күзде бұл орындалыс Смит және Мичиган әйелдер хорының қатысуымен Хилл аудиториясында қайталанды. Блэкстоун 2002 жылы зейнеткерлікке шықты, ал клубтың «I have had singing» атты дискісі оның дирижерлік қызметінің ретроспективасы болды. Стивен Лусманн 2005 жылға дейін басшылықты өз қолына алды; оның қызметінің ең маңызды сәттері Гарвард университетінде өткен Колледждер аралық ерлер хорының ұлттық конвенциясы, 2004 жылы Ұлыбритания мен Ирландияға жасалған он алты күндік турне және 2005 жылы Смит колледжінің хорымен бірге Карнеги залындағы клубтың тұңғыш өнері болды. 2005 жылдан 2011 жылға дейін клубты Пол Рардин басқарды. Осы кезеңдегі ең маңызды жетістіктер – 2008 жылы Испанияға және 2011 жылы Кубаға жасалған халықаралық турлер. Кубаға жасалған тур ерекше маңызға ие болды, себебі американдықтар елге заңды түрде оңай бара алмайтын еді, бірақ университет қаржылық көмек көрсетіп, мәдени алмасу ұсынысын жасады, осылайша турды мүмкін етті. 2010 жылы клуб өзінің 150 жылдығын тойлады, осы мерекелік шаралар аясында Гарвард және Вирджиния университеттерінің хорларымен бірлескен концерттер берілді, онда заманауи американдық әндер, халық және Ренессанс музыкасы орындалды. Рардин: «Бұл біздің барлығымыз үшін үш түрлі ансамбльді көру, есту және олардан үйренудің тамаша мүмкіндігі» деді. 2011 жылдың күзінде Юджин Роджерс клубтың басшылығын қабылдады. Оның қызметінің ең маңызды жетістіктері – 2012 жылы Қытайға жасалған халықаралық турне, Гарвард және Йель университеттерінің хорларымен бірлескен концертпен аяқталған АҚШ-тың шығыс жағалауындағы ірі турне және мемлекеттік мектептердегі жетіспейтін жас ерлер хорларымен серіктестік құрған «Brothers in Song» бағдарламасының бүкіл ел бойынша кеңейтілуі болды. 2018 жылдан бері Марк Стовер топты басқарып келеді. 2020 жылдың көктемінде Оңтүстік Америкаға жоспарланған турне COVID-19 пандемиясының салдарынан тоқтатылды. Кейіннен клуб 2024 жылдың көктемінде Оңтүстік Америкаға турнеге шығатыны жарияланды, онда Бразилия, Аргентина және Перу елдеріне сапар жасалады. Клуб басқалармен де ынтымақтастық байланыстарын жалғастыруда. Непервиллдің хор клубының директоры Том Харл: «Олар туралы айтатындай көп нәрсе бар. Олар елдегі ең беделді және ең көне ерлер хорларының бірі» деді.

The club performed the pre game festivities for the final game of the 1984 World Series at Tiger Stadium, but their performance was overshadowed by scenes of violence and rioting after the game. Their tour bus was set upon by rioters, who vandalised it, while the singers fled to safety. A more favourable appearance occurred the following year when, under the direction of Patrick Gardner, the club undertook a 36 day tour across Europe, which culminated in another appearance at Llangollen, where they placed third. Under the direction of Jerry Blackstone, the Michigan Men's Glee Club embarked on four major overseas tours. In 1989 the Glee Club spent three weeks touring Asia with concerts in Hong Kong, Japan, and South Korea. In 1992 the Club embarked on a trip to Eastern Europe, where they were one of the first American groups to visit the new country of Estonia, which had recently declared independence from the defunct Soviet Union. The highlight of this tour was the inaugural Men of Song Festival hosted by the Brisbane Boys' College in which 140 pupils participated in a workshop and joint concert. Under Blackstone's direction the Club was invited to perform at several conventions of the American Choral Directors Association, including the 1997 National Convention in San Diego. In the spring of 2001 the combined Men's Glee Club and Smith College Glee Club and Chorale gave a performance of Brahms' Ein deutsches Requiem in Northampton, Massachusetts. The following fall the endeavor was repeated in Hill Auditorium with the Smith and Michigan Women's Glee Clubs. Blackstone retired in 2002, with the club's CD I have had singing being a retrospective of his tenure as conductor. Stephen Lusmann took over leadership until 2005; highlights of his tenure include an appearance at the Intercollegiate Men's Choruses National Convention at Harvard University, a sixteen day tour of Great Britain and Ireland in 2004 and the club's premiere performance at Carnegie Hall with the Smith College Glee Club in 2005. From 2005 to 2011, the Club was under the direction of Paul Rardin. Notable achievements during this time include international tours to Spain in 2008 and Cuba in 2011. The Cuban tour was considered especially significant, given that Americans have not easily been able to travel to the country legally, but the University gave financial assistance and an offer of a cultural exchange to make the tour happen. In 2010, the club celebrated its 150th anniversary, and as part of the celebrations performed a set of joint concerts with the Harvard University and University of Virginia Glee Clubs, taking a variety of music including contemporary American songs, folk and Renaissance music. Rardin said "It's a wonderful opportunity for all of us to see, hear and learn from three different ensembles." Rardin left the University of Michigan after the Cuban tour As of the fall term of 2011, Eugene Rogers assumed direction of the club. Notable achievements during his tenure include an international tour to China in 2012, a major tour of the East Coast of the United States which concluded in a joint concert with the Glee Clubs of Harvard and Yale Universities, and the nationwide extension of the Club's Brothers in Song program which partners with underserved young men's choral programs in public schools. As of 2018, Mark Stover has been directing the group. There was a planned spring 2020 tour to South America that was cancelled due to the COVID 19 pandemic. It was later announced that the club would embark on the South America tour in spring 2024, visiting the countries of Brazil, Argentina, and Peru. The club continues to collaborate with others. Tom Harle, MD of the Naperville Glee Club said "There's a lot to be said about them. They're one of the most prestigious and one of the oldest men's glee clubs in the country."