Екінші дүниежүзілік соғысында Филиппин операциялары
Military history of the Philippines during World War II
Екінші дүниежүзілік соғысында Филиппиндегі әскери операциялар: шабуыл, Батаан және Коррехидор шайқастары, қарсыласу қозғалысы, америка-филиппин әскерлері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Филиппиндердегі әскери операциялар
Military operations in the Philippines during World War II
Филиппиндер 8 желтоқсан 1941 жылы Жапон империясы тарапынан шабуылға ұшырады, бұл Перл-Харборға жасалған шабуылдан тоғыз сағат кейін болды (Филиппиндер халықаралық дата сызығының азиялық жағында орналасқан). Филиппиндер жартылай тәуелсіз одақтастық үкіметімен басқарылса да, Америка Құрама Штаттары сол кезде Филиппиндерді бақылап, онда маңызды әскери базаларға ие болды. Біріккен филиппин-американ армиясы Батан шайқасында жеңілді, онда көптеген соғыс қылмыстары жасалды, және 1942 жылғы сәуірде Коррегидор шайқасы болды, бірақ жапондықтарға қарсы партизандық қозғалыс соғыс бойына жалғасты. Тұтқынға алынбаған филиппин армия бөлімдері, коммунистік көтеріліс және американдық агенттердің қолдауы – барлығы қарсылық көрсетуде маңызды рөл атқарды. Көптеген аралдардың болуына байланысты, жапондықтар көптеген кішігірім және маңызды емес аралдарды басып алмады. Жапондықтардың ауылдық жерлер мен кішігірім қалаларға бақылауы көбінесе нашар болды. 1944 жылы одақтас күштер теңізден шабуыл жасап, аралдарды жапондықтардың билігінен босатты.
The Commonwealth of the Philippines was attacked by the Empire of Japan on 8 December 1941, nine hours after the attack on Pearl Harbor (the Philippines is on the Asian side of the international date line). Although it was governed by a semi independent commonwealth government, the United States of America controlled the Philippines at the time and possessed important military bases there. The combined Filipino American army was defeated in the Battle of Bataan, which saw many war crimes committed and the Battle of Corregidor in April 1942, but guerrilla resistance against the Japanese continued throughout the war. Uncaptured Filipino army units, a communist insurgency, and supporting American agents all played a role in the resistance. Due to the huge number of islands, the Japanese never occupied many of the smaller and more minor islands. The Japanese control over the countryside and smaller towns were often tenuous at best. In 1944, Allied forces liberated the islands from Japanese control in a naval invasion.
Өмірбаян
1940 жылдың 27 қыркүйегінде нацистік Германия, Италия Корольдігі және Жапония Империясы Осі державалары ретінде Үшжақты келісім аясында одақтасты. 1940 жылдың шілдесінде АҚШ Жапонияға авиациялық бензин тасымалдауды тоқтатты, ал 1941 жылға қарай металл, болат, бензин және басқа материалдардың тасымалы дерлік тоқтады. Осы уақытта Қытайға американдық экономикалық көмек көбейе бастады. 1941 жылдың сәуір айында Жапония мен КСРО бейтараптық шартына қол қойды, ал Жапония Оңтүстік-Шығыс Азиядағы француз және голланд колонияларына экономикалық мәселелерде ынтымақтастыққа басуды күшейтті. Жапон әскерлері 1941 жылдың 22 шілдесінде Оңтүстік Француз Индоқытайындағы теңіз және әуе базаларын басып алды. Филиппин дерлік толығымен қоршауға алынды. АҚШ армиясының штаб бастығы генерал Джордж Маршалл: «Осы уақытта Филиппинге жеткілікті күштер жіберілсе, Ұлыбританияның қорғанысында бұзылыс болған жағдайда, АҚШ өте қауіпті жағдайға түсер еді» деді. 1919 жылдан бері жалғасып келе жатқан АҚШ-тан тәуелсіздік алу күресі 1933 жылдың 17 қаңтарында АҚШ Конгресі президент Герберт Гувердің ветосын ескермей, Hare–Hawes–Cutting заңын қабылдауына әкелді. Заң 10 жылдан кейін Филиппиннің тәуелсіздігін уәделеді, бірақ бірнеше әскери және теңіз базаларын АҚШ-қа қалдырды, сондай-ақ Филиппин экспортына тарифтер мен квоталар енгізді. Филиппин Сенатының президенті Мануэль Л. Кесон заң шығарушы органды заң жобасын қабылдамауға көндірді. Кейіннен, АҚШ әскери резервтерін жою және «соңғы шешімге келтіру» ережесін алмастырған Tydings–McDuffie заңы 1934 жылдың 24 наурызында АҚШ заңына айналды және 1 мамырда Филиппин заң шығарушы органы қабылдады. Бұл Филиппиннің болашақ қорғанысына теріс әсерін тигізді. 10 жылдық кезеңде Филиппин сақшыларына Филиппин шекараларын қорғау жауапкершілігі артты. АҚШ армиясының күштері шамамен 10 000 адамнан тұрды. Алайда АҚШ армиясы Манила шығанағындағы порттық қорғаныс, Коррегидор аралындағы Форт-Миллс және Субик шығанағындағы Гранде аралы сияқты нығайтуларға миллиондаған доллар жұмсаған еді. Сондай-ақ, Николс әуе базасы (қазіргі Вилламор әуе базасы), Нильсон әуе базасы (қазіргі Макати қаласындағы Аяла үшбұрышы – Аяла және Пасео де Роксас даңғылдары бастапқы қону жолақтарының үстінен салынған), Форт Уильям Маккинли (қазіргі Форт Андрес Бонифасио және Американдық зират), Мерфи лагері (қазіргі Агуинальдо лагері және Крам лагері) Кесон қаласында, Тарлақтағы О'Доннел лагері және Пампангадағы бірқатар әуе базалары мен әскери нысандар, соның ішінде Форт Стотсенбург, Кларк әуе базасы, сондай-ақ Ла-Униондағы Уоллес лагері, Кавите қаласындағы Сангли-Пойнт әскери-теңіз станциясы, Ланаодағы Кит лагері, Лос-Баностағы Элдридж лагері, Лагуна және Багиодағы Генри Т. Аллен лагері орналасқан. Даваодағы Тугегарао, Апарри, Изабела, Нуэва-Эсиха, Легаспи, Батан және Дель-Монте қалаларындағы басқа да нысандар 1935 жылғы Уақытша одақтастықтың алғашқы жылдарында және одан бұрын АҚШ қаражаты есебінен салынған.
On September 27, 1940, Nazi Germany, Kingdom of Italy, and Empire of Japan had allied under the Tripartite Coalition as the Axis powers. The United States banned the shipment of aviation gasoline to Japan in July 1940, and by 1941 shipments of scrap iron, steel, gasoline and other materials had practically ceased. Meanwhile, American economic support to China began to increase. Japan and the USSR signed a neutrality pact in April 1941 and Japan increased pressure on the French and Dutch colonies in Southeast Asia to cooperate in economic matters. Japanese forces occupied the naval and air bases of southern French Indochina on 22 July 1941. The Philippines was almost completely surrounded. General George C. Marshall, US Army Chief of Staff, stated, "Adequate reinforcements for the Philippines, at this time, would have left the United States in a position of great peril, should there be a break in the defense of Great Britain." A campaign for independence from the US which had been ongoing since 1919 resulted on 17 January 1933 in the passage by the US Congress of the Hare–Hawes–Cutting Act over the veto of President Herbert Hoover. The law promised Philippine independence after 10 years, but reserved several military and naval bases for the United States, as well as imposing tariffs and quotas on Philippine exports. Philippine Senate President Manuel L. Quezon convinced the legislature to reject the bill. Subsequently, the Tydings–McDuffie Act, which eliminated provisions for US military reservations and substituted a provision for "ultimate settlement", became US law on 24 March 1934 and was accepted by the Philippine legislature on 1 May. The impact of this on the future defense of the Philippines with the establishment was to prove disastrous. During the 10 year transition period, the Philippine Constabulary was vested with an ever increasing responsibility for defending the borders of the Philippines. The forces of the US Army settled at around 10,000 men. The US Army had, however, already spent millions constructing forts and air strips throughout Luzon. This included the harbor defenses in Manila Bay, at Fort Mills on Corregidor Island and at Grande Island in Subic Bay. There were also bases at Nichols Air Station (now Villamor Airbase), Nielson Air Base (now Ayala Triangle in Makati City—Ayala and Paseo de Roxas Avenues lay over the original landing strips), at Fort William McKinley (now Fort Andres Bonifacio and the American Cemetery), Camp Murphy (now Camp Aguinaldo and Camp Crame) in Quezon City, Camp O'Donnell in Tarlac and a series of airbases and army installations in Pampanga including Fort Stotsenburg, Clark Air Base, as well as Camp Wallace in La Union, the Naval Station in Sangley Point, Cavite City, Camp Keithley in Lanao, Camp Eldridge in Los Baños, Laguna and Camp Henry T. Allen in Baguio. Other fields in Tuguegarao, Aparri, Isabela, Nueva Ecija, Legaspi, Bataan, and Del Monte in Davao were also built using US funds prior to and during the first years of the 1935 provisional Commonwealth.
Филиппин армиясы
Филиппин тәуелсіздігінің күні мен АҚШ әскерінің шығарылуы жақындап келе жатқандықтан, АҚШ әскері Филиппин одақтастық армиясын кеңейтуге тікелей қаржылай көмек көрсетуді азайтты. 1936 жылы Филиппин армиясын құру үшін Комонвеллге он екі миллион АҚШ доллары бөлінді. Комонвеллдің алғашқы жылдарында Филиппин армиясы белсенді құрам мен резервтік құрамнан тұрды. Белсенді құрам – филиппин констебюляриясы, ол жартылай әскери ұйым болатын. Соғыс басталғаннан кейін ол Бірінші филиппин дивизиясы деп аталды. Филиппин армиясы мен Филиппин әуе корпусының көптеген офицерлері филиппин констебюляриясы мен әуе констебюляриясының қатарынан шыққан.
The date for Philippine Independence and US military withdrawal was approaching, resulting in a reduction in funds from the US military to directly support the expansion of the Philippine Commonwealth Army. Twelve Million US dollars were provided to the Commonwealth for the establishment of the Philippine Army in 1936. In the early years of the Commonwealth, the Philippine Army was composed of an Active Duty and a Reserve Component. The Active Duty component was the Philippine Constabulary, which was a para military organization. After the outbreak of the war, this was referred to as the First Philippine Division. Many of the officers of the Philippine Army and Philippine Army Air Corps came from the members of the Philippine Constabulary and Air Constabulary.
Қиыр шығыс командалығы
1941 жылдың 25 шілдесінде АҚШ-тың соғыс министрі Генри Л. Стимсон АҚШ президенті Франклин Д. Рузвельтке Комонвеллдің әскери күштелерін АҚШ-тың активті қызметіне шақыру туралы бұйрық беруді сұрады. Стимсон мырза: «Филиппин аралдарының қорғаныс қабілетін арттыру үшін барлық мүмкін шаралар қолданылуы керек» деп түсіндірді. Келесі күні президент Рузвельт АҚШ-тағы барлық жапон активтерін салдап, филиппин армиясының күштерін қабылдауға бұйрық берді. Сол күні Соғыс департаменті АҚШ Армиясының Қиыр Шығыстағы күштері (USAFFE) басқармасын құрды, ол Филиппин департаменті мен Комонвеллдің әскери күштеріне бағынышты болды. Осымен бірге генерал Дуглас Макартур қайтадан активті қызметке шақырылып, USAFFE басқармасының командирі болып тағайындалды.
On 25 July 1941, US Secretary of War Henry L. Stimson requested that US President Franklin D. Roosevelt issue orders calling the military forces of the Commonwealth into active service for the United States. Stimson explained, "All practical steps should be taken to increase the defensive strength of the Philippine Islands." The following day President Roosevelt froze all Japanese assets within the United States and issued orders to absorb the forces of the Philippine Army. That same day the War Department created the US Army Forces in the Far East (USAFFE) command, with jurisdiction over the Philippine Department and the military forces of the Commonwealth. At the same time General Douglas MacArthur was recalled to active duty and designated the commander of the USAFFE.
Әскери-теңіз күштері
Соғыс басталғанда, Америка Құрама Штаттарының Азия флоты Манила шығанағындағы Кавите теңіз базасында дислокацияланған болатын. Жағалау күзеті де сол жерде орналасқан еді.
At the outbreak of war the United States Navy's Asiatic Fleet was stationed at Cavite Naval Base in Manila Bay. Also stationed there was the Offshore Patrol.
Жұмылдыру және күшейту
Макартур 1941 жылдың 1 қыркүйегінен бастап Филиппин армиясын жұмылдыруға бұйрық берді. 15 желтоқсанға дейін 10 филиппин резервтік дивизиясының бөлімдері АҚШ армиясының құрамына шақырылуы тиіс болды. Жапон шабуылына дейін, желтоқсан айында, батальондар ұйымдастырылмаған еді. Дегенмен, жүз мыңнан астам филиппиндік әскер жиналды. 14 тамызда бригада генералы Леонард Т. Героу Филиппин департаментінің жапон шабуылына қарсы тұра алмайтынын мәлімдеді. Ол Филиппинге әуе шабуылына қарсы артиллерия, заманауи ұшақтар мен танктармен күш беруді ұсынды. 16 тамызда Макартурға 5 қыркүйекке дейін 200-ші жағалау артиллерия полкі (АА), 192-ші және 194-ші танк батальондары және 17-ші жабдықтау батальонының ротасы күтілетіні хабарланды. 5 қыркүйекте Маршалл Макартурдан Ұлттық гвардия дивизиясын, мүмкін 41-ші дивизияны сұрады. Макартур оған қосымша дивизиялардың қажеті жоқ екенін жауап берді. Ол сондай-ақ: "Жабдықтар мен жабдықтама маңызды. Егер осы қадамдар жасалса, толыққанды қорғаныс күштерінің дамуы тез болады деп сенемін" деді. Қыркүйек және қазан айларында, жоғарыда аталған күшеюлерге қоса, Макартур 192-ші танк батальоны мен 75 мм-лік 75 өздігінен жүретін зеңбіректерді алды. Макартур Филиппин дивизиясын шаршы пішіннен үшбұрыш пішінге қайта ұйымдастыруға тырысты. Бұл жоспарға американдық жаяу әскер полкінің кемемен жеткізілуі және/немесе Стоценбургті күшейту, сондай-ақ USAFFE-ге 2 американдық жауынгерлік топты бағыну мүмкіндігі кірді. Бұл жоспарлар сонымен қатар корпус деңгейіндегі төрт тактикалық команданы құруды, сондай-ақ қосымша қолдау бөлімшелерін қамтыды. Қараша айына қарай Соғыс департаменті 1312 офицер, 25 медбике және 18 047 сарбазды қоса алған қосымша күштерді мақұлдады. 34-ші жаяу әскер полкі 1941 жылдың 8 желтоқсанында Сан-Францискодан аттануға жоспарланған. 5 желтоқсанда Сан-Францискодан Филиппинге 100 000 тонна жүк тасымалдайтын 55 кеме жолға шықты. Кемелерде 26-шы далалық артиллерия бригадасының құрамы мен жабдықтары болды, оның ішінде Оңтүстік Дакота Ұлттық гвардиясының 147-ші далалық артиллерия полкі (75 мм, жүк көлігімен буксирленетін); Айдахо Ұлттық гвардиясының 148-ші далалық артиллерия полкі (75 мм, жүк көлігімен буксирленетін) және Техас Ұлттық гвардиясының 131-ші далалық артиллерия полкінің 2-ші батальоны (75 мм, жүк көлігімен буксирленетін) кірді. Бұл бөлімшелер Гавайиге қайтарылып, оның қорғанысына бағындырылды. Жапонияның Перл-Харборға шабуыл жасаған кезде бірнеше әуе күштері жолға шықты. Олардың ішінде 27-ші бомбалау тобының 52 А-24 "Банши" секіруші бомбалаушылары, 35-ші ұрыс тобының он сегіз P-40 ұшағы, 340 тонна бомба және 9000 барабан авиациялық отын болды. Сонымен қатар, Филиппинге келген және Маниладан эвакуацияланғаннан кейін Маривелесқа көшірілген 7-ші бомбалау тобының екі жеңіл далалық эшелоны болды. 7-ші бомбалау тобының әуе эшелондары Филиппинге жол тартқанда, 1941 жылдың 7 желтоқсанында таңертең Перл-Харборға жетті. Олар 9-шы, 463-ші, 492-ші және 493-ші ауыр бомбалау эскадрильяларынан тұрды. Әуе эшелоны АҚШ-қа қайтарылып, Австралия арқылы Яваға бағытталды.
MacArthur ordered the mobilization of the Philippine Army beginning on 1 September 1941. Elements of 10 Filipino reserve divisions were to be called into the service of the United States Army by 15 December. Battalions were not organized by the time of the Japanese invasion in December. However, a force of a hundred thousand or more Filipinos was raised. On 14 August Brigadier General Leonard T. Gerow argued that the Philippine Department could not resist a Japanese attack. He thus recommended that the Philippines be reinforced with anti aircraft artillery, modern aircraft and tanks. On 16 August, MacArthur was informed that by 5 September he could expect the 200th Coast Artillery Regiment (AA), the 192nd and 194th Tank Battalions and a company of the 17th Ordnance Battalion. On 5 September Marshall asked MacArthur if he wanted a National Guard Division, probably the 41st. MacArthur replied that he did not need any additional divisions. He also stated, "Equipment and supplies are essential. If these steps are taken, I am confident that no such backing, the development of a completely adequate defense force will be rapid." During September and October, in addition to the above mentioned reinforcements, MacArthur received the 192nd Tank Battalion and 75 self propelled 75 mm guns. MacArthur strove to reorganize the Philippine Division from a square into a triangular formation. This plan involved shipping in an American infantry regiment and or complementing Stotsenburg and allow USAFFE control of 2 American combat teams. These plans also involved the formation of four tactical commands, each of corps strength, along with various additional support units. By November the War Department had approved additional reinforcements of 1,312 officers, 25 nurses and 18,047 men. The 34th Infantry Regiment was scheduled to ship out from San Francisco on 8 December 1941. By 5 December fifty five ships were en route from San Francisco carrying 100,000 ship tons of cargo to the Philippines. On board were the personnel and equipment of the 26th Field Artillery Brigade, including the 147th Field Artillery, 75 mm, Truck Drawn, Regiment of the South Dakota National Guard; the 148th Field Artillery, 75 mm, Truck Drawn, Regiment of the Idaho National Guard and the 2nd Battalion of the 131st Field Artillery, 75 mm, Truck Drawn, Regiment of the Texas National Guard. These units were diverted to Hawaii and assigned to its defenses. When the Japanese attack on Pearl Harbor took place, there were several air elements en route. This included 52 A 24 Banshee dive bombers of the 27th Bombardment Group, eighteen P 40s of the 35th Pursuit Group, 340 tons of bombs and 9,000 drums of aviation fuel. There were also two light field ground echelons of the 7th Bombardment Group, which arrived in the Philippines and were relocated to Mariveles after the evacuation of Manila. The air echelon squadrons of the 7th were en route to the Philippines and arrived in Pearl Harbor on the morning of 7 December 1941. They consisted of 9th, 463rd, 492nd, and 493d Heavy Bombardment Squadrons. The air echelon was diverted back to the US and then routed to Java through Australia.
Материалдық және оқыту жетіспеушілігі
Филиппин армиясы сапасыз киімдерді алды. Олардың резеңке аяқ киімдері екі апта ішінде тозып кетіп жатыр. Қаптамалар, масалардан қорғайтын қалқандар, баспананың жартысы, қазғыштар, газ маскалары және каскалар сияқты жабдықтардың дерлік барлық түрі жетіспеді. Тамыз айында МакАртур 84 500 М1 Гарранд мылтығы, 330 калибрлі пулемет, 326 калибрлі пулемет, 450 37 мм зеңбірек, 217 81 мм миномет, 288 75 мм зеңбірек және 8000-нан астам көлік сұрады. 18 қыркүйекте оған қарызға беру-жалдау міндеттемелеріне байланысты осы тауарлардың көп бөлігін алмайтыны хабарланды. Нәтижесінде Филиппин армиясы ескі Энфилд және Спрингфилд мылтықтарын пайдалануды жалғастыруға мәжбүр болды. Жабдықтарды жеткізіп беру АҚШ Әскери-теңіз күштерінің шектеулі жүк көлеміне байланысты болды. Қыркүйек айында Әскери-теңіз күштері үш транспортты эскорт тасымалдаушыларға айналдыру ниетін жариялады, бірақ үш транспорттың жоғалуы оның күшейткіштерін екі айдан астам уақытқа кешіктіретінін байқағаннан кейін бұл іске аспады. Армия содан кейін 105 мм гаубицалар, 75 мм пакеттік гаубицалар, 75 мм зеңбіректер, .30 калибрлі пулеметтер, 37 мм зеңбіректер, он 250 футтық жедел жәрдем ауруханалары, полк ауруханасы жабдықтарының 180 жиынтығы, джиптер, жедел жәрдем машиналары, жүк көліктері және седандар туралы өтініштерді мақұлдады. Қараша айына қарай АҚШ порттарында Филиппинге арналған 1,1 миллион тонна жабдық жиналды. Бұлардың көп бөлігі көздеген жеріне жетпеді. Сол уақытта Әскери-теңіз күштері аралға 1 миллион галлон бензин тасымалдай алды. Бұл отынның көп бөлігі Батан түбегінде сақталды. 1941 жылы көптеген филиппин бөлімдері қаруларын атпастан шайқасқа түсті. Көптеген әскерлер тіпті артиллерияның атылып жатқанын да көрмеген. 31-ші жаяу әскер дивизиясының (ФА) байланыс офицері сол лагерьдегі басқа бөлімшелермен радиобайланыс орната алмады. Филиппиннің 31-ші жаяу әскер дивизиясының командирі полковник Блюмель: «Жалпы әскерлер тек екі нәрсеге ғана қабілетті: біріншіден, офицер пайда болғанда, қатты дауыспен «көңіл аударыңыз» деп айқайлап, секіріп, салют беру; екіншіден, күніне үш рет тамақ сұрау» деді. Оқыту мен үйлестіруді тілдік кедергілер одан әрі қиындатты. Әскерге алынған филиппиндіктер көбінесе бір тілде сөйлейтін (мысалы, Бикол немесе Висай тілінде), олардың офицерлері басқа тілде сөйлейтін (мысалы, Тагалог тілінде), ал американдықтар ағылшын тілінде сөйлейтін. Кейбір кіші сержанттар мен рота кеңселері оқып-жазуды білмейтін.
The Philippine Army received clothing that was of poor quality. Their rubber shoes would wear out within 2 weeks. There were shortages of nearly every kind of equipment such as blankets, mosquito bars, shelter halves, entrenching tools, gas masks, and helmets. During August, MacArthur had requested 84,500 M1 Garand rifles, 330 .30 caliber machine guns, 326 .50 caliber machine guns, 450 37mm guns, 217 81 mm mortars, 288 75 mm guns, and over 8,000 vehicles. On 18 September, he was informed that, because of lend lease commitments, he would not receive most of these items. As a result, the Philippine Army was forced to continue using the old Enfield and Springfield rifles. The shipment of supplies depended upon the US Navy's limited cargo capacity. In September, the Navy announced its intentions to convert three transports into escort carriers, but this was not done after MacArthur observed that the loss of three transports would delay his reinforcements by more than two months. The army then approved requests for 105 mm howitzers, 75 mm pack howitzers, 75 mm guns, .30 caliber machine guns, 37 mm guns, ten 250 ft station hospitals, one hundred and eighty sets of regimental infirmary equipment, jeeps, ambulances, trucks and sedans. By November, there were 1,100,000 tons of equipment, intended for the Philippines, piled up in US ports. Most of this never reached its destination. Meanwhile, the Navy did manage to transport 1,000,000 gallons of gasoline to the island. Much of this fuel would be stored on the Bataan Peninsula. In 1941, many Filipino units went into battle without ever having fired their weapons. Many of the troops had also never even seen an artillery piece fired. The 31st Infantry Division (PA) signal officer was unable to establish radio communication with other units in the same camp. The commander of the Philippine 31st Infantry Division, Colonel Bluemel stated, "The enlisted men are proficient in only two things, one, when an officer appears, to yell 'attention' in a loud voice, jump up, and salute; two, to demand 3 meals per day." Training and coordination were further complicated by language barriers. Enlisted Filipinos often spoke one language (such as Bikol or a Visayan language), their officers would speak another (such as Tagalog) and the Americans would speak English. There were some first sergeants and company clerks who could neither read nor write.
Жапондықтар шабуыл жасауға шешім қабылдады
Жапондықтар Азияның барлық жерлерін Жапон императорлық үкіметінің және императордың заңды меншігі деп есептеді. XX ғасырдың басында Корея, Қытай және Кеңес Одағының бір бөлігін басып алу жылдамдығы арта түсті. Филиппин (АҚШ), Гонконг, Малайзия (Ұлыбритания) және Голландиялық Шығыс Үндістандағы шетелдік әскери күштердің болуы жапондықтардың Азия елдерін біріктіру немесе үстемдік ету мақсатына қол жеткізуіне кедергі келтірді. Жапония олар жылдам шабуыл жасап, күшін сақтап, күшті ұстаныстан бейбіт келісімге қол жеткізе алады деп үміттенді. Жапондықтардың басты мақсаты – Азияның барлық жерлерін басып алу болатын. Сәттілікке жету үшін АҚШ, Ұлыбритания және Нидерланд күштеріне бір уақытта шабуыл жасау қажет еді, бұл олардың Азиядағы иеліктерін нығайтуға және көмектесуге кедергі келтіретін еді. Жапонияның шабуыл жасау шешімінің маңызды себебі – АҚШ, Ұлыбритания және Нидерландтардың салған экономикалық санкцияларының нәтижесінде жапон экономикасын әлсіреткен шикі мұнайға зор қажеттілік болды. Жапон басшылары алдында таңдау тұрды: Қытайдағы соғысты және Азияны жаулап алу жоспарларын тоқтатып, санкцияларды жою немесе үш ірі әскери күшке соғыс жариялау. Ұлыбритания мен Нидерландқа қарсы ағымдағы соғыс және АҚШ-тың осы елдерге көмек көрсетуі жапондықтар үшін Азиядағы "заңды" билік етуші орнын кеңейту мүмкіндігі ретінде көрінді. Жапон үкіметі Ұлыбритания, АҚШ және Нидерландтың бақылауындағы ресурстарды басып алуға шешім қабылдады. Жапония Формозаға (Тайвань) оннан астам дивизия орналастырған еді. Жапондық әскери жоспарлаушылар британдықтардың (және егер КСРО соғыс жарияласа) үшінші рейхтің тудырған қаупін ескере отырып, жапондық шабуылға тиімді жауап бере алмайтынын мәлімдеді.
The Japanese viewed all the lands of Asia to be the rightful property of the Imperial Japanese Government and the Emperor. The seizures of Korea, China and parts of Soviet Union, which had begun at the turn of the 20th century, had been taking an upswing. The Japanese had been kept from realizing their goal of unifying or dominating the Asian lands by the presence of foreign military forces in the Philippines (United States), Hong Kong, Malaysia (United Kingdom) and the Dutch East Indies. Japan had hoped that they could strike fast and hold off reinforcements long enough to broker a peace accord from a position of strength. Central to the Japanese goals was the taking of all Asian lands. To be successful, US, UK, and Dutch forces were to be attacked simultaneously to prevent their ability to reinforce and aid their Asian possessions. Pivotal to the Japanese decision to attack was a tremendous need for crude oil as a result of economic sanctions imposed by the United States, the United Kingdom and the Netherlands which was weakening the Japanese economy. The Japanese leaders were faced with a choice: end the war in China and their plans for Asian conquest, so as to end the sanctions, or declare war on three large military forces. The current war against Britain, and the Netherlands, and the strain of providing aid by the United States to these countries was seen as an opportunity by the Japanese to extend their "rightful" place as a ruler in Asia. The Japanese government decided to seize resources under the control of Britain, the United States and the Netherlands. Japan had already placed over ten divisions in Formosa (Taiwan). Japanese military planners argued that the British (and the USSR should they decide to declare war), would be unable to effectively respond to a Japanese attack, given the threat posed by the Third Reich.
Жапондық оккупацияның аяқталуы
АҚШ Әскери-теңіз күштерінің құрылыс және жөндеу жұмыстары 1945 жылдың наурыз айында Манила шайқасы кезінде қаланың басып алынуымен басталды, бұл шайқас 1945 жылдың 2 наурызында аяқталды. Манила Әскери-теңіз базасы Тынық мұхитындағы соғысқа қолдау көрсетті және 1971 жылы жабылғанға дейін АҚШ-тың маңызды Әскери-теңіз алдыңғы базасы болып қалды. Манила Әскери-теңіз базасын басып алуға қолдау көрсету үшін алдымен Лейте шығанағы басып алынды және база құрылысы 1944 жылдың 20 қазанында басталды. Лейте-Самар Әскери-теңіз базасы Лейте және Самар аралдарында орналасқан болатын. АҚШ Әскери-теңіз базалары әскерлерге, кемелерге, су асты кемелеріне, PT катерлеріне, су ұшақтарына, жабдықтау қоймаларына, оқу лагерлеріне, флот демалыс орындарына және кеме жөндеу орталықтарына қолдау көрсетті. Осы базаларды жабдықтау үшін, АҚШ-тың II Сауда флоты үлкен көлемде жабдықтар жеткізіп берді. Соғыс VJ күнінде аяқталғаннан кейін Лейте шығанағындағы базалар жабылды, ал Манила Әскери-теңіз базасы 1971 жылға дейін АҚШ Әскери-теңіз алдыңғы базасы ретінде сақталды. 1945 жылдың 9 қаңтарында Лингяен шығанағына жасалған шабуылдан кейін, «Seabees» Лингяен қаласында және оны қоршаған шығанақта Лингяен Әскери-теңіз базасын салды. 1944 және 1945 жылдары Жапония Филиппиндегі АҚШ Әскери-теңіз кемелеріне қарсы «камикадзе» шабуылдарын қолдана бастады. Лусон аралындағы екі ірі Әскери-теңіз базасы – Манила Әскери-теңіз базасы және Субик шығанағы Әскери-теңіз базасы болғандықтан, Лингяен Әскери-теңіз базасы соғыстан кейін жабылды. Субик шығанағы Әскери-теңіз базасы, Манила Әскери-теңіз базасы сияқты, 1898 жылы Манила шығанағы шайқасында Испаниядан АҚШ-қа өткен база еді. Субик шығанағы 1941 жылы Жапонияға өткен, ал 1945 жылдың қаңтарында қайта басып алынды. Филиппин соғыс қылмыстары жөніндегі комиссия 1945 жылы құрылып, 1949 жылы таратылды.
US Navy construction and repair started in March 1945 with the taking of Manila in the costly Battle of Manila ending on March 2, 1945. Naval Base Manila supported the Pacific War and remained a major US Naval Advance Base until its closure in 1971. To support the taking of Naval Base Manila, Leyte Gulf was taken first and base construction started on October 20, 1944. Leyte Samar Naval Base was made of base on both the island of Leyte and the islands of Samar. The US Naval bases for supported troops, ships, submarines, PT boats, seaplanes, supply depots, training camps, fleet recreation facilities, and ship repair depots. To keep supplies following the bases were supplied by the vast II United States Merchant Navy. After the war ended on VJ Day, Leyte Gulf bases closed and the Naval Base Manila remained a US Naval Advance Base till in 1971. After the Invasion of Lingayen Gulf on January 9, 1945, the Seabees built up a Naval Base Lingayen at Lingayen city and the surrounding gulf. In 1944 and 1945 Japan started using kamikaze attacks on US Navy ships in the Philippines. With two large Naval Bases on Luzon: Naval Base Manila and Naval Base Subic Bay, Naval Base Lingayen was closed after the war. Naval Base Subic Bay, like Naval Base Manila was base of Spain lost to the United States in the Battle of Manila Bay 1898. Subic Bay was lost to Japan in 1941 and retaken in January 1945. Philippine War Crimes Commission was started in 1945 and was dissolved in 1949.