Австралия саяхатшысы Элис Захаровтың өмірі мен қызметі
Olive Zakharov
Австралиялық саяхатшы Элис Захаров (1929-1995) – Еңбек партиясынан сенат депутаты. Әлеуметтік мәселелердегі еңбегімен танылды, автокөлік апатында қаза тапты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Элис Оливе Захаров (19 наурыз 1929 – 6 наурыз 1995) – австралиялық саясаткер. 1983 жылы Захаров Австралия Еңбек партиясының мүшесі ретінде Австралия Сенатына сайланды. Бұрынғы сенатор және партияның оң фракциясының жетекшісі Грэм Ричардсон бір кезде Захаровтың "палатада әлеуметтік мәселелер бойынша жақсы жұмыс істейтінін, бірақ өзінің қабілетін тым жасыратынын" айтқан болатын. Ол 1984, 1987 және 1993 жылдары қайта сайланды және 1995 жылдың басында болған автокөлік апатында қаза тапқанда Сенаттағы соңғы мерзімінің ортасында болды.
Australian politician
Alice Olive Zakharov (19 March 1929 – 6 March 1995) was an Australian politician. Zakharov was elected as an Australian Labor Party member of the Australian Senate in 1983. Former Senator Graham Richardson, a leader of the party's right faction, once stated that Zakharov "works hard on social issues in the chamber, but hides her light under a bushel far too successfully". She was re elected in 1984, 1987, and 1993, and was in the midst of her final term in the Senate when she was killed in an automobile accident in early 1995.
Саясаттың алдында
Захаров Мельбурн қаласының Кью ауданында Элис Олив Хей болып дүниеге келді. Ол Мельбурн университетінде психология мамандығын оқыды, сол жерде Австралия Коммунистік партиясының жергілікті ұйымына қосылды, кейіннен Австралия қауіпсіздік қызметінің оған назар аударғанын білді. Университетте оқып жүрген кезінде ол қысқа мерзімге тұрмысқа шықты, бірақ 1949 жылы жұбайлар ажырасып, көп ұзамай Яллоурн қаласына, кәсіби одақ жетекшісі Джон Захаровпен бірге тұруға көшті, кейіннен олар үйленді және отбасын құрды. Жас кезінде ол отбасылық міндеттерін бірнеше жұмыспен үйлестірді: нарық зерттеулерімен айналысатын сұхбаттасушы, кеңсе қызметкері, официант, пошта жөнелткіші, психиатриялық медбике және патологиялық зертхананың көмекшісі болып жұмыс істеді. Ол сондай-ақ саяси белсенділігін жалғастырып, Австралияның Еңбек партиясының жергілікті бөлімшесінде қатысты. 1968 жылы, соңғы баласы бастауыш мектепке барғаннан кейін, Захаров күйеуінен ажырасып, кейіннен ресми түрде ажырасты, бірақ оның тегін сақтап қалды. Ол балаларын өзі тәрбиеледі және 1969 жылы Мельбурндағы Монтморенси орта мектебінде студенттердің игілігін қамтамасыз ету координаторы болып жұмыс істеді. Ол жергілікті партия филиалының төрағасы және партияның аймақтық конференциясына делегат болды. 1970-ші жылдары оған Виктория Парламентінде сенімді мандат ұсынылды, бірақ ол отбасылық жағдайға байланысты бас тартты.
Zakharov was born Alice Olive Hay, in Kew, Melbourne. She studied psychology as part of an arts degree at Melbourne University, where she joined the local branch of the Communist Party of Australia, something which she later discovered had brought her to the attention of the Australian Security Intelligence Organisation. She briefly married while at university, but the couple separated in 1949, and she soon moved to Yallourn to live with a new partner, unionist John Zakharov, who she later married and began a family with. As a young woman, she juggled her family commitments with a number of jobs, working as a market research interviewer, clerk, waitress, mail officer, psychiatric nurse, and pathology assistant. She also continued to be politically active, being involved in the local branch of the Australian Labor Party. In 1968, after the last of her children had reached primary school, Zakharov separated from her husband, and later divorced him, though she retained his surname. She proceeded to raise her children alone, and in 1969 began as a student welfare co ordinator at Montmorency High School in Melbourne. She served as president of her local party branch, and was a delegate to the party's state conference. She was offered a safe Labor seat in the Parliament of Victoria in the 1970s, but declined for family reasons.
Сенаттық мансап
Захаров кейіннен 1983 жылғы екі мәрте таратылған федералды сайлауда Викториядағы Лейбористік Сенатқа кандидат болу үшін алдын ала іріктеуге түсті. Ол Лейбористік тізімде бесінші орынды иеленді және Лейбористік партияның күшті жеңісімен парламентке оңай өтті, ең жақын қарсыласы, Демократ Джон Сиддонстан айқын артықшылықпен соңғы орынды жеңіп алды. Ол тез арада Социалистік Сол қанаттың адал мүшесі және әйелдердің тең құқықтары мен әлсіздердің құқықтарын қорғаушы ретінде танылды. Бұл прогрессивті мәселелерді ерте қолдауы 1984 жылы оған Австралияның екінші Жылдық Гуманисті сыйлығын әкелді. 1983 жылы оншы орынды жеңгендіктен, Захаров келесі жылы сайлауға қатысуға мәжбүр болды, бірақ ол қайтадан сәтті сайланды. Бірде оған саяси мансабын өмірінің соңында неге бастағанын сұрағанда, Захаров өзін марафоншы Клифф Янгпен салыстырып: "Кейінірек бастаған жарыс та өте сәтті болуы мүмкін" деді. 1980 жылдар бойында Захаров партияның адал мүшесі болып қала берді, бірақ көптеген мәселелер бойынша өз пікірін білдірді. 1984 жылы Сенаттың Видеоматериалдар жөніндегі арнайы комитетінің қалған бес мүшесі Х-рейтингті видеоларды тыйым салуды ұсынғанда, ол қарсы дауыс берген жалғыз адам болды. Екі жылдан кейін Захаров пен сенатор Розмари Кроули консервативті тәуелсіз саясаткер Брайан Харрадин ұсынған адам эмбриондарында ғылыми тәжірибелерге қарсы заңға қарсы шықты. Ұсынысты бағалау үшін құрылған арнайы комитеттің қалған бөлігі ғылыми тәжірибелерді қатты шектеуді көздейтін көпшілік пікірді қолдады; Захаров пен Кроулидің жоғары деңгейдегі келіспеушілік баяндамасында эмбриондардың ата-аналары оларды қалай пайдалану керектігі туралы соңғы шешімді қабылдауы керек екендігі айтылды және көпшіліктің қолдаған абсолютті өмірді қорғау аргументтеріне қатысты сын айтылды. Бұл баяндама сол кезде үкімет тарапынан назарсыз қалды, бірақ кейіннен Жаңа Оңтүстік Уэльс Заң реформасы комиссиясы тарапынан көбінесе қабылданды. Захаров жергілікті қауымдастықта да белсенді болды; ол Порт-Мельбурндағы тарихи ауданын бұзудан құтқару үшін саяси байланыстарын пайдаланды және бір кезде "САТУҒА БОЛМАЙДЫ" деген жазуды үйінің шатырына бояды, бұл хабарды насихаттау мақсатында жасалды. 1988 жылы Захаров қарусыздану туралы келісімге қол қойылғаннан кейін Кеңес Одағында өткен рәсімде ядролық қарудың алғашқы жойылғанын көрген жалғыз әлемдік саясаткер болды. Ол қайтыс болғаннан кейін Сенат ертерек жабылды және оның үстеліне халықаралық социалистік қозғалыстың символы болып табылатын бірнеше қызыл гүл қойылды. Парламентте екі сағаттан астам көңіл айту сөздері айтылды, ал 30 наурыздағы жерлеу рәсімінен кейін Парламент ғимаратының ауласында ескерткіш тақта ашылды. Вице-премьер Брайан Хоу Захаров сақтап қалуға тырысқан Порт-Мельбурндағы тарихи Миссиялар теңізшілеріне арналған ғимаратты сақтап қалу үшін Кеннет үкіметін көндіруге тырысты, оны оның есімімен мәңгі есте қалдыру үшін, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. 2002 жылғы наурыз айында Порт-Мельбурн қаласындағы Бей-стриттегі саябақта оған арналған ескерткіш ашылды.
Zakharov subsequently sought preselection to run as a Labor Senate candidate in Victoria at the double dissolution 1983 federal election. She received the fifth position on the Labor ticket, and easily swept into parliament in the landslide Labor victory, taking the final position well ahead of her nearest rival, Democrat John Siddons. She soon established herself as a loyal member of the Socialist Left faction and as an advocate for equal rights for women and the rights of the disadvantaged. This early advocacy for progressive causes brought her the second ever Australian Humanist of the Year award in 1984. Due to having won the tenth spot in 1983, Zakharov was forced to face election against the following year, but was once again comfortably returned. Once asked why she had begun a political career so late in life, Zakharov compared herself to marathon runner Cliff Young and stated, "Late runs can be very successful." Throughout the 1980s, Zakharov remained a loyal member of the party, but made her voice heard on a number of issues. She was the lone voice of dissent when the other five members of the Senate Select Committee on Video Material urged the banning of X rated videos in 1984. Two years later, Zakharov and Senator Rosemary Crowley opposed legislation against scientific experimentation on human embryos that had been proposed by conservative independent Brian Harradine. The remainder of the select committee set up to evaluate the proposal supported a compromise majority report that severely limited scientific experimentation; in a high profile dissenting report, Zakharov and Crowley urged that the parents of the embryos have the final say as to how they were used, and were highly critical of the absolute pro life arguments employed by the majority. While the report was overlooked by the government at the time, it was later largely adopted by the New South Wales Law Reform Commission. Zakharov also remained involved in her local community; she used her political connections to help save her historic neighbourhood in Port Melbourne from demolition, and at one point painted "NOT FOR SALE" on her roof in order to promote the message. In 1988, Zakharov was the only 1st world politician invited to witness the first destruction of nuclear weapons at a ceremony in the Soviet Union after the signing of a disarmament agreement. Upon her death, the Senate adjourned early and several red roses, the symbol of the international socialist movement, were placed upon her desk as a mark of respect. More than two hours of condolence speeches were delivered in parliament, and after her funeral on 30 March, a memorial plaque was unveiled in the courtyard at Parliament House. Deputy Prime Minister Brian Howe attempted to convince the state Kennett government to save the historic Missions to Seamen building in Port Melbourne, which Zakharov had been fighting to save, as a memorial to her, but was unsuccessful. A memorial to her in a park in Bay Street, Port Melbourne was unveiled in March 2002.