Сион епископы Маттеус Шинер өмірі мен қызметі

Кіріспе

Сион епископы Матфей Шиннер (немесе Шиннер; шамамен 1465 – 1 қазан 1522) – Сион епископы, кардинал және дипломат. Ол Солтүстік Италиядағы бірнеше шайқаста әскери қолбасшы болған.

Өмірбаян

Ол Мюлебахта (қазіргі Швейцарияның Вале кантонында) фермер және ағаш шебері Петер Шиннер мен Анна Велшеннің ұлы болып дүниеге келді; оның ағасы Николас Шиннер, кейін Сион (Ситтен) епископы, оған алғашқы білім берді. Ол рухани мансапқа ұмтылып, ақырында Аренненнің пастыры (1496), Сион соборының каноны және деканы болды. Ағасы отставкаға кеткен соң, ол Сион епископы болып тағайындалды (1499 жылдың 20 қыркүйегі). Шиннердің дипломатиялық шеберлігі мен одақтас Швейцария Конфедерациясына тигізген ықпалы оны Рим папасы Юлий II және Рим папасы Лев X-тің Италияны біріктіру және француздарды қуу жолындағы оң қолына айналдырды. 1511 жылы Шиннердің ықпалымен швейцариялықтар Миланға қарсы екі сәтсіз жорық жасады. Осы одақты қамтамасыз еткені үшін ол 1511 жылы Новара епископы және кардинал атанды. 1512 жылы Италия және Германияға папалық легаты ретінде тағайындалып, швейцариялық және венециялық әскерлерге басшылық етті, француздарды Миланнан қуды және Максимилиан Сфорцаны герцог етіп орнатты. Бірақ Людовик XII Юлий II қайтыс болғаннан кейін Миланды қайта басып алғандықтан, Шиннер тағы да Швейцария конфедерациясының басында Новара шайқасында (1513) француздарды жеңді. Милан герцогы Шиннерді Вигевано маркграфтығымен марапаттады. Франциск I басшылығында француздар Альпі тауларын қайтадан кесіп өткенде, Шиннер швейцариялық әскерлерге басшылық етті, олардың бір бөлігі зейнеткерлікке шыққан еді, Мариньяно шайқасында (1515) жеңіліске ұшырады. 1516 жылы Англияның көмегімен тағы бір әскер жинады, бірақ Миланды қайтаруға қол жеткізе алмады. Ол өзінің мақсатына жету үшін папа, император, Англия және Испания арасында одақ құруға тырысты, сол үшін 1516 жылы Лондонға барды, бірақ Швейцария Конфедерациясы мен императордың Франциямен келісуі одақтың сәтсіз аяқталуына себеп болды. Ол үйден ұзақ уақыт болмағандықтан, оның ашкөз жауы Джордж Суперсакс басқаратын француздық тарап көтеріліс ұйымдастырып, оны Сионнан қуды. Ол бірнеше жыл Цюрихте (1517–19) тұрды, содан кейін император сарайында қызмет етті. 1519 жылы император Карл V сайлануына қолдау көрсетті, осының нәтижесінде Сицилиядағы Катания епископы болды (1520 жылдың қарашасы). 1521 жылы ол Франциск I-ге қарсы Миланды иелену үшін императорлық жорықта Швейцария Конфедерациясының әскеріне басшылық етті. Егер Францияға деген жек көрініші болмағанда, ол Лео X-тің орнына сайлануы мүмкін еді; алайда, Папа Адриан VI оны Римге Шіркеу мемлекеттерінің әкімшісі ретінде шақырды. Ол сол жерде обадан қайтыс болды, өмірінде ешқашан өз діни округіне қайта бармады. Оның кең таралған, алуан түрлі хаттары – ол қалдырған жалғыз әдеби мұра. Оның туған күні туралы мәліметтерге қатысты пікірлер шамамен жиырма жылға дейін ерекшеленеді, сондықтан оның нақты күні даулы. Жылы белгісіз, тікелей көрсеткіштер жоқ. Бірақ ол 1493 жылы ғана ашылған Берн қаласындағы Лупул мектебінде оқығанын білеміз. Шиннер 1492 жылы діни қызметкер болғандықтан, оның туған жылы 1470 жылдан кейін болмауы керек.

He was born in Mühlebach (in what is now the Swiss canton of Valais), the son of the farmer and carpenter Peter Schiner and Anna Welschen; his uncle Nicholas Schiner, later Bishop of Sion (Sitten), gave him his early instruction. He embraced the ecclesiastical career, and eventually became parish priest of Aernen (1496), and canon and dean of the cathedral of Sion. When his uncle resigned, he was made Bishop of Sion (20 September 1499). Schinner's diplomatic skill and his influence on the allied Swiss Confederacy made him the right hand of Pope Julius II and Pope Leo X in their efforts to unite Italy and expel the French. In 1511, as a result of an alliance brought about by Schiner, the Swiss made two unsuccessful campaigns against Milan. As a reward for securing this alliance, he was made Bishop of Novara and also cardinal in 1511. In 1512, as papal legate for Italy and Germany, he was; appointed commander of a Swiss and Venetian army, drove the French from Milan and established Maximilian Sforza as duke. However, as Louis XII again captured Milan after the death of Julius II, Schiner once more took the field at the head of the Swiss Confederates, and defeated the French in the battle of Novara (1513). The Duke of Milan rewarded Schiner with the margraviate of Vigevano. When under Francis I of France the French recrossed the Alps, Schiner led the Swiss troops, part of which had retired, at the unfortunate battle of Marignano (1515). In 1516 he raised another army with the aid of England, but was unable to regain Milan. He now sought to attain his end by an alliance between the pope, the emperor, England, and Spain, for which purpose he went himself in 1516 to London, but the reconciliation of the Swiss Confederacy and the emperor with France made the alliance abortive. During his long absence from home the French party there, under his bitter enemy George Supersax, raised a rebellion and drove him from Sion. He lived for several years at Zürich (1517–19), and thenceforth mostly at the court of the emperor. He supported the election of Emperor Charles V in 1519, for which he was made bishop of Catania in Sicily (November 1520). In 1521 he led an army of Swiss Confederates in the imperial campaign against Francis I for the possession of Milan. But for his passionate hatred of France, he would have been elected the successor of Leo X; however, Pope Adrian VI called him to Rome as administrator of the States of the Church. He died there of the plague without having seen his diocese again. His varied and large scattered correspondence is the only literary work he left. The date of his birth has been disputed, as the statements concerning it differ nearly twenty years. The year is unknown, and all direct indications are lacking. We know, however, that he attended the School of Lupulus at Bern, which was not opened until 1493. As Schiner was a priest in 1492, the year of his birth could not be later than 1470.