1869 жылғы Британиядағы алғашқы әйел медицина студенттері
Edinburgh Seven
Эдинбургтың жеті әйел студенті (1869) – британ университеттерінде медициналық білім алған алғашқы әйелдер. Күресі нәтижесінде 1876 ж. медициналық акт қабылданды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бірінші британдық әйел медицина студенттері, 1869 жыл
First British female medical students, 1869
Эдинбург жетілігі – британдық университеттерде оқыған алғашқы әйел студенттер тобы. Олар 1869 жылы Эдинбург университетінде медицинаны оқуға кірісті. Сессиялық сот оларды қабылдамауы керек деп шешкенімен, олар бітірмеді немесе дәрігер дипломын алмады. Бірақ олардың күресі ұлттық назар аудартып, Чарльз Дарвин сияқты көптеген қолдаушыларды тартты. Олардың күресі әйелдердің университет біліміне қойылатын талаптарын ұлттық саяси күн тәртібіне енгізіп, 1876 жылы әйелдерге медициналық практикамен айналысуға лицензия беруді қамтамасыз ететін заң қабылдануына әкелді (1876 жылғы Ұлыбританияның медициналық заңы). Бұл топ Septem contra Edinam ("Эдинбургке қарсы жеті" деп аталды, грек мифологиясындағы Тебаға қарсы жетіге сілтеме жасалды). Төрт жылдық күрес барысында алғашқы жеті әйелдің бір бөлігі кетіп, жаңалары қосылса да, келесі әйелдер Эдинбург жетілігі ретінде танылды:
The Edinburgh Seven were the first group of matriculated undergraduate female students at any British university. They began studying medicine at the University of Edinburgh in 1869 and, although the Court of Session ruled that they should never have been admitted, and they did not graduate or qualify as doctors, the campaign they fought gained national attention and won them many supporters, including Charles Darwin. Their campaign put the demands of women for a university education on the national political agenda, and eventually resulted in legislation to ensure that women could be licensed to practice medicine in 1876 (UK Medical Act 1876). The group was also called the Septem contra Edinam ("Seven against Edinburgh", in reference to the Seven against Thebes of Greek mythology). Although over the four year campaign some of the original seven left and others joined, the following women became known as the Edinburgh Seven:
Sophia Jex Blake
Isabel Thorne
Edith Pechey
Matilda Chaplin
Helen Evans
Mary Anderson
Emily Bovell
Олар 1870 жылдың 15 қарашасында Корольдік ауруханаға клиникалық оқуға қабылдау туралы өтініш берген жеті әйел еді. Олардың барлығы 1869 және 1870 жылдар аралығында GMC Медициналық студенттер тізіліміне медицинаны шын ниетпен оқитын студенттер ретінде тіркелді және медициналық біліміне қойылатын талаптарды орындау үшін ауруханада клиникалық оқудан өтуі керек болды.
They were the seven women listed in the petition to the Royal Infirmary on 15 November 1870 requesting admission to clinical teaching. They were all registered in the GMC Medical Students Register between 1869 and 1870 as bona fide medical students and required clinical instruction at the Infirmary in order to fulfil the requirements of a medical degree.
1869 жылғы оқу-жаттығу іс-тәжірибесі
Тексеру екі бөлімнен тұрды. Ағылшын, латын және математика міндетті пәндер еді; сонымен қатар, әрбір үміткер грек, француз, неміс, жоғары математика, табиғаттану, логика және моральдық философиядан тұратын топтан екі пән таңдауы тиіс болды. София Джекс Блейк басқа әйелдерге математикадан оқытушылық жасады. 1869 жылғы 19 қазанда емтихан тапсырған 152 үміткердің ішінде бесеуі әйелдер еді. Төрт әйел алғашқы жеті орынның ішінде болды.
The examination was in two parts. English, Latin and mathematics were compulsory subjects; in addition, each candidate had to choose two subjects from a group that included Greek, French, German, higher mathematics, natural philosophy, logic and moral philosophy. Sophia Jex Blake acted as mathematics tutor to the other women. Of the 152 candidates who sat the exam on 19 October 1869 five were women. Four of the women came in the top seven places.
Ұлыбританиядағы алғашқы студенттер
1869 жылғы 2 қарашада әйелдер тізілім парағына қол қойды. Осылайша Эдинбург университеті әйелдерге есігін ашқан алғашқы британ университеті болды. Джекс Блейк өзінің досы Люси Сивеллге жазған хатында:
On 2 November 1869 the women signed the matriculation roll. In so doing, the University of Edinburgh became the first British university to open its doors to women. Jex Blake wrote in one of her letters to her friend Lucy Sewell:
Кампанияның маңызды тарихи құжаттарының бірі – 1870 жылғы Эдинбург университетінің күнтізбесі. Онда «Университетте медицина саласында әйелдерді оқыту ережелері» деген тақырыпта жаңа бөлім жарияланды. Бұл бөлімде әйелдердің барлық оқуын ерлерге арналған сыныптардан бөлек алатыны және сыныптардың аздығына байланысты жоғары оқу ақысы төлейтіні көрсетілген. Басқа барлық жағдайларда әйелдер студенттердің тізілімге қабылдануы, сабақтарға қатысуы, емтихандар және басқа да университетте қолданыстағы ережелерге сәйкес ерлермен тең қарастырылатын болады.
One of the historic documents in the campaign is the Edinburgh University Calendar for 1870. It contained a new section, which appeared under the heading Regulations for the Education of Women in Medicine in the University. It stated that the women would receive all their tuition in classes separate from those for men and would pay higher fees due to their classes being smaller. In all other respects the women were to be treated exactly as the men were, 'subject to all the regulations now or at any future time in force in the University as to the matriculation of students, their attendance on classes, examinations or otherwise.'
Үміт стипендиясы
1870 жылы наурыз айында әйелдер физиология және химия пәндерінен алғашқы емтихандарды тапсырды. Олардың барлығы ғана емес, төртеуі екі пәннің екеуінен де үздік нәтижелерге қол жеткізді. София Джекс Блейкке (жоғарыда қараңыз) қарапайым хат жазған Эдит Печи, емтиханға алғаш рет қатысқан үміткерлердің арасында бірінші орынды алып, Хоуп стипендиясын алуға бірінші болып ие болды. Бұл стипендияны химия профессоры Томас Чарльз Хоуп 40 жыл бұрын құрған еді және оны алғаш рет емтихан тапсырған студенттердің алғашқы төртеуіне берілетін. Қазіргі химия профессоры доктор Крум Браун бастапқыда әйел студенттерге көмектесуге қуанғанмен, Медицина факультетіндегі әріптестерінің, әсіресе ықпалды сэр Роберт Кристисонның оларға наразылық білдіріп, қарсылығын байқады. Ол сондай-ақ стипендияны әйелге берудің ер студенттерді қоздырып, наразылық тудыруы мүмкін екеніне алаңдады. Сондықтан ол стипендияны әйелдерден төмен баға алған ер студенттерге беруге шешім қабылдады.
In March 1870, the women sat the first examinations in physiology and chemistry. Not only did they all pass, but four of them had obtained honours in both subjects. Edith Pechey, who had written the humble letter to Sophia Jex Blake (see above), had won first place amongst the candidates sitting the exam for the first time and so had first claim on a Hope Scholarship. This scholarship had been instituted 40 years previously by the Professor of Chemistry, Thomas Charles Hope, and was awarded to the first four of those students who were sitting it for the first time. Dr Crum Brown, the current Professor of Chemistry, had at first been pleased to help the women students, but had observed growing resentment towards them from colleagues in the Medical Faculty, in particular the influential Sir Robert Christison. He was also concerned that awarding the scholarship to a woman would be seen as a provocation to the male students. He therefore decided to award the scholarships to male students who got lower marks than the women.
Әйелдерге қарсы күштеушілік артады
Профессор Роберт Кристисон әйелдердің өткір қарсыластарының бірі болды. 1870 жылғы сәуір айында Университет кеңесі әйелдерге бірлескен сабақтарға қатысуға рұқсат беру мәселесін (соның арқасында олар ерлер студенттерімен толыққан толық теңесер еді, төлейтін ақысын едәуір төмендетіп, жүлделерге ие болуға мүмкіндік беретін еді) талқылады. Бұл талқылау барысында профессор Роберт Кристисон мен профессор Лейкок ұлттық баспасөздің назарын аударған пікірлер білдірді, ол әйелдерді қолдады. The Times газеті былай деп мәлімдеді:
Professor Robert Christison was one of the women's vehement opponents. A debate was held in April 1870 by the University Court to decide on whether the women should be allowed in mixed classes (and thereby be fully equal to the male students, reducing the significantly higher fees they were paying and making them eligible to win prizes too). During this debate, Prof. Robert Christison and Prof. Laycock expressed views that gained the attention of the national press, which came down in support of the women. The Times commented,
Лейкок медициналық мансапты көздейтін әйелдердің "жаман ниетті" немесе "Магдалиналар" (өзгерген бұрынғы жыныс жұмыскерлері) болуы мүмкін екенін айтқан. The Times газеті ол неге ерлер студенттері туралы да алаңдамайтынын сұрады. Роберт Кристисон әйелдер пациенттер әйел дәрігерлерді қалайтынына қатысты сенімнің дұрыстығына күдік келтірді, ал оның жеке зерттеулері оны керісіншеге сендірді. Ол сөзін "Дәрігер емес, акушер болыңдар!" деп аяқтады. Кристисонның ықпалымен көптеген профессорлық-оқытушылар құрамы, бастапқыда әйелдерді қолдағандар, 1870 жылдың қалған бөлігінде оларды оқытудан бас тартты. Көбінесе ерлер студенттері әйелдерге наразылық білдіре бастады, есіктерді жауып, әдетте отыратын орындарына тығылып, әйелдер жақындағанда "аттың күлкісі мен айқай-шуға" басты. Кейінірек Джекс Блейк "біздің жағдайымызды мүмкіндігінше қиын ету үшін құрған сөзбен келіскендей" деп жазды. Ол зәбірлеуді тізімдеді: оның есік қоңырауы "ұшырылып алынды" және оның есім тақтасы бес рет бұзылды; оның есігіне айналмалы отшашу құрылғысы орнатылды; олардың беттеріне түтін тартты; лас хаттар жіберілді; олар тыныш көшелерде тоқтатылды; оларға қоғамда қорқынышты сөздер айтылды. Эдит Печи The Scotsman газетіне жазған хатында көшеде артынан еріп, оған "сатана" сияқты "нашар сөздерді" айқайлап жүргендері туралы да айтты. Достары мен жақтастары кейбір профессорлар студенттерді осылай әрекет етуге қасады деп сенді. Әйелдер сақтық шараларын қабылдай бастады, мысалы, топтап жүру, бірақ олардың ешқайсысы 1870 жылғы 18 қарашада болған оқиғаларға дайын болған жоқ.
Laycock had suggested that women seeking medical careers might be "basely inclined" or might be "Magdalenes" (reformed prostitutes). The Times had wondered why he might not equally be concerned about male students. Robert Christison had questioned the validity of the belief that women patients would want women doctors, his own enquiries leading him to believe the opposite to be true. He concluded his argument by saying "Become Midwives, not doctors!" It was Christison's influence that saw many faculty staff who had initially been supportive of the women turn away from teaching them throughout the rest of 1870. A growing proportion of the male students began to be offensive and insolent, shutting doors in the women's faces, crowding into seats that they usually sat in, bursting into "horse laughs and howls" whenever the women approached. Jex Blake later wrote that it was "as if a conspiracy had been formed to make our position as uncomfortable as might be". She catalogued the abuse: her doorbell was "wrenched off" and her nameplate damaged five times; a Catherine wheel was attached to her door; smoke was blown in their faces; filthy letters were sent; they were waylaid in quiet streets; obscenities were shouted at them in public. Edith Pechey, in a letter to The Scotsman, also spoke of being followed in the streets and having "the foulest epithets", such as "whore", shouted at her. Friends and supporters believed that some of the professors were deliberately inciting the students to behave in this way. The women began to take precautions, such as walking only as a group, but none of them were prepared for the events that took place on Friday 18 November 1870.
Хирургтар залындағы тәртіпсіздік
1870 жылғы 18 қарашада сағат 16:00-де әйелдер Хирургтар залында анатомия емтиханы тапсыруға белгіленген. Олар жақын келгенде Николсон көшесінің бірнеше жүз адаммен толып тұрғанын көрді. Әйелдерді көре сала, көптеген адамдар оларға қоқыс пен лай тастап, айқай-шумен сөкпекке алды. Олар Хирургтар залының басты кіреберісіне жеткенде, қақпалар олардың алдынан жабылды. Олар көпшіліктің жаулықтарына шыдады, сосын бір жаны ашық студент оларға көмектесіп, алдыңғы қақпаларды ашты. Емтихан біткен соң, әйелдер жанама есік арқылы көшеге шығу ұсынысын қабылдамай, бас тартты. Хирургтар залындағы төңкеріліс, қазір танымал болғандай, әйел дәрігерлер күресінің тарихындағы маңызды оқиға болды және кеңінен жарияланды. Ол әйелдерге көптеген жаңа достар мен қолдаушылар сыйлады. Сондай-ақ, сол күні әйелдерге қалай қарағанын көрген кейбір ер студенттер оларға қолдау көрсетті. Олар әйелдердің күзетшілері ретінде әрекет етіп, емтихан біткеннен кейін оларды 15 Buccleuch Place-ке қайтарды. Артынша бірнеше апта бойы олар әйелдерді үйден алып, сабаққа шығарып, қайта алып келді. Бұл мәселе баспасөз беттерінде де талқыланды. 1871 жылғы ақпан айындағы «Эдинбург университетінің журналында» жарияланған «Медицинадағы әйелдер білімі» деген мақалада әйелдерді медицинаға қабылдаудың пайдасы мен зияны талқыланды. Сондай-ақ профессорлардың еңбекақысы және Эдинбург ауруханасында ер студенттермен бірге бөлісуге жеткіліксіз төсек-орындар туралы мәселелер де қарастырылды. Мақалада «осы әйел студенттер өздерін біздің ірі шіркеулік ауруханаларымыздың бірінде – Крейглокхарт немесе Крейглитте студент, киім-кешек жинаушы және кеңсе қызметкері ретінде қызмет етуге ұсынуы керек» деп ұсынылған. Онда мына қорытынды жасалды: «Бірақ, өзімізді қорғау үшін, әйелдер өздерін басқа жыныспен бәсекелестікке итеруі – өркениеттің дамуының емес, керісінше, құлдырауының белгісі деп сеніммен айтамыз».
At four o'clock in the afternoon of Friday 18 November 1870 the women were due to sit an anatomy exam at Surgeons' Hall. As they approached they found that Nicholson Street was blocked by a crowd of several hundred. When the women were seen approaching, a large number of the crowd began pelting them with rubbish and mud as well as shouting abuse and insults at them. They made their way to the main entrance of Surgeons' Hall only to have the gates slammed in their faces. They endured the hostility of the crowd until a sympathetic student came to their rescue and opened the front gates for them. At the end of the exam, the women declined the offer of leaving via a side entrance onto the street. The Surgeons' Hall Riot, as it has now become known, was a landmark in the history of the medical women's campaign and attracted widespread publicity. It won the women many new friends and sympathisers. It also galvanised support from some male students, who were shocked by the way the women were treated that day. The supportive students began to act as bodyguards to the women, escorting them back to 15 Buccleuch Place at the end of the examination that day. For many weeks after, they would come and pick the women up from their home and escort them to and from classes. The controversy continued in the press. The article Female Education in Medicine in "The Edinburgh University Magazine" of February 1871 discussed the arguments for and against admitting women to study medicine. It also discussed the monetary considerations for professors' remuneration and the lack of beds in the Edinburgh Infirmary to be shared with the male students. The article recommends that "these female students offer their services as students, dressers, and clerks to one of our great parochial hospitals, Craiglockhart or Craigleith." It concludes that: "Let us here, however, simply in self defence state our firm belief that it is a sign not of advancing but of decaying civilisation when women force themselves into competition with the other sex."
Жамандау ісі және ұлттық науқан
Кейін шериф үш "тәртіпсіз" студентке "қоғамдық тәртіпті бұзғандығы" үшін әрқайсысына 1 фунт айыппұл салды. Джекс Блейк жас жігіттерге оқытушының көмектескенін, бірақ оны қорлау үшін сотқа бергенін айтты. Басқа әйелдер олардың сабақтарына қосылды, кейбір дәрігерлер оларды қуана оқытты, ал қолдаушылар әйелдерге толық медициналық білім алуға мүмкіндік беру үшін Бас комитет құрды, оның құрамында 300-ден астам адам болды, соның ішінде Чарльз Дарвин де бар еді. Дегенмен, олар диплом алу үшін күресін жеңіліске ұшыратты. 1873 жылы Сессиялық сот Университеттің әйелдерге диплом беруден бас тарту құқығын қолдады. Сондай-ақ, көпшілік дауыспен, әйелдерді бастапқыда қабылдамау керек екенін шешті. Бұл жеңіліс және олардың басқа да күрестері олардың көпшілігін жеке себептермен ғана емес, сонымен қатар үлкен мақсаттың бір бөлігі ретінде жалғастыруға ынталандырды.
Later, the Sheriff fined three "disorderly" students £1 each for "breach of the peace". Jex Blake said the young men had been encouraged by a teaching assistant, but lost when he sued her for defamation. Other women had joined their classes, some doctors had taught them gladly, and supporters had formed a General Committee for Securing a Complete Medical Education for Women with a membership of over 300, including Charles Darwin. Yet in the end they lost the battle to graduate. In 1873 the Court of Session supported the University's right to refuse the women degrees. They also ruled, by a majority, that the women should not have been admitted in the first place. This defeat and their other struggles motivated most of them to continue, not only for personal reasons, but as part of a wider cause.
1873 жылдан кейін
София Джекс Блейк көп ұзамай Лондонға көшіп, онда үгіт-насихат жұмыстарын жүргізді. Ол 1874 жылдың күзінде ашылған Лондон әйелдер медицина мектебін құруға белсенді қатысты, оның он төрт студентінің он екісі бұрын Эдинбургте оқыған. Алғашқы "жетілік" құрамындағы алты адам осы мектепке қатысты. Изабель Торн, Джекс Блейкке қарағанда дипломатиялық болғандықтан, мектептің жұмысын тиімді ұйымдастыруға үлкен үлес қосты. Ол мектептің құрметті хатшысы болды, бірақ дәрігер болып жұмыс істеу жоспарынан бас тартты. Бастапқы жетіліктен – Бовелл, Чаплин, Джекс Блейк, Маршалл және Печи – 1870 жылдардың соңында Берн немесе Парижде шетелде MD дәрежесін алды. 1876 жылы жаңа заңнама тексеру органдарына екі жынысты кандидаттарды тең қарауға мүмкіндік берді, бірақ талап етпеді. Ирландияның дәрігерлер колледжі (сол кезде Корольдер мен Королевалар дәрігерлер колледжі деп аталған) әйелдерге медициналық практика лицензиясын беруді бастады, бұл жаңа білікті әйелдердің төртеуі үшін мүмкіндік ашты. 1878 жылы Джекс Блейк Эдинбургке оралып, Жаңа қаладағы Мэнор-Плейс мекенжайында қаланың алғашқы әйел дәрігері болып жұмыс істеді. Ол сондай-ақ кедей науқастарға арналған клиниканы құрды, ол кейіннен Брантсфилд ауруханасының негізін қалады. Шотландия әйел дәрігерлерге лицензия беруді бастағаннан кейін, Джекс Блейк Эдинбург әйелдер медицина мектебін құруға көмектесті, клиникалық практика Лейт ауруханасында жүзеге асырылды. Эдит Печи Лидсте тәжірибе жинап, кейін Бомбей (қазіргі Мумбай) қаласындағы жаңа Cama әйелдер мен балалар ауруханасының аға дәрігері болды. Бовелл мен Маршалл Лондондағы әйелдер ауруханасында жұмыс істеді. Чаплин Токиода акушерлік мектеп ашты, бірақ кейін Лондонда жеке практикасын жалғастырды. 1889 жылы Эльзи Инглис Эдинбургте әйелдерді медицинада оқыту үшін бәсекелес колледж – Эдинбург әйелдер медицина колледжін құрды, бұл Джекс Блейк пен Каделл әпкелері арасындағы даудың нәтижесі болды. Колледждегі оқыту әйелдерді медицинаға тікелей қабылдану үшін «үштік біліктілік» жүйесіне дайындауға бағытталған. Эдинбург университеті мен Шотландияның басқа университеттері 1889 жылғы Университеттер (Шотландия) заңының негізінде 1892 жылы әйел студенттерді қабылдады. Барлық сабақтар бірлескен оқыту форматында болды, медициналық сабақтардан басқа.
Sophia Jex Blake soon moved to London to campaign there. She was active in establishing the London School of Medicine for Women, which opened in autumn 1874 with twelve of its fourteen students having previously studied in Edinburgh. Six of the original "Seven" attended the School. Isabel Thorne was an asset to its smooth running since she was more diplomatic than Jex Blake. She became the honorary secretary of the School, but gave up her own plan to practise as a doctor. Five of the original seven – Bovell, Chaplin, Jex Blake, Marshall and Pechey – were granted MDs abroad in the later 1870s, either in Bern or Paris. In 1876 new legislation enabled, but did not compel, examining bodies to treat candidates of both sexes equally. The Irish College of Physicians (then called the Kings and Queens College of Physicians) was the first to start granting medical practice licences to women: an opportunity for four of the newly qualified women. In 1878 Jex Blake returned to Edinburgh and set up at Manor Place in the New Town as the city's first woman doctor. She also established a clinic for poor patients which was the forerunner of Bruntsfield Hospital. Once Scotland started licensing women doctors, Jex Blake helped found the Edinburgh School of Medicine for Women, with clinical practice taking place at Leith Hospital. Edith Pechey practised in Leeds before becoming senior medical officer at the new Cama women and children's hospital in Bombay (now Mumbai). Bovell and Marshall worked at the New Hospital for Women in London. Chaplin founded a midwifery school in Tokyo, but later returned to private practice in London. In 1889, a rival college for the education of women in medicine in Edinburgh was established by Elsie Inglis, the Edinburgh College of Medicine for Women, following a dispute between Jex Blake and the Cadell sisters, the teaching there was aimed to prepare women for direct entry to medicine via the Triple Qualification. Edinburgh University and the other Scottish universities eventually admitted women undergraduates in 1892 after the Universities (Scotland) Act of 1889 established a legal framework for this. All classes were co educational except for medical classes.
Құрметтеулер
2015 жылы Эдинбург жетілігі Эдинбург университетінде, Тарихи Шотландияның естелік тақталар бағдарламасы аясында мемориалдық тақтамен еске алынды. 2019 жылы Эдинбург медицина мектебі Эдинбург жетілігіне MBChB құрметті ғылыми дәрежесін берді. Эдинбург жетілігінің құрметіне жеті студент қыз сертификаттарды қабылдады. Бітіру салтанаты олардың еңбектерін құрметтеу мақсатында өткізілген шаралардың бірі болды.
In 2015 the Edinburgh Seven were commemorated with a plaque at Edinburgh University, as part of the Historic Scotland Commemorative Plaques Scheme. In 2019, Edinburgh Medical School awarded the Edinburgh Seven the posthumous honorary degree of MBChB. Seven female students received the certificates on behalf of the Edinburgh Seven. The graduation ceremony was part of a series of events to honour their achievements.
Көркем әдебиетте және соңғы өмірбаянында
Чарльз Ридтің "Айелді жек көруші" (1877) романында Рода Гулд Эдинбург жетілігінің тарихын егжей-тегжейлі баяндайды, тіпті ол олардың бірі болғандай: "Біз жеті әйел едік, дәрігер болуды қалаған, әсіресе өз жынысымызға адал болған". Визардтың "әйелді жек көретін" кейіпкерін Роданың жақсылыққа қабілеттілігіне көндіруге тура келсе, Ридтің өзінің көзқарасы көңілділікпен қарастырылады: "Адамзат үшін барлық әйелдерге медицинаны оқып, тәжірибе жасауға рұқсат беру маңызды мәселе". 2022 жылы Эдинбург Лицей театры "Эдинбург жетілігіне қарсы" пьесасының премьерасын жариялады – Эдинбург жетілігінің өміріне арналған драмалық қойылым. "Викториялық Эдинбург. Қазіргі Эдинбург. Олардың ортақ белгілері неде? Өзгеріс жасау үшін ешнәрседен қайтармайтын жеті әйел. Бірақ Эдинбург оларды тоқтатуға тырыса ма?" 2023 жылы Жаней Джонстың жаңа өмірбаяны жарық көрді, онда әйелдердің білім алу үшін күресі және Ауғанстандағы әйелдердің жағдайымен салыстыру жайлы айтылады. Автор сондай-ақ: "Мен әлі де қоғамның жоғарғы эшелондарында патриархалдық көзқарастарды байқап отырмын, және Эдинбург жетілігінің мәселесі де осы болды. Бүгінгі әйелдердің бұл қалыптасқан әділетсіздікке бей-жай қарауына жол бергім жоқ" деді.
In Charles Reade's novel, A Woman Hater (1877), Rhoda Gould tells the story of the Edinburgh Seven in some detail, as if she had been one of them: "We were seven ladies, who wished to be doctresses, especially devoted to our own sex . . ". While the 'woman hating' character of Vizard has to be persuaded of Rhoda's potential to do good, Reade's own attitude is sympathetic: " . it matters greatly to mankind whether the whole race of women are to be allowed to study medicine and practice it". In 2022 the Edinburgh Lyceum Theatre announced the premiere of the play 'Seven Against Edinburgh' a dramatization of the lives of the Edinburgh Seven. 'Victorian Edinburgh. Present day Edinburgh. What do the two have in common? Seven women who will stop at nothing to make change. But will Edinburgh stop them?' in 2023, a new biographical book by Janey Jones was published covering the story of the women's struggle for education and comparing it with the situation for women in Afghanistan and the author also said "I'm still seeing patriarchal sentiment out there in the top echelons of society and that was the Edinburgh Seven's problems I don't want women today to sleepwalk through that existing prejudice."