Элизабет Гарретт Андерсон: Англияның алғашқы әйел дәрігері және феминисі

Кіріспе

Ағылшын дәрігері, феминист (1836–1917)

Элизабет Гаррет Андерсон (9 маусым 1836 – 17 желтоқсан 1917) – ағылшын дәрігері және сайлау құқығы үшін күрескен әйел. Ол Ұлыбританияда дәрігер және хирург дипломын алған алғашқы әйел ретінде, сондай-ақ Лондон әйелдер медицина мектебінің негізін қалаушысы және деканы ретінде танымал. Бұл мектеп Ұлыбританияда әйелдерді дәрігерлер ретінде даярлаған алғашқы медицина мектебі болды. Ол Ұлыбританиядағы медицина мектебінің алғашқы әйел деканы, мектеп кеңесіне сайланған алғашқы әйел және Альдебург қаласының мэрі ретінде Ұлыбританиядағы алғашқы әйел мэр атанды.

Ерте өмір

Элизабет Лондонның Уайтчепель қаласында дүниеге келді және Ньюсон Гарреттің (1812–1893) он бір баласының екіншісі болды. Оның әкесінің әулеті XVII ғасырдың басынан бері Шығыс Саффолк аймағында темір өңдеумен айналысқан. Ньюсон үш ұлдың ең кішісі болған, бірақ академиялық қабілеттері жоқ болса да, отбасының кәсіпкерлік қабілетін мұра еткен. Мектепті бітірген соң Лейстонда өзіне қолайлы мүмкіндіктер таппаған Ньюсон Лондонға барып, байлық табуға тырысты. Сол жерде ол ағасының қарындасы Луиза Даннеллге ғашық болды. Луиза Саффолк аймағынан шыққан мейманхана иесінің қызы еді. Олар үйленгеннен кейін Уайтчепельдегі Коммерциялық көшедегі 1-номердегі ломбард дүкенінде тұруға көшті. Гарреттердің алғашқы үш баласы дүниеге келді: Луи, Элизабет және алты айлық шала сәби Дуннелл, ол өмірден ерте кетті. Гаррет үш жасқа толғанда, отбасы 142 Лонг-Экр көшесіне көшіп, екі жыл тұрды. Осы уақытта тағы бір бала дүниеге келді, ал әкесі мансабында өрледі – ол ірі ломбардтың басқарушысы болды, сонымен қатар күміс шеберлігімен де айналысты. Гарреттің әкесінің әкесі, отбасылық инженерлік шеберхананың иесі Ричард Гаррет және ұлдары 1837 жылы қайтыс болды, ал бизнестің мұрагері Гарреттің ағасы болды. Ньюсонның қаржылық мүмкіндіктері шектеулі болғанына қарамастан, ол сәтті болуға бекінді. 1841 жылы, 29 жасында, ол отбасымен Саффолкқа көшіп, Снейпте арпа мен көмір сататын дүкен сатып алды, содан кейін 1846 жылдан бастап Снейп Малтингін салды. Гарреттер 1852 жылға дейін Алдебургтегі шіркеудің қарсы бетіндегі шаршы пішіндес грузин стиліндегі үйде тұрды. Ньюсонның малтинг бизнесі кеңейді, тағы да көп бала дүниеге келді: Эдмунд (1840), Элис (1842), Агнес (1845), Миллисент (1847), ол әйелдердің сайлау құқығы үшін конституциялық күрестің жетекшісіне айналды, Сэм (1850), Жозефина (1853) және Джордж (1854). 1850 жылға қарай Ньюсон өркендеген кәсіпкер болды және Алдебургтің артындағы төбедегі Алд Хаус сарайын салуға мүмкіндік алды. "Өнеркәсіптік революцияның бір туындысы" ретінде Гаррет "жеңіске толы экономикалық жаңарулар" атмосферасында өсті, ал Гарреттердің балалары Виктория дәуірінің соңындағы Англияның кәсіби топтарында табысқа жетті. Элизабетті жергілікті саясатқа қызығушылық танытуға ынталандырды және сол заманғы қағидаларға қайшы, оған қаланың тұзды батпақтарын, жағажайын және қайық құрастырушылардың шеберханалары мен желкен тігушілердің үйлері бар Слауденнің кішкентай портын еркін зерттеуге рұқсат берілді.

Elizabeth was born in Whitechapel, London, and was the second of eleven children of Newson Garrett (1812–1893), from Leiston, Suffolk, and his wife, Louisa (born Dunnell; 1813–1903), from London. Her paternal ancestors had been ironworkers in East Suffolk since the early seventeenth century. Newson was the youngest of three sons and not academically inclined, although he possessed the family's entrepreneurial spirit. When he finished school, Newson found few opportunities in Leiston, so he moved to London to make his fortune. There, he fell in love with his brother's sister in law, Louisa Dunnell, the daughter of an innkeeper of Suffolk origin. After their wedding, the couple went to live in a pawnbroker's shop at 1 Commercial Road, Whitechapel. The Garretts had their first three children in quick succession: Louie, Elizabeth, and a son, Dunnell, who died at the age of six months. When Garrett was three years old, the family moved to 142 Long Acre, where they lived for two years, while one more child was born and her father advanced in his career, becoming not only the manager of a larger pawnbroker's shop, but also a silversmith. Garrett's grandfather, owner of the family engineering works, Richard Garrett & Sons, had died in 1837, leaving the business to his eldest son, Garrett's uncle. Despite his lack of capital, Newson was determined to be successful and in 1841, at the age of 29, he moved his family to Suffolk, where he bought a barley and coal merchants business in Snape, constructing Snape Maltings from 1846. The Garretts lived in a square Georgian house opposite the church in Aldeburgh until 1852. Newson's malting business expanded and more children were born, Edmund (1840), Alice (1842), Agnes (1845), Millicent (1847), who was to become a leader in the constitutional campaign for women's suffrage, Sam (1850), Josephine (1853) and George (1854). By 1850, Newson was a prosperous businessman and was able to build Alde House, a mansion on a hill behind Aldeburgh. A "by product of the industrial revolution", Garrett grew up in an atmosphere of "triumphant economic pioneering" and the Garrett children were to grow up to become achievers in the professional classes of late Victorian England. Elizabeth was encouraged to take an interest in local politics and, contrary to practices at the time, was allowed the freedom to explore the town with its nearby salt marshes, beach and the small port of Slaughden with its boatbuilders' yards and sailmakers' lofts.

Ерте білім беру

Алдебургте мектеп болмағандықтан, Гаррет оқу, жазу және арифметиканы анасынан үйренді. Ол 10 жасқа келгенде, гувернантка, мисс Эджворт, кедей текті әйел, Гаррет пен оның әпкесіне білім беру үшін жұмысқа алынды. Таңертеңдер оқу бөлмесінде өтетін, түстен кейін міндетті серуендер болатын. Білім беру тамақ ішу кезінде де жалғасты, себебі Эджворт отбасымен бірге тамақтанатын. Түнде гувернантка қыздардың жатын бөлмесіндегі перделенген бөлікте ұйықтады. Гаррет гувернанткасын жек көріп, сыныпта одан асып түсуге тырысты. Гаррет 13-ке, ал оның әпкесі 15-ке келгенде, оларды жеке мектепке, Лондонның Блэкхит қаласындағы әйелдерге арналған пансионға жіберді. Бұл мектепті ақын Роберт Браунингтің әпкелері басқарды. Мұнда ағылшын әдебиеті, француз, итальян және неміс тілдері, сондай-ақ әдеп сақтап жүру ережелері оқытылды. Кейін Гаррет ондағы мұғалімдерінің ойсыздығын еске алды, бірақ онда алған білімі оқуға деген сүйіспеншілігін қалыптастыруға көмектесті. Оның мектепке қатысты басты шағымы – ғылым мен математика сабақтарының болмауы еді. Дегенмен, олар онда өмір бойы сақталатын достар тапты. 1851 жылы оқуын аяқтағаннан кейін, олар қысқа шетел сапарына жіберілді, ол Лондонның Гайд-паркіндегі Ұлы көрмеге жасаған есте қаларлық сапармен аяқталды. 1854 жылы, 18 жасқа келгенде, Гаррет және оның әпкесі Гейтсхедтегі мектеп достары Джейн мен Энн Кроуға ұзақ сапарға барды, онда ол алғашқы феминист және болашақта Кембридж университетіндегі Гиртон колледжін құруға қатысқан Эмили Дэвиспен танысты. Дэвис өмір бойы досы және сенімді серігі болды, Гарреттің мансабындағы маңызды шешімдерде дұрыс кеңес беруге әрдайым дайын тұрды. Гаррет 1858 жылы жарық көрген «Англия әйелінің журналынан» 1849 жылы АҚШ-та алғашқы әйел дәрігер атанған Элизабет Блэкуэлл туралы алғаш рет оқыған болуы мүмкін. 1860 жылдары Алде Хаусқа келгенде, бір күні от жанында отырғанда Гаррет пен Дэвис әйелдердің құқықтарын кеңейту үшін мамандықтарды таңдады: Гаррет медицина саласын әйелдерге ашуға, Дэвис – әйелдерге университет біліміне қол жеткізуге, ал 13 жасар Миллисентке – саясат пен әйелдерге дауыс беру құқығын алуға міндеттелді. Басында Ньюсон қызының дәрігер болуына қарсы болды, бірақ ол Гарретті қолдау үшін барлық мүмкіндіктерін, соның ішінде қаржылық жағынан да жұмсауға келісті.

There was no school in Aldeburgh, so Garrett learned reading, writing, and arithmetic from her mother. When she was 10 years old, a governess, Miss Edgeworth, a poor gentlewoman, was employed to educate Garrett and her sister. Mornings were spent in the schoolroom; there were regimented afternoon walks; educating the young ladies continued at mealtimes when Edgeworth ate with the family; at night, the governess slept in a curtained off area in the girls' bedroom. Garrett reportedly despised her governess and sought to outwit the teacher in the classroom. When Garrett was 13 and her sister 15, they were sent to a private school, the Boarding School for Ladies in Blackheath, London, which was run by the step aunts of the poet Robert Browning. There, English literature, French, Italian and German as well as deportment, were taught. Later in life, Garrett recalled the stupidity of her teachers there, though her schooling there did help establish a love of reading. Her main complaint about the school was the lack of science and mathematics instruction. However, they made what were to be lifelong friends there. When they finished in 1851, they were sent on a short tour abroad, ending with a memorable visit to the Great Exhibition in Hyde Park, London. In 1854, when she was eighteen, Garrett and her sister went on a long visit to their school friends, Jane and Anne Crow, in Gateshead where she met Emily Davies, the early feminist and future co founder of Girton College, Cambridge. Davies was to be a lifelong friend and confidante, always ready to give sound advice during the important decisions of Garrett's career. It may have been in the English Woman's Journal, first issued in 1858, that Garrett first read of Elizabeth Blackwell, who had become the first female doctor in the United States in 1849. It is said that during a visit to Alde House around 1860, one evening while sitting by the fireside, Garrett and Davies selected careers for advancing the frontiers of women's rights; Garrett was to open the medical profession to women, Davies the doors to a university education for women, while 13 year old Millicent was allocated politics and votes for women. At first Newson was opposed to the radical idea of his daughter becoming a physician but came round and agreed to do all in his power, both financially and otherwise, to support Garrett.

Медициналық білім

Гаррет Харли-стриттегі жетекші дәрігерлерге жасаған алғашқы сәтсіз сапардан кейін, 1860 жылдың тамызында Лондонның Миддлсекс ауруханасында алты ай хирургиялық медбике болып жұмыс істеуге бейімделді. Жақсы медбике екенін дәлелдеген соң, оған амбулаториялық қабылдауларға қатысуға, содан кейін алғашқы операцияны көруге рұқсат берілді. Ол аурухананың медициналық мектебіне түсуге тырысты, бірақ оған аурухананың фармацевтімен латын, грек және фармакологиядан жеке сабақтарға қатысуға рұқсат берілді, сонымен қатар медбике қызметін атқаруын жалғастырды. Ол анатомия мен физиологияны аптасына үш күн жеке оқытушыдан оқу үшін де жалдады. Ақырында оған жаңа денелерді кесу бөлмесіне және химия лекцияларына кіруге рұқсат берілді. Бірте-бірте Гаррет ер студенттердің арасында ыңғайсыздық тудырды, олар 1861 жылы мектеп әкімшілігінің қолдауына қарамастан, оны студенттік әріптес ретінде қабылдамау туралы петиция ұсынды. Ол Миддлсекс ауруханасын тастауға мәжбүр болды, бірақ химия және дәрі-дәрмектер бойынша құрметті сертификатпен тастады. Гаррет содан кейін бірнеше медициналық мектептерге, соның ішінде Оксфордқа, Кембриджге, Глазгоға, Эдинбургке, Сент-Эндрюсқа және Корольдік хирургтар колледжіне өтініш берді, олардың барлығы оны қабылдаудан бас тартты. Бұл күресте Гарреттің серігі София Джекс Блейк болды, ол одан аз танымал еді. Екеуі де 19 ғасырдың соңындағы көрнекті медициналық тұлғалар деп есептелсе де, Гаррет «жақсы есік» арқылы емес, Дәріханалар құрметті қоғамының қабылдау ережелеріндегі олқылық арқылы куәлігін алуға қол жеткізді. Анатомия мен физиологиядан жеке сертификат алғаннан кейін, ол 1862 жылы Дәріханалар қоғамына қабылданды, олар өз жарғысының талаптарына сәйкес, оны жынысына байланысты заңды түрде қабылдамауға құқылы емес еді. Ол әртүрлі профессорлармен, соның ішінде Сент-Эндрюс университетіндегілермен, Эдинбург корольдік перинаталдық және Лондон ауруханасының медициналық мектебіндегілермен жеке оқуын жалғастырды. 1865 жылы Гаррет, ақыры емтихан тапсырып, Дәріханалар қоғамынан медициналық тәжірибе жасауға лицензия (LSA) алды, ол Ұлыбританияда мұны ашық түрде жасаған алғашқы әйел болды (бұрын доктор Джеймс Барри болған, ол әйел болып туған және өскен, бірақ 20 жасынан бастап ер адам ретінде ұсынылған). Сол күні жеті үміткердің үшеуі емтиханды тапсырды, Гаррет ең жоғары ұпай жинады. Дәріханалар қоғамы дереу өз ережелерін өзгертіп, басқа әйелдердің лицензия алуына жол бермеді, яғни Джекс Блейк осы жолмен жүре алмады; жаңа ереже жеке білім алған әйелдердің емтиханға қатысуына рұқсат бермеді.

After an initial unsuccessful visit to leading doctors in Harley Street, Garrett decided to first spend six months as a surgery nurse at Middlesex Hospital, London in August 1860. On proving to be a good nurse, she was allowed to attend an outpatients' clinic, then her first operation. She unsuccessfully attempted to enroll in the hospital's Medical School but was allowed to attend private tuition in Latin, Greek and pharmacology with the hospital's apothecary, while continuing her work as a nurse. She also employed a tutor to study anatomy and physiology three evenings a week. Eventually she was allowed into the dissecting room and the chemistry lectures. Gradually, Garrett became an unwelcome presence among the male students, who in 1861 presented a memorial to the school against her admittance as a fellow student, despite the support she enjoyed from the administration. She was obliged to leave the Middlesex Hospital but she did so with an honours certificate in chemistry and materia medica. Garrett then applied to several medical schools, including Oxford, Cambridge, Glasgow, Edinburgh, St Andrews and the Royal College of Surgeons, all of which refused her admittance. A companion to Garrett in this effort was the lesser known Sophia Jex Blake. While both are considered "outstanding" medical figures of the late 19th century, Garrett was able to obtain her credentials by way of a "side door" through a loophole in admissions at the Worshipful Society of Apothecaries. Having privately obtained a certificate in anatomy and physiology, she was admitted in 1862 by the Society of Apothecaries who, as a condition of their charter, could not legally exclude her on account of her sex. She continued her battle to qualify by studying privately with various professors, including some at the University of St Andrews, the Edinburgh Royal Maternity and the London Hospital Medical School. In 1865, Garrett finally took her exam and obtained a licence (LSA) from the Society of Apothecaries to practise medicine, the first woman qualified in Britain to do so openly (previously there was Dr James Barry who was born and raised female but presented as male from the age of 20). On the day, three out of seven candidates passed the exam, Garrett with the highest marks. The Society of Apothecaries immediately amended its regulations to prevent other women obtaining a licence meaning that Jex Blake could not follow this same path; the new rule disallowed privately educated women to be eligible for examination.

Мансап

Ол қазір Аптекашылар қоғамының лицензиаты болғанымен, әйел болғандықтан Гаррет ешқандай ауруханада медициналық қызметке тағайындала алмады. Сондықтан 1865 жылдың соңында Гаррет Лондонның Беркли көшесіндегі 20-шы үйde жеке практикасын ашты. Бастапқыда науқастар аз болды, бірақ практика біртіндеп дамыды. Алты айдан кейін ол кедей әйелдерге өз жынысынан білікті дәрігерден медициналық көмек алуға мүмкіндік беру үшін амбулатория ашуды қалады. 1865 жылы Ұлыбританияда холера эпидемиясы болды, ол байлар мен кедейлерге әсер етті, және үрейленген халқы кейбір адамдар әйел дәрігерге қатысты барлық көңілін тоқтатып қойды. Холерадан болған алғашқы өлім 1866 жылы болды, бірақ Гаррет 69 Сеймур-плейс мекенжайында әйелдер мен балаларға арналған Сент-Мэри диспансерін ашқан еді. Бірінші жылы ол 3000 жаңа науқасты қабылдады, олар диспансерге 9300 рет амбулаториялық сапар жасады. Париждегі Сорбонна университетінің медицина факультетінің деканы әйелдерді медицина студенттері ретінде қабылдауды қолдайтынын естіген Гаррет медициналық диплом алу үшін француз тілін оқыды, оны 1870 жылы біршама қиындықтардан кейін алды. Сол жылы ол алғашқы Лондон мектеп кеңесіне сайланды, бұл әйелдерге жаңадан ашылған лауазым болды; Гаррет барлық үміткерлер арасында ең көп дауыс алды. Сондай-ақ сол жылы ол Шығыс Лондон балалар ауруханасының (кейіннен Королева Елизавета балалар ауруханасы) қосымша дәрігері болып тағайындалды, Ұлыбританиядағы медициналық лауазымға тағайындалған алғашқы әйел болды, бірақ ол осы екі лауазымның міндеттерін жеке практикасы мен диспансердегі негізгі жұмысымен, сондай-ақ жаңа ана рөлімен үйлестіруге болатынын түсінді, сондықтан 1873 жылға дейін осы лауазымдардан бас тартты. 1872 жылы диспансер әйелдер мен балаларға арналған жаңа ауруханаға айналды, ол Лондонның барлық аймақтарынан келген әйелдерді гинекологиялық аурулармен емдеді; аурухана 1874 жылы Мэрилебон көшесіндегі жаңа ғимаратқа көшті. Осы уақытта Гаррет әйелдерге қатысты еркек дәрігерлердің пікірлерімен де талқылауға кірісті. 1874 жылы Генри Модслидің «Білім берудегі жыныс және сана» атты мақаласы жарияланды, онда әйелдерге білім берудің шамадан тыс еңбекке салуға және осылайша олардың репродуктивтік қабілетін төмендетуге, кейде «нервтік және тіпті психикалық бұзылыстарға» әкелуі мүмкін екені айтылды. Гарреттің қарсы пікірі әйелдер үшін нағыз қауіп білім емес, жайсыздық екендігі және таза ауа мен жаттығулар оттың жанында роман оқудан жақсы екендігі болды. Сол жылы ол София Джекс Блейкпен бірге Лондонның әйелдерге арналған медицина мектебін құрды және сол кезде Ұлыбританияда әйелдерге курстар ұсынатын жалғыз оқу ауруханасында лекция оқыды. Ол өмірінің соңына дейін сол жерде жұмыс істеді және 1883 жылдан 1902 жылға дейін мектептің деканы болды. Бұл мектеп кейіннен Корольдік тегін медициналық аурухана деп аталды, ол кейіннен қазіргі Лондон университетінің медициналық мектебінің бір бөлігіне айналды.

Though she was now a licentiate of the Society of Apothecaries, as a woman, Garrett could not hold a medical post in any hospital. So in late 1865, Garrett opened her own practice at 20 Upper Berkeley Street, London. At first patients were scarce, but the practice gradually grew. After six months in practice, she wished to open an outpatients dispensary, to enable poor women to obtain medical help from a qualified practitioner of their own gender. In 1865, there was an outbreak of cholera in Britain, affecting both rich and poor, and in their panic, some people forgot any prejudices they had in relation to a female physician. The first death due to cholera occurred in 1866, but by then Garrett had already opened St Mary's Dispensary for Women and Children, at 69 Seymour Place. In the first year, she tended to 3,000 new patients, who made 9,300 outpatient visits to the dispensary. On hearing that the Dean of the faculty of medicine at the University of Sorbonne, Paris was in favour of admitting women as medical students, Garrett studied French so that she could apply for a medical degree, which she obtained in 1870 after some difficulty. The same year she was elected to the first London School Board, an office newly opened to women; Garrett's was the highest vote among all the candidates. Also in that year, she was made a visiting physician of the East London Hospital for Children (later the Queen Elizabeth Hospital for Children), becoming the first woman in Britain to be appointed to a medical post, but she found the duties of these two positions to be incompatible with her principal work in her private practice and the dispensary, as well as her role as a new mother, so she resigned from these posts by 1873. In 1872, the dispensary became the New Hospital for Women and Children, treating women from all over London for gynaecological conditions; the hospital moved to new premises in Marylebone Street in 1874. Around this time, Garrett also entered into discussion with male medical views regarding women. In 1874, Henry Maudsley's article on Sex and Mind in Education appeared, which argued that education for women caused over exertion and thus reduced their reproductive capacity, sometimes causing "nervous and even mental disorders". Garrett's counter argument was that the real danger for women was not education but boredom and that fresh air and exercise were preferable to sitting by the fire with a novel. In the same year, she co founded London School of Medicine for Women with Sophia Jex Blake and became a lecturer in what was then the only teaching hospital in Britain to offer courses for women. She continued to work there for the rest of her career and was dean of the school from 1883 to 1902. This school was later called the Royal Free Hospital of Medicine, which later became part of what is now the medical school of University College London.

BMA мүшелігі

1873 жылы Гарретт Британдық медициналық қауымдастығының (БМА) мүшесі атанды. 1878 жылы Гаррет Андерсон мен Фрэнсис Хогган сайланғаннан кейін әйелдерді қабылдауды тоқтату туралы ұсыныс енгізілді. Бұл ұсынысқа доктор Норман Керр мүшелердің тең құқықтарын қорғап қарсылық көрсетті. Бұл «Гарреттің бұрын тек ерлер ғана қабылданған медициналық мекемеге енген бірінші және жалғыз жағдайы болды, ал кейіннен сол мекеме оны ұстанғысы келетін әйелдерді ресми түрде қабылдаудан бас тартты». 1892 жылы әйелдер Британдық медициналық қауымдастығына қайта қабылданды. 1897 жылы Гаррет Андерсон BMA-ның Шығыс Англия бөлімшесінің президенті болып сайланды. Гаррет Андерсон Әйелдер мен балаларға арналған жаңа аурухананың дамуымен үнемі айналысты және 1874 жылы оның қарындасы Агнес Гаррет пен туысы Рода Гарретті жұмысқа алған, аурухананың дизайнына үлес қосқан декан қызметін атқарды. Көп жылдар бойы ауруханада тек әйел дәрігерлер жұмыс істеді. Хантер-стриттегі (WC1) мектептерде 200-ден астам студент оқыды, олардың көпшілігі Лондон университетінің медициналық факультетіне (қазіргі Лондон университетінің колледжі) дайындалып жатты, ол 1877 жылы әйелдерге есігін ашты. Сол жылы Гаррет Андерсон алғашқы британдық әйелдер сайлау құқығы комитетіне қосылды. Оның қызы Луиза да дәрігер болды, ол одан да белсенді және жауынгерлік болды, 1912 жылы сайлау құқығы үшін күресіп түрмеге қамалды.

Жеке өмір

Элизабет Гаррет Андерсон бірде: «Дәрігер екі өмір сүреді, кәсіби және жеке, және екеуінің арасындағы шекара ешқашан бұзылмайды» деген еді. 1871 жылы ол «Ориент Стимершип» компаниясынан Джеймс Джордж Скелтон Андерсонға (1907 жылы қайтыс болды) үйленді, бірақ медициналық тәжірибасынан бас тартпады. Оның үш баласы болды: Луиза (1873–1943), Маргарет (1874–1875), ол менингиттен қайтыс болды, және Алан (1877–1952). Луиза да медицинаның алғашқы дәрігері және феминист белсендісі болды. Олар 1902 жылы Альдебургке көшіп, 1903 жылы Элизабеттің анасы қайтыс болғаннан кейін Альде Хаусқа көшті. Скелтон 1907 жылы инсульттан қайтыс болды. 9 қараша 1908 жылы ол Альдебург қаласының мэрі болып сайланды, Англиядағы алғашқы әйел мэр. Оның әкесі 1889 жылы мэр болған. Ол 1917 жылы қайтыс болды және Альдебургтегі Әулие Петр мен Әулие Павел шіркеуінің зиратында жерленді. Кейін ол Университет колледжі ауруханасының Элизабет Гаррет Андерсон қанатына көшірілді. Бұрынғы Элизабет Гаррет Андерсон ауруханасының ғимараттары UNISON мемлекеттік қызметкерлер кәсіподағының жаңа Ұлттық бас кеңсесіне енгізілді. Элизабет Гаррет Андерсон галереясы – қалпына келтірілген аурухана ғимаратында орналасқан тұрақты көрме. Ол Гаррет Андерсонның, оның ауруханасының және әйелдердің медицина саласындағы теңдікке жету үшін күресінің тарихын 19-шы және 20-шы ғасырлардың әлеуметтік тарихының кең контекстінде көрсетеді. Ипсвич ауруханасындағы жансақтау орталығы оның құрметіне және Саффолк округімен байланысын еске алу үшін Гаррет Андерсон орталығы деп аталды. Вустер университетінің жаңа медициналық мектебі 2023 жылы алғашқы студенттерін қабылдауы тиіс, ол Элизабет Гаррет Андерсон ғимараты деп аталады. Лондонның Ислингтон қаласындағы қыздарға арналған Элизабет Гаррет Андерсон мектебі оның құрметіне аталды. Элизабет Гаррет Андерсонның мұрағаты Лондон экономика мектебінің Әйелдер кітапханасында сақталады. Элизабет Гаррет Андерсон ауруханасының (бұрынғы Жаңа әйелдер ауруханасы) мұрағаты Лондон Метрополитен мұражайында сақталады. 2016 жылдың 9 маусымында Google Doodle оның 180 жылдық туған күнін еске алды. NHS Лидерлік академиясының Элизабет Гаррет Андерсон бағдарламасы – басшылық және басқару саласындағы магистрлік дәреже.

Elizabeth Garrett Anderson once remarked that "a doctor leads two lives, the professional and the private, and the boundaries between the two are never traversed". In 1871, she married James George Skelton Anderson (died 1907) of the Orient Steamship Company, but she did not give up her medical practice. She had three children, Louisa (1873–1943), Margaret (1874–1875), who died of meningitis, and Alan (1877–1952). Louisa also became a pioneering doctor of medicine and feminist activist. They retired to Aldeburgh in 1902, moving to Alde House in 1903, after the death of Elizabeth's mother. Skelton died of a stroke in 1907. On 9 November 1908, she was elected mayor of Aldeburgh, the first female mayor in England. Her father had been mayor in 1889. She died in 1917 and is buried in the churchyard of St Peter and St Paul's Church, Aldeburgh. before relocating to become the University College Hospital Elizabeth Garrett Anderson Wing at UCH. The former Elizabeth Garrett Anderson Hospital buildings are incorporated into the new National Headquarters for the public service trade union UNISON. The Elizabeth Garrett Anderson Gallery, a permanent installation set within the restored hospital building, uses a variety of media to set the story of Garrett Anderson, her hospital, and women's struggle to achieve equality in the field of medicine within the wider framework of 19th and 20th century social history. The critical care centre at Ipswich Hospital was named the Garrett Anderson Centre in her honour and in recognition of her connection to the county of Suffolk. The new medical school at the University of Worcester, due to accept its first students in 2023, is to be called the Elizabeth Garrett Anderson Building. Elizabeth Garrett Anderson School, a secondary school for girls in Islington, London, is named after her. The archives of Elizabeth Garrett Anderson are held at the Women's Library at the London School of Economics. The archives of the Elizabeth Garrett Anderson Hospital (formerly the New Hospital for Women) are held at the London Metropolitan Archives. On 9 June 2016, Google Doodle commemorated her 180th birthday. The Elizabeth Garrett Anderson Programme of the NHS Leadership Academy is a master's degree in leadership and management.