Александр фон Гумбольдт ұлттық паркі: Кубаның бірегей биожәнестік оазисі
Alejandro de Humboldt National Park
Кубаның Александро де Гумбольдт ұлттық паркі: ылғалды биоәртүрлілік, геологиялық ерекшеліктері, тау өзендері, теңіз және құрлық аймақтары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
География
Парктің шыңдарынан ағып жатқан өзендер Кариб аралдарындағы ең ірі өзендердің кейбірі болып табылады. Парк Кубадағы ең ылғалды жер деп есептеледі және бұл жоғары биологиялық әртүрлілікке әкеледі. Парқтың жалпы ауданы – , оның ішінде құрлықтағы және теңіздегі аудандары. Биіктігі теңіз деңгейінен Эль-Толдо шыңындағы -ға дейін жетеді. Алехандро де Гумбольдт ұлттық паркі маңындағы аймақ геологиялық тұрғыдан күрделі, онда креда кезеңіндегі мұхит қабығынан пайда болған карст ландшафттары кездеседі. Бұл аймақтың ерекшелігі – ультранегізді ландшафты, серпентин топырақтары мен перидотиттер басым.
The rivers that flow off the peaks of the park are some of the largest in the insular Caribbean. The park is said to be the most humid place in Cuba and this causes a high biological diversity. The park has an area of , of which land area and marine area. Elevation ranges from sea level to on El Toldo Peak. The region around Alejandro de Humboldt National Park is geologically complex, containing karst landscapes that originated from oceanic crust in the Cretaceous period. Unique to this region, the landscape is ultrabasic, dominated by serpentine soils and peridotites.
Тарих
Александр фон Гумбольдт ұлттық паркі тарихи тұрғыдан адам аз пайдаланған жер болды, Колумбтан бұрынғы кезеңнен белгілі бір ғана археологиялық орын бар; ол Агуас-Вердестің жағалау аймағында орналасқан. XVIII және XIX ғасырларда кейбір шеткі аймақтар марондардың паналары немесе лагерьлері ретінде қолданылды. Парк 1960 жылдары Жагуани және Купеял-дель-Норте табиғат қорықтарының құрылуымен құрыла бастады. Бұл 1980 жылдары Ojito del Agua паналау орнының ұсынысымен жалғасты, ол патшалық тоқыл ағашының соңғы рет көрілуімен байланысты, бұл түрдің АҚШ және Мексикадағы басқа да мекендерінде жойылған соңғы қалдығы. 1996 жылы осы қорғалатын аумақтар біріктіріліп, Александр фон Гумбольдт атымен аталатын ұлттық парк құрылды. Кариб бассейніндегі ең маңызды биосфералық қорықтардың бірі ретінде, ұлттық парк Кучильяс-дель-Тоамен бірге 2001 жылы ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік табиғи мұрасы деп жарияланды. Бұл ерекше экожүйеде бірегей флора және фауна элементтері бар, архипелагтағы эндемизмнің ең жоғары деңгейлерімен қатар.
The Alexander von Humboldt National Park has historically been an area of land little used by man, with only one archaeological site from the pre Columbian period being known; this is located in the coastal zone of Aguas Verdes. During the eighteenth and nineteenth centuries some peripheral places were used as refuges or camps by maroons. The park began to be laid out in the 1960s, with the declaration of the Jaguani and Cupeyal del Norte nature reserves. This continued into the 1980s with the proposal of the Ojito del Agua Refuge, associated with the last sighting of the royal woodpecker, a last remnant of this species which was already extinct in its other habitats in the United States and Mexico. In 1996 these protected areas were united to form a national park that was named after Alexander von Humboldt. Being one of the most important biosphere reserves in the Caribbean basin, the national park, along with Cuchillas del Toa was declared a UNESCO World Natural Heritage Site in 2001. There are unique flora and fauna elements in this unique ecosystem, with some of the highest indexes of endemicity in the archipelago.