Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық актриса
American actress
Валда Валькириен (нағыз аты Адель Фреде; 30 қыркүйек 1895 – 22 қазан 1956) – даниялық нұрсызданған фильмдер актрисасы.
Valda Valkyrien (born Adele Frede; September 30, 1895 – October 22, 1956) was a Danish silent film actress.
Ерте өмір және мансап
Исландияның Рейкьявик қаласында туған Валькириеннің шын аты Адель Фреде; ол Дания Корольдік балетінің студенті болған болуы мүмкін, бірақ ол кейіннен мәлімдегендей, прима-балерина не премьера-танцовщица емес еді. Ол даниялық дворян және жазушы барон Хролф фон Девицке үйленді және 1912 жылы Копенгагендегі Nordisk Film өндірісі үшін кинофильмдерде ойнай бастады, онда ол эпизодтық рөлде немесе ең жақсы жағдайда кем дегенде алты үнсіз фильмде, соның ішінде бір толық метражды фильмде, бірақ жұлдыз емес еді. Бұл фильмдердің кем дегенде біреуі, Den Stærkeste (Жеңілген), Нью-Йорктегі Nordisk Film еншілес компаниясы Great Northern Film Company арқылы Америка Құрама Штаттарында көрсетілді. Еуропадағы соғыс бұлттары жиналғандықтан Валькириен мен Девиц 1914 жылы Америка Құрама Штаттарына көшуге мәжбүр болды. Барон Нью-Йорк Daily газетінде әскери сарапшы ретінде жұмыспен айналысып жатқанда, баронша Девиц "шет елде жалғыз қалды", бірақ ол 1914 жылы өткен сұлулық сайысында "Валькириен" атағын жеңіп алды. Студия иесі Дэвид Хорсли оны байқап, Нью-Джерси штатының Байон қаласындағы Хорслидің Centaur Film Company үшін "Баронша фильмдер сериясын" жасауға келісім шақты, бұл фильмдер сауда басылымдарында "тазартылған комедияның ерекше түрі" деп жарналанды. Бірінші дүниежүзілік соғыс Еуропада қайнап жатқан кезде 1915 жылы Нью-Йорк қаласындағы баспагер күйеуінің "Соғыстың жаңа қарулары" атты кітабы жарық көрді, ол көп назар аударды. Сол жылы Танхаузер компаниясы күйеуінің жетістігі мен оның аристократиялық титулын пайдаланып, оны баронша фон Девиц ретінде Норд мифологиясы туралы "Валькирия" атты үш бөлімді фильмге түсірді. Содан кейін ол Американың Vitagraph Company үшін (Youth [1915]) және көп беймәлім Pluragraph Company (Diana) үшін бірінен соң бірі жеке фильмдер түсірді.
Born in Reykjavík, Iceland, Valkyrien was born Adele Frede; although she may have been a student at the Royal Danish Ballet, she was neither a prima ballerina nor premiere danseuse, as she later claimed. She married Danish nobleman and author, Baron Hrolf von Dewitz, and in 1912 began appearing in motion pictures for Nordisk Film productions of Copenhagen, where she was a bit part player or, at best, a supporting cast member in at least six silent films, including one feature length production, but not a star. Of these films at least one, Den Stærkeste (Vanquished), was released in the United States by the Great Northern Film Company, the Nordisk Film subsidiary in New York City. Gathering war clouds in Europe obliged Valkyrien and Dewitz to relocate to the United States in 1914. While the Baron found himself consumed by his work as a military expert for the New York Daily, Baroness Dewitz was left languishing “alone in a strange land,” but she apparently entered a beauty contest in 1914 where she won the title "Valkyrien". Studio owner David Horsley noticed her and signed her to make the "Baroness Film Series" for Horsley's Centaur Film Company in Bayonne, New Jersey, which were billed in trade papers as “a special brand of refined comedy”. With World War I raging in Europe, in 1915 a New York City publisher released her husband's book titled War's New Weapons which received considerable publicity. That same year, the Thanhouser Company capitalized on her husband's success and her aristocratic title, billing her as Baroness von Dewitz in a three reel film about Norse mythology titled The Valkyrie. She then made single films for the Vitagraph Company of America (Youth [1915]) and the little known Pluragraph Company (Diana) in succession.
Кейінгі кино мансабы
Валкириеннің Танхаузердегі табысы оған Fox Film Corporation компаниясынан ұсыныс алып келді және 1916 жылы ол Нью-Джерсидегі Fox-тың Шығыс жағалауындағы нысандарында толық метражды фильмдер жасауға келісім шартқа отырды. Алайда, келісімшарттық қарым-қатынас бір фильмнен кейін, «Құрметсіз ана» фильмінен кейін нашарлады; ол фильмнің атын жоғары жазылуға тиіс болған, бірақ Fox оның есімін фильмнің атынан төмен және өнерлесінің атымен бірге жазғанда, ол Fox компаниясына 25 000 доллар талап етіп сотқа берді. Валкириен содан кейін Fox компаниясын тастап, Нью-Йорк штатының Нью-Рошель қаласындағы Танхаузерге қайтып келді, онда компанияның соңғы екі жылында (1916–17) толық метражды фильмдерде сәтті жұмыс істеді, содан кейін жеке фильмдерде түсті: біріншіден, Льюис Дж. Селзниктің Select Pictures үшін Клара Кимболл Янгтың жеке компаниясымен «Магда» (1917), содан кейін Нью-Йорк штатының Итака қаласындағы Wharton Studios студиясында Дервент Холл Кейнмен «Құлатқыш» (1917), Джон Бауэрспен және бұрынғы Vitagraph режиссері Уильям П. С. Эрлдің режиссерлігімен World Film Corporation үшін «Басқа да сүйкімді әйел» (1918), және Дервент Холл Кейннің де қатысқан сенсациялық тәуелсіз туындысы «Біздің қақпаларымыздағы гундар» (1918), ирониялық түрде, Arrow Film Corporation үшін жабық Танхаузер студиясында түсірілді. Валкириеннің соңғы фильмі (және Лос-Анджелесте түсірілген жалғыз фильмі), болса керек, ең көп еске алынады, бірақ ол тек екінші рөлде ойнады. Харли Ноулздің режиссерлік еткен және Льюис Селзник шығарған «Больщевизм сотта» (1919) фильмі – Томас Диксонның кіші романының («The Clansman» романы, «Туған ұлттың» негізі») негізіндегі антимарксистік мелодрама. Бұл фильм Флорида жағалауында арал сатып алып, идеалистік жас жігітке коммунизмнің жұмыс істемейтінін дәлелдеу үшін ұлына коммуна құрған бай әке туралы. Валкириеннің Fox компаниясына қарсы сот процесі оның мансабының құлдырауына себеп болған болуы мүмкін деген пікір бар. Оның Танхаузер үшін жасаған келесі жұмысы жақсы қабылдануға қарамастан, ол компанияның Эдвин Танхаузердің денсаулығы нашарлаған кезде отбасылық қамқорлықпен айналысқан және киноиндустрияда құлдырап бара жатқан кезінде жасалды, көптеген фильмдердің өндірісі Батыс жағалауына көшіп кеткендіктен, ал Валкириеннің Fox компаниясымен болған мәселелері оны қиындықтар тудыруға бейім адам ретінде көрсеткен болуы мүмкін.
Valkyrien's success at Thanhouser brought her an offer from the Fox Film Corporation and in 1916 she signed on to make feature length productions at Fox's East Coast facilities in New Jersey. However, the contractual relationship soured after one film, The Unwelcome Mother; she was supposed to be billed above the title, and when Fox reneged by placing her name both below the title and that of her co star, she sued Fox for $25,000. Valkyrien then left Fox and returned to Thanhouser at New Rochelle, New York to work successfully in feature length films during the company's last two years of production (1916–17) and then acted in single films: first in Magda (1917) with Clara Kimball Young's own company for Lewis J. Selznick's Select Pictures, then The Crusher (1917) with Derwent Hall Caine at the Wharton Studios in Ithaca, New York, T'Other Dear Charmer (1918) with John Bowers and directed by former Vitagraph director William P. S. Earle for the World Film Corporation, and the sensationalist independent production Huns Within Our Gates (1918, also starring Derwent Hall Caine), ironically filmed at the dormant Thanhouser studios for the Arrow Film Corporation. Valkyrien's last film (and her only film shot in Los Angeles) is probably her most remembered, although she had only a secondary role. Bolshevism on Trial (1919, directed by Harley Knoles and released by Lewis Selznick) was an anti Marxist melodrama based upon a novel by Thomas Dixon, Jr. (author of The Clansman, the source for The Birth of a Nation) about a wealthy father who purchases an island off the coast of Florida and establishes a commune for his son in order to prove to the idealistic young man that communism can't work. It has been suggested that Valkyrien's suit against Fox might have led to the downfall of her career. Although her subsequent work for Thanhouser was well received, it was done at a time when the company which had always been something of a family concern under the then rapidly tiring Edwin Thanhouser was declining in the film industry, most film production was shifting to the West Coast, and Valkyrien's troubles with Fox might have labeled her as a potential trouble maker.
Кейінгі өмірі
1919 жылы ажырасудан бұрын Валькириеннің Хрольф фон Девицпен некесінен Арден фон Девиц (1915–2004) деген ұлы дүниеге келді, ол Оңтүстік Калифорнияда сәтті суретші болды. Ол екінші рет Нью-Йорк өнеркәсіпшісі Роберт Стюарт Оттоға тұрмысқа шықты, одан Жан Отто есімді тағы бір баласы болды. Валда Валькириен Батыс жағалауға көшіп, 1956 жылы Лос-Анджелесте ұзаққа созылған аурудан кейін қайтыс болғанға дейін өмір сүрді. Ол Калифорния штатының Глендейл қаласындағы Форст-Лаун естелік саябағындағы зиратқа жерленді.
Before they divorced in 1919, Valkyrien's marriage to Hrolf von Dewitz had produced a son, Arden von Dewitz (1915–2004), who went on to become a successful painter in southern California. She married a second time to the New York industrialist Robert Stuart Otto with whom she had another child, Jean Otto. Valda Valkyrien moved to the West Coast where she lived until her death in Los Angeles in 1956 after a lengthy illness. She was interred in the Forest Lawn Memorial Park Cemetery in Glendale, California.