Мерл Оберon – британдық актриса (1911-1979). "Тюдорлар" мен "Бұйра шығалар" фильмдеріндегі рөлдерімен танымал. "Қара періште" үшін "Оскарға" үміткер болды. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық актриса (1911–1979)
British actress (1911–1979)
Мерл Оберон (нағыз аты Эстель Мерл О'Брайен Томпсон; 19 ақпан 1911 – 23 қараша 1979) – британдық актриса, кинодағы мансабын 1933 жылы «VIII Генрихтің жеке өмірі» фильміндегі Анн Болейн рөлімен бастады. «Қызыл пернель» (1934) фильміндегі сәттілігінен кейін ол Самуэль Голдуин үшін фильмдер түсіруге АҚШ-қа сапар шегеді. «Қараңғы періште» (1935) фильміндегі рөлі үшін «Оскар» сыйлығының «Ең үздік әйел актриса» номинациясына ұсынылды. Оберон кемсітуден қорқып және оның мансабына тигізетін әсерінен сақтанғандықтан, өзінің тектік араласуын жасырды. Ол, әсіресе, 1939 жылы Уильям Уайлердің режиссерлік еткен «Боранды биіктер» романының киноадаптациясындағы Кэтрин Эрншоу рөлімен танымал. Оның басқа да атақты фильмдері: «Осы үшеу» (1936), «Есте сақтауға арналған ән» (1945), «Берлин экспресі» (1948) және «Дезире» (1954). 1937 жылы болған жол апаты салдарынан алған жарақаттары оның мансабын тоқтатуы мүмкін еді, бірақ ол жазылып, 1973 жылға дейін кино және теледидар саласында белсенді қызмет етті.
Merle Oberon (born Estelle Merle O'Brien Thompson; 19 February 191123 November 1979) was a British actress who began her film career in British films as Anne Boleyn in The Private Life of Henry VIII (1933). After her success in The Scarlet Pimpernel (1934), she travelled to the United States to make films for Samuel Goldwyn. She was nominated for the Academy Award for Best Actress for her performance in The Dark Angel (1935). Oberon hid her mixed heritage out of fear of discrimination and the impact it would have had on her career. She was perhaps best known for her portrayal of Catherine Earnshaw in the 1939 film adaptation of the novel Wuthering Heights, directed by William Wyler. Her other notable films are These Three (1936), A Song to Remember (1945), Berlin Express (1948), and Désirée (1954). A traffic collision in 1937 caused facial injuries that could have ended her career, but she recovered, and remained active in film and television until 1973.
Ерте өмір
Эстель Мерл О'Брайен Томпсон 1911 жылдың 19 ақпанында Британдық Үндістанның Бомбей қаласында туған.
Estelle Merle O'Brien Thompson was born in Bombay, British India, on 19 February 1911.
Ата-аналық тегі
Өмірінің көп бөлігінде Мерл өзін қорғау үшін туғандығы туралы шындықты жасырып, Тасманияда (Австралия) туғанын және туу туралы құжаттары өртте жойылғанын айтты. Ол Уэльстік инженер-механик Артур Терренс О'Брайен Томпсонның және Цейлоннан (қазіргі Шри-Ланка) шыққан Бургер Шарлотта Селбидің қызы ретінде тәрбиеленді. (Шарлоттаның толық аты 1937 жылғы некрологында көрсетілгендей, Констанс Шарлотта Томпсон болған.) Мерлдің туу туралы куәлігінде оның биологиялық анасы "Констанс Томпсон" деп көрсетілген, сондықтан бұл Шарлоттаның 12 жастағы қызы Констанс Селби мекені белгісіз. Айналымдағы бір теорияға сәйкес, Констанс өгей әкесі Артур Томпсонның зорлауы салдарынан жүкті болған. Шарлотта жанжалдан сақтану үшін Мерлді Констанстың жартылай қарындасы ретінде тәрбиелеген. Шарлоттаның өзі 14 жасында Генри Альфред Селбиден, ағыл-ирландтық шай плантациясының бригадирінен зорлық көріп, Констансты дүниеге әкелген. Кейін Констанс Александр Соаресқа тұрмысқа шығып, төрт балаға ана болды: Эдна, Дуглас, Гарри және Станислаус (Стан). Эдна мен Дуглас жас кезінде Ұлыбританияға көшіп кетті. Станислаус әкесінің Соарес тегін сақтап қалған жалғыз бала болды және ол Канаданың Британ Колумбиясы провинциясындағы Суррей қаласында тұрды. Гарри соңынан Торонтоға (Канада) көшіп, Шарлоттаның бойжеткен кезіндегі тегі Селбиді сақтап қалды. Гарри Бомбей қаласындағы Үндістан үкіметінің мүрағаттарынан Мерлдің туу туралы куәлігін тауып, өзінің Мерлдің туған інісі емес, шын мәнінде оның туған бауыры екенін білгенде таң қалды. Ол Лос-Анджелесте оны іздеп баруға тырысты, бірақ Мерл оны қабылдаудан бас тартты. Гарри бұл ақпаратты Оберонның өмірбаянын жазған Чарльз Хигхамнан жасырып, ақырында 2002 жылы Австралия телерадио корпорациясы түсірген "Мерлдің баяулары" атты деректі фильмінің авторы Марей Делофскиге ғана айтты. Бұл фильм Мерлдің тегінің әртүрлі және қайшылы нұсқаларын зерттеді, содан кейін 2013 жылы "Ақ өтірік" фильмі түсірілді.
For most of her life, Merle protected herself by concealing the truth about her parentage, claiming that she had been born in Tasmania, Australia, and that her birth records had been destroyed in a fire. She was raised as the daughter of Arthur Terrence O'Brien Thompson, a Welsh mechanical engineer from Darlington who worked in Indian Railways and his wife, Charlotte Selby, a Burgher from Ceylon (now Sri Lanka). (Charlotte's full name was Constance Charlotte Thompson, according to her 1937 obituary.) According to Merle's birth certificate, her biological mother was named "Constance Thompson", so it's unclear whether it was Charlotte's then 12 year old daughter, Constance Selby. A theory that has circulated is that Constance became pregnant as a result of rape by her step father, Arthur Thompson. To avoid scandal, Charlotte raised Merle as Constance's half sister. Charlotte had herself given birth to Constance at the age of 14 as the result of rape by Henry Alfred Selby, the Anglo Irish foreman of a tea plantation. Constance eventually married Alexander Soares and had four other children: Edna, Douglas, Harry, and Stanislaus (Stan). Edna and Douglas moved to the UK at an early age. Stanislaus was the only child to keep his father's surname of Soares. He lived in Surrey, British Columbia, Canada. Harry eventually moved to Toronto, Canada, retaining Charlotte’s maiden name, Selby. When Harry tracked down Merle's birth certificate in Indian government records in Bombay, he was surprised to discover that he was in fact Merle's half brother, not her nephew. He attempted to visit her in Los Angeles, but she refused to see him. Harry withheld that information from Oberon's biographer Charles Higham, and eventually revealed it only to Maree Delofski, who made the 2002 documentary The Trouble with Merle, produced by the Australian Broadcasting Corporation, which investigated the various conflicting versions of Merle's origin. which was turned into the 2013 movie White Lies.
Жастық шақ
1914 жылы Мерлге 3 жас толғанда Артур Томпсон британ армиясына қосылды және кейін Сомма шайқасы кезінде Батыс майданда пневмониядан қайтыс болды. Мерл мен Шарлотта бірнеше жыл бойы Бомбей қаласындағы қарапайым пәтерлерде қырсық өмір сүрді. Содан кейін 1917 жылы олар Калькуттаға (қазіргі Колката) жақсырақ жағдайға көшіп барды. Оберон Калькуттадағы ең жақсы жеке мектептердің бірі – "Ла Мартиниер Калькутта" қыздар мектебінде қайырымдылық негізінде оқыды. Ол жерде оны жиі тегін сөздермен мазақтап, соңында мектепті тастап, үйде оқуға мәжбүр етті. Оберон алғаш рет Калькуттаның әуесқой драмалық қоғамында өнер көрсетті. Ол сондай-ақ киноға ғашық болды және түнгі клубтарға баруды ұнататын. Үндістан журналисі Сунанда К. Датта Рей Мерлдің Калькуттада Квини Томсон деген атпен телефон операторы болып жұмыс істегенін және кино мансабының басталуына дейін Фирпо мейрамханасында өткен сайыста жеңіске жеткенін айтты. 1929 жылы Фирпода Мерл бұрынғы актер, полковник Бен Финнимен танысып, онымен кездесті; бірақ ол бір күні Шарлоттаны пәтерінде көргенде Оберонның тегі әртүрлі екенін түсінді және қарым-қатынасты тоқтатты. Дегенмен, ол Ниццадағы студиядағы Инграмға Оберон туралы жақсы айтты.
In 1914, when Merle was 3, Arthur Thompson joined the British Army and later died of pneumonia on the Western Front during the Battle of the Somme. Merle and Charlotte led an impoverished existence in shabby flats in Bombay for a few years. Then, in 1917, they moved to better circumstances in Calcutta (now Kolkata). Oberon attended La Martiniere Calcutta for Girls, one of the best private schools in Calcutta, as a charity student. There she was constantly taunted for her mixed ethnicity, eventually leading her to quit school and receive lessons at home. Oberon first performed with the Calcutta Amateur Dramatic Society. She was also completely enamored with films and enjoyed going out to nightclubs. Indian journalist Sunanda K. Datta Ray said that Merle worked as a telephone operator in Calcutta under the name Queenie Thomson, and won a contest at Firpo's Restaurant there, before the outset of her film career. In Firpo's in 1929, Merle met a former actor, Colonel Ben Finney, and dated him; however, when he saw Charlotte one night at her flat, he realized Oberon was of mixed ancestry and ended the relationship. although he had left a good word for Oberon with Ingram at the studios in Nice.
Ертедегі рөлдері
Оберон алғаш рет Англияға 1928 жылы 17 жасында келді. Ол Квинни О'Брайен есімімен клубта қонақүй істеді және түрлі фильмдерде маловаты, тізімге енбеген рөлдерде ойнады. "Мен билей де алмайтынмын, ән де айта алмайтынмын, жаза да алмайтынмын, сурет те сала алмайтынмын. Мен үшін бет-әлпетімді қолдана алатын бір ғана мүмкіндік болды. Бұл жүздеген басқа беттерден нашар емес еді, бірақ әдемі түсірілуге қолайлы еді", - деді ол 1939 жылы Film Weekly журналына берген сұхбатында.
Oberon arrived in England for the first time in 1928, aged 17. She worked as a club hostess under the name Queenie O'Brien and played in minor and unbilled roles in various films. "I couldn't dance or sing or write or paint. The only possible opening seemed to be in some line in which I could use my face. This was, in fact, no better than a hundred other faces, but it did possess a fortunately photogenic quality," she told a journalist at Film Weekly in 1939.
Александр Корда мен британдық жұлдыздық
Оның кинодағы мансабы режиссер Александр Корда оған қызығушылық танытып, оған Мерл Оберон есімімен шағын, бірақ маңызды рөл бергенде үлкен серпіліс алды. Ол Чарльз Лоттонмен бірге "Генрих VIII-нің жеке өмірі" (1933) фильмінде Анн Болейн рөлін ойнады. Фильм үлкен табысқа ие болды, содан кейін оған басқа өндірушілер басты рөлдерді ұсынды, бастапқыда Чарльз Бойермен бірге "The Battle" (1934) және "The Broken Melody" (1934) фильмдерінде ойнады. Содан кейін Оберон Корда үшін тағы екі фильмде түсті: Дуглас Фэрбенкспен бірге түсірілген "Дон Хуанның жеке өмірі" (1934) көрермендерге ұнамады, бірақ Лесли Говардпен бірге түсірілген "Қызыл пимпернел" (1934) үлкен сәтті әкелді, Говард ол үшін біраз уақытқа ғашық болды.
Her film career received a major boost when director Alexander Korda took an interest and gave her a small but prominent role, under the name Merle Oberon, as Anne Boleyn in The Private Life of Henry VIII (1933) opposite Charles Laughton. The film became a major success and she was then given leading roles for other producers, starting with The Battle (1934) opposite Charles Boyer, and The Broken Melody (1934). Oberon then made two more films for Korda: The Private Life of Don Juan (1934) with Douglas Fairbanks was a disappointment but The Scarlet Pimpernel (1934) with Leslie Howard, who became her lover for a while, was a huge hit.
Голливуд пен Сэм Голдвин
Оберонның мансабы Кордамен қарым-қатынасынан және кейіннен үйленуінен дами түсті. Ол продюсер Сэмюэл Голдвинге оның келісімшартының "үлестерін" сатты және Голливудқа көшті. Оның "анасы" Англияда қалды. Оберонның мансабы 1935 жылы Морис Шевальемен бірге "Фоли-Бержер де Пари" қойылымымен басталды. Голдвин оны "Қараңғы періште" (1935) фильміне түсірді, бұл оған "Ең үздік әйел актер" номинациясы бойынша академиялық сыйлыққа бірінші рет ұсынуға мүмкіндік берді, содан кейін Уильям Уайлердің "Осы үшеу" (1936) және "Сүйікті жау" (1936) фильмдеріне қатысты. Соңғы фильмде Дэвид Нивенмен бірге ойнады, Оберон онымен құмарлық романға түсті, тіпті бір биографтың айтуынша, оған тұрмысқа шығуды қалаған, бірақ ол оған адал болмады. Ол Корданың 1937 жылғы "Мен, Клавдий" фильмінде Мессалина рөліне таңдалды, бірақ автокөлік апатында алған жарақаттары салдарынан фильм тоқтатылды. Англияда ол Лоуренс Оливьемен бірге Корданың комедиялық фильмі "Леди Х-тың ажырысуы" (1938) фильмінде ойнады. Голливудқа оралған соң Оберон Гари Купермен бірге "Каубой мен леди" (1938) фильмінде, содан кейін Лоуренс Оливьеге қарсы "Уторлинг-Хайтс" (1939) фильмінде Кэти рөлін ойнады. Англияда Оберон Корда үшін "Айға қарай" (1939) және "Арыстанның қанаты" (1940) фильмдерін түсірді. Чарльз Хигхэм мен Рой Мозлидің бірлесіп жазған "Принцесса Мерл" атты биографиялық еңбегінде айтылғандай, 1940 жылы Оберон косметикалық улану және сульфа препараттарына аллергиялық реакциядан терісіне зақым келді. Александр Корда оны Нью-Йорктегі тері маманына жіберді, онда ол бірнеше дермабразия процедурасынан өтті. Нәтижелер толыққанды сәтті болмады; оның беті макияжсыз көзге түсетіндей ойықтар мен тереңдіктерге толы болды. Оның барлық үйлерінде 1979 жылы Оберон қайтыс болғанға дейін осы суреттер ілініп тұрды.
Oberon's career benefited from her relationship with, and later marriage to, Korda. He sold "shares" of her contract to producer Samuel Goldwyn and she moved to Hollywood. Her "mother" stayed behind in England. Oberon's career there began with Folies Bergère de Paris (1935) with Maurice Chevalier. Goldwyn put her in The Dark Angel (1935), which earned her a sole Academy Award for Best Actress nomination, then These Three (1936) for William Wyler and Beloved Enemy (1936). The latter co starred David Niven with whom Oberon had a serious romance, and according to one biographer even wanted to marry him, but he was not faithful to her. She was selected to star in Korda's 1937 film, I, Claudius, as Messalina, but her injuries in a car crash resulted in the film being abandoned. While in England she co starred against Laurence Olivier in the Korda comedy The Divorce of Lady X (1938). Back in Hollywood, Oberon appeared opposite Gary Cooper in The Cowboy and the Lady (1938) and then played Cathy in the highly acclaimed film Wuthering Heights (opposite Laurence Olivier; 1939). In England Oberon made Over the Moon (1939) and The Lion Has Wings (1940) for Korda. According to Princess Merle, the biography written by Charles Higham with Roy Moseley, Oberon suffered damage to her complexion in 1940 from a combination of cosmetic poisoning and an allergic reaction to sulfa drugs. Alexander Korda sent her to a skin specialist in New York City, where she underwent several dermabrasion procedures. The results were only partially successful; her face had become noticeably pitted and indented unless concealed by makeup. which hung in all her homes until Oberon's own death in 1979.
Қарым-қатынас және неке
1939 жылы Оберон режиссер Александр Кордаға үйленді. Үйленген кезде 1941 жылы ол Ричард Хилларимен қысқа ғана романға түсті, ол RAF ұшақшысы еді және Ұлыбритания шайқасында ауыр күйік шақты. Олар АҚШ-тағы ізгі ниет сапарында танысты. Кейіннен ол «Соңғы жау» деген бестселлер автобиографиясын жазды. Оберон 1938 жылдан 1947 жылға дейін актер Джон Уэйнмен араласып тұрды. [Дереккөз?] 1942 жылы күйеуі Георг VI соғысқа қосқан үлесі үшін рыцарь атағын алғанда Оберон леди Корда атанды. Сол кезде олар Англияның Денхам қаласындағы Хиллз Хаус тұрғын үйінде тұрды. 1945 жылы ол режиссер Люсьен Баллардқа үйлену үшін ажырасты. Баллард 1937 жылғы апатта алған бет жараларын жасыру үшін оған арнайы камера жарығын ойлап тапты. Бұл жарық «Оби» деп аталды. Олар Баллардпен 1949 жылы ажырасты. Оберон 1957 жылы итальяндық өнеркәсіпші Бруно Паглиаға үйленді, олар екеуі екі баланы асырап алды және Мексиканың Морелос штатындағы Куернавака қаласында тұрды. 1973 жылы Оберон «Интервал» фильмін түсірілімі кезінде 36 жастағы голланд актері Роберт Вольдерспен танысты. Оберон 1975 жылы Паглиадан ажырасып, өзінен 25 жас кіші Вольдерске тұрмысқа шықты.
Oberon married director Alexander Korda in 1939. While married, she had a brief affair in 1941 with Richard Hillary, an RAF fighter pilot who had been badly burned in the Battle of Britain. They met while he was on a goodwill tour of the United States. He later wrote the best selling autobiography, The Last Enemy. Oberon had an on again, off again affair with actor John Wayne from 1938 to 1947. [Citation?] Oberon became Lady Korda when her husband was knighted in 1942 by George VI for his contribution to the war effort. At the time, the couple was based at Hills House in Denham, England. She divorced him in 1945 to marry cinematographer Lucien Ballard. Ballard devised a special camera light for her, to obscure on film her facial scars suffered in the 1937 accident. The light became known as the "Obie". She and Ballard divorced in 1949. Oberon married Italian born industrialist Bruno Pagliai in 1957, adopted two children with him and lived in Cuernavaca, Morelos, Mexico. In 1973, Oberon met then 36 year old Dutch actor Robert Wolders while they filmed Interval. Oberon divorced Pagliai and married Wolders, who was 25 years her junior, in 1975.
Даулы туған жері
Өзінің тектік құрамына қатысты пікір қалыптасуына жол бермеу үшін Оберон өзінің Тасманияда туып өскенін және туғандығы туралы құжаттары өртте жойылғанын "жасырын тарих" ретінде құрастырды. Бұл әңгіме оның қайтыс болғаннан кейін ашылды. Оберон Австралияға барғандығы екі рет мәлімделген. Алғашқы сапары 1965 жылы, фильмді насихаттау мақсатында болды. Ол тағы да Хобартқа баруды жоспарлаған, бірақ Сиднейдегі журналистер оның балалық шағы туралы толыққанды мәліметтерді талап еткеннен кейін, ол ауырып, көп ұзамай Мексикаға кетіп қалды. Оның денесі Калифорния штатының Глендейл қаласындағы Forest Lawn Memorial Park зиратына қойылды.
To avoid prejudice over her mixed background, Oberon created a "cover story" of being born and raised in Tasmania, Australia, and her birth records being destroyed in a fire. The story eventually unravelled after her death. Oberon is known to have been to Australia only twice. Her first visit was in 1965, on a film promotion. Another visit, to Hobart, was scheduled, but after journalists in Sydney pressed her for details of her early life, she became ill and shortly afterwards left for Mexico. Her body was interred at Forest Lawn Memorial Park Cemetery in Glendale, California.
Құрметтеулер
Кино өнеріне қосқан үлесі үшін Оберонның Голливуд Даңқы аллеясында жұлдызы бар, ол 6274 Hollywood Boulevard, Голливуд, Калифорния, АҚШ мекенжайында орналасқан. Александр Корданың немересі Майкл Корда, оның қайтысынан кейін Оберон туралы "Queenie" атты роман жазды. Бұл роман Миа Сараның басты рөлде ойнаған телесериалға бейімделді. Ф. Скотт Фицджеральдтың аяқталмаған "Соңғы магнат" романы Дженнифер Билстің Марго Тафт рөлін ойнаған телесериалға айналдырылды, ал Марго Тафт кейіпі телесериал үшін жазылып, Оберонның бейнесімен байланысты.
For her contributions to Motion Pictures, Oberon has a star on the Hollywood Walk of Fame at 6274 Hollywood Boulevard, Hollywood, California USA. Michael Korda, nephew of Alexander Korda, wrote a roman à clef about Oberon after her death titled Queenie. This was adapted into a television miniseries starring Mia Sara. F. Scott Fitzgerald's unfinished novel The Last Tycoon was made into a television series with Jennifer Beals playing Margo Taft, a character created for the TV series and based on Oberon.
Ерекшеліктері
Жыл Атауы Рөл Ескертулер 1928 Үш құмарлық Шағын рөл Кредит жоқ 1930 W жоспары Кафе үстеліндегі әйел Кредит жоқ Альфтың түймесі Шағын рөл Кредит жоқ Жылы бұрыш Шағын рөл Кредит жоқ 1931 Ешқашан қиындық тудырма Қиындықтар Шағын рөл Кредит жоқ Ғашықтық Гүл сатушы Кредит жоқ 1932 Әйелдерге қызмет Кіші рөл Кредит жоқ Толқынның басы Қыз Кредит жоқ Біз бәріміз емеспіз бе? Шағын рөл Кредит жоқ Той репетициясы Мисс Хатчинсон Ертеңгі ерлер Изобель д’Оней Майк үшін жоғалған фильм Шағын рөл Кредит жоқ 1933 Адам айғақтары Шағын рөл Кредит жоқ Генрих VIII-нің жеке өмірі Анна Болейн Екінші әйел 1934 Шайқас Маркиза Йорисака Бұзылған әуен Гермейн Бриссард Дон Жуанның жеке өмірі Антоннита, құштар биші Скарлет Пимпернел Леди Блэкней 1935 Фолис Бержер де Пари Баронесса Женева Кассини Қара періште Китти Вэйн «Үздік әйел актриса» номинациясы 1936 Осы үш Карен Райт Сүйікті жау Леди Хелен Драммонд 1937 Мен, Клавдий Мессалина Аяқталмаған 1938 Леди X-тің ажырысуы Лесли Каубой мен леди Мэри Смит 1939 Айдың үстінде Джейн Бенсон Уатеринг Хайтс Кэти Қанатты арыстан Миссис Ричардсон 1940 Кездескенше Джоан Эймс 1941 Белгісіз сезім Жилл Бейкер Шынайы махаббат Сью Мейберри Лидия Лидия Макмиллан 1943 Мәңгі және бір күн Марджори Измай Сәхна есігінде Өзі 1944 Қонақ үй Китти Лэнгли Қара сулар Лесли Калвин 1945 Еске алуға арналған ән Жорж Сан Осы махаббатымыз Карин Тузак 1946 Жұмақтың түні Деларай Ұсыныс Руби 1947 Түн әні Кэти 1948 Берлин экспресі Люсиенн 1951 Менің француз тілімді кешіріңіз Элизабет Роквелл 1952 Өмірде бәрі реттеледі Элизабет Роквелл «Бостондық леди» фильмінің француздық нұсқасы 24 сағат әйел өмірі Линда Веннинг 1954 Гранадада бәрі мүмкін Маргарет Фаулсон Désirée Императрица Жозефина Жүрегімнің тереңінде Дороти Доннелли 1956 Қорқыныштың бағасы Джессика Уоррен 1963 Махаббат пен құштарлық Кэтрин Бекманн 1966 Оскар Өзі 1967 Қонақ үй Герцогиня Каролина 1973 Интервал Серена Мур
Year Title Role Notes 1928 The Three Passions Bit Part Uncredited1930 The W Plan Woman at Cafe Table Uncredited Alf's Button Bit Part Uncredited A Warm Corner Bit Part Uncredited1931 Never Trouble Trouble Bit Part Uncredited Fascination Flower Seller Uncredited1932 Service for Ladies Minor Role Uncredited Ebb Tide Girl Uncredited Aren't We All? Bit Part Uncredited Wedding Rehearsal Miss Hutchinson Men of Tomorrow Ysobel d'Aunay Lost film For the Love of Mike Bit Part Uncredited1933 Strange Evidence Bit Part Uncredited The Private Life of Henry VIII Anne Boleyn The Second Wife 1934 The Battle Marquise Yorisaka The Broken Melody Germaine Brissard The Private Life of Don Juan Antonita, a Dancer of Passionate Temperament The Scarlet Pimpernel Lady Blakeney 1935 Folies Bergère de Paris Baroness Genevieve Cassini The Dark Angel Kitty Vane Nomination Academy Award for Best Actress1936 These Three Karen Wright Beloved Enemy Lady Helen Drummond 1937 I, Claudius Messalina Unfinished1938 The Divorce of Lady X Leslie The Cowboy and the Lady Mary Smith 1939 Over the Moon Jane Benson Wuthering Heights Cathy The Lion Has Wings Mrs. Richardson 1940 'Til We Meet Again Joan Ames 1941 That Uncertain Feeling Jill Baker Affectionately Yours Sue Mayberry Lydia Lydia MacMillan 1943 Forever and a Day Marjorie Ismay Stage Door Canteen Herself First Comes Courage Nicole Larsen 1944 The Lodger Kitty Langley Dark Waters Leslie Calvin 1945 A Song to Remember George Sand This Love of Ours Karin Touzac 1946 Night in Paradise Delarai Temptation Ruby 1947 Night Song Cathy 1948 Berlin Express Lucienne 1951 Pardon My French Elizabeth Rockwell 1952 Dans la vie tout s'arrange Elizabeth Rockwell French version of The Lady from Boston 24 Hours of a Woman's Life Linda Venning 1954 All Is Possible in Granada Margaret Faulson Désirée Empress Josephine Deep in My Heart Dorothy Donnelly 1956 The Price of Fear Jessica Warren 1963 Of Love and Desire Katherine Beckmann 1966 The Oscar Herself 1967 Hotel The Duchess Caroline 1973 Interval Serena Moore