Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шарлотта Звериннің 1988 жылғы деректі фильмі.
1988 documentary film by Charlotte Zwerin
Телониус Монк: Straight, No Chaser – бей-боп пианині және композиторы Телониус Монктың өміріне арналған 1988 жылғы американдық деректі фильм. Шарлотта Звериннің режиссерлігімен түсірілген бұл фильмде Монк пен оның тобының тікелей орындаулары, сондай-ақ оның достары мен туыстарымен жасалған постхумдық сұхбаттары бар. Фильм 1980-ші жылдары Монк туралы көп көлемдегі архивтік кадрлар табылғаннан кейін жасалды. Клинт Иствудтың Malpaso Productions компаниясының өндірісімен түсірілген фильмті Warner Bros. Pictures таратады, ал Иствуд атқарушы продюсер ретінде қатысты.
Thelonious Monk: Straight, No Chaser is a 1988 American documentary film about the life of bebop pianist and composer Thelonious Monk. Directed by Charlotte Zwerin, it features live performances by Monk and his group, and posthumous interviews with friends and family. The film was created when a large amount of archived footage of Monk was found in the 1980s. The film, made by Clint Eastwood's production company Malpaso Productions, is distributed by Warner Bros. Pictures; Eastwood served as executive producer.
Өндіріс
Нью-Йорк көшелерінде кездескеннен кейін режиссер және оператор Кристиан Блэквуд кино продюсері Брюс Рикерге өзінің және ағасының джаз туралы біраз жұмыс істегенін айтты, бұл Германияда бір рет ғана көрсетілген Телониус Монк туралы бір сағаттық арнайы фильмге сілтеме жасады. Рикер бұл бейнелерді "жаздың өлі теңізінің орамдары" деп атағаннан кейін, ол жаңа деректі фильмнің негізгі тақырыбы ретінде пайдалануды ұсынды. Рикер фильмді түсіруге көмектесу үшін Шарлотта Зверинді шақырды, нәтижесінде төрт продюсер жұмыс істеді: Рикер, Зверин және Блэквуд ағайындылары. Олар бастапқыда Монкты фильмге қатыстыруды жоспарлағанмен, ол денсаулығына байланысты қатыса алмады және 1982 жылдың 17 ақпанында инсульттан қайтыс болды. Блэквуд жерлеу рәсімін түсірді, ал Зверин мен Рикер Монк отбасымен келісім жасасуды жоспарлады. Монктың қазасы фильмнің өндірісінде қиындықтар тудырды, өйткені өсиеттаманың болмауы және Нью-Йорктің заңды емес некелерді мойындамауы Монктың балаларының мұраны басқаруына кешігуге себеп болды. Зверин мен Рикер келісімдер жасамас бұрын, Монктың өмірбаянына құқықтарды "үлкен қаржылық мүмкіндіктерге ие, бірақ бұрын тәжірибесі жоқ екі жас жігіт" сатып алды, бұл фильмнің өндірісін тоқтатты. Кейінге қалдырудан кейін Зверин мен Рикер жобаны қаржыландыруға күш салды, бірақ тек бір сағаттық телебағдарламаға жеткілікті қаражат жинады, оның теледен кейінгі таралымы шектеулі болды. Рикер ақырында Клинт Иствудпен байланысқа келді және оның джаз және бибоп жанрларын бағалайтынын білгеннен кейін, фильмді өндіруге көмектесуге қызығушылық танытқан ба деп сұрады. Клинт Иствуд өзінің Malpaso студиясының фильмді өндіруге келісті және фильмді аяқтау үшін қажетті бюджетті ұсынды. Әртүрлі телекомпаниялардан алынған ескі кадрлар, сондай-ақ Блэквуд ағайындыларының бұрынғы жұмыстарынан алынған бейнелер пайдаланылды. Жаңа кадрлар да түсірілді, онда Монктың ұлы Телониус Монк III, тенор саксофонист Чарли Роуз және Монктың басқа да туыстары мен достарымен сұхбаттасулар орын алды.
After meeting on the streets of New York, director and cinematographer Christian Blackwood mentioned to film producer Bruce Ricker that he and his brother had done some work on jazz, referring to a one hour film special on Thelonious Monk that only aired once in Germany. After Ricker saw the footage, calling them "the Dead Sea Scrolls of jazz", he suggested that they use the footage as the focus of a new documentary. Ricker brought in Charlotte Zwerin to help with the production of the film, which led to four producers; Ricker, Zwerin, and the Blackwood brothers. While they originally planned to enlist Monk for the film, he was not well enough to approach and his failing health led to his eventual death of a stroke on February 17, 1982. Blackwood filmed the funeral while Zwerin and Ricker planned to make a deal with the Monk estate. Monk's death brought up complications on the film's production, however, as the absence of a will and the fact that New York did not recognize common law marriages led to a lengthy process before Monk's children could become the executors of the estate. Before any deals could be made by Zwerin and Ricker, the rights to Monk's life story were bought by "two young men, with a substantial chunk of money and no prior film experience", which delayed production of the film. After the delay Zwerin and Ricker struggled to fund the project and only raised enough money for a one hour television program with limited post TV distribution potential. Ricker eventually came into contact with Clint Eastwood and after finding out his appreciation of jazz and the bebop genre asked if he was interested in helping with production of the film. Clint Eastwood agreed to have his production studio Malpaso produce the film and gave them the budget needed to finish the film. Old footage from different network companies was used, along with the footage from the Blackwood brothers' previous work. New footage was also shot, featuring interviews with his son, Thelonious Monk III, tenor saxophonist Charlie Rouse, and other family and friends of Monk.
Бейне түсірілімінің шығу тегі
1967 жылы Батыс Германияның мемлекеттік телеарнасы Телониус Монк туралы бір сағаттық арнайы фильм түсіруді тапсырғаннан кейін, режиссер және оператор Кристиан Блэквуд пен оның інісі Майкл Блэквуд Монктың Нью-Йорк, Атланта және Еуропа бойынша алты ай бойы саяхаттарын тығыз қадағалап бақты. Осы жоба нәтижесінде Монк пен оның тобының тікелей орындаулары мен Монктың сахна засындағы жалғыз бейне түсірілімдерін қамтитын он үш сағаттық материал пайда болды. Бір сағаттық арнайы бағдарлама Германияда ғана көрсетілгеннен кейін бұл бейнелерге жуық екі онжылдық бойы қол жеткізілмеді.
After being commissioned by West German public television in 1967 to create a one hour special film on Thelonious Monk, director and cinematographer Christian Blackwood and his brother Michael Blackwood closely followed Monk for six months as he travelled around New York, Atlanta, and Europe. From this project arose thirteen hours of outtakes, showing live performances by Monk and his band along with the only footage of Monk offstage. The footage was stored for almost two decades after the one hour special, which was only broadcast in Germany, was aired.
Қабылдау және мұра
Thelonious Monk: Straight, No Chaser алғаш рет 1989 жылдың қазан айында Нью-Йорк кинофестивалінде көрсетілді және жағымды сынға ие болды. New York Times газетінің шолуында бұл фильм "ең құнды джаз кадрларының бірі" деп бағаланды, себебі Монктың пианинодағы қолдарының жақыннан түсірілген кадрлары оның ерекше орындау техникасын ашады. Фильм әдетте сыртқа жабық Монктың жеке өміріне көрініс бергені үшін мақталады. 2017 жылы Конгресс кітапханасы фильмді "мәдени, тарихи және эстетикалық тұрғыдан маңызды" деп танып, АҚШ Ұлттық кино тізіліміне енгізіп, сақтауға алды.
Thelonious Monk: Straight, No Chaser was first shown at the New York film Festival in October 1989 and opened to strong reviews. A New York Times review claims it as "some of the most valuable jazz ever shot" as the close up shots of Monk's hands on the piano reveal his unusual technique. The film is generally praised for giving an intimate view of the otherwise reserved Monk. In 2017, the film was selected for preservation in the United States National Film Registry by the Library of Congress as being "culturally, historically, or aesthetically significant".