Оңтүстік Англиядағы теміржол тармағы

Кіріспе

Оңтүстік Англиядағы темір жол желісі

Эпсом Даунс тармағы – Ұлы Лондон мен Суррейдегі темір жол желісі. Ол Саттоннан оңтүстік терминалына дейін, аралық станциялары Бельмонт және [станция аты] орналасқан. Солтүстік бөлігін қоспағанда, тармақ бір рельстік. Барлық станцияларды Southern компаниясы басқарады, ол барлық жолаушылар пойыздарын иеленеді. Қызметтердің көп бөлігі Эпсом Даунс пен [станция аты] арасында жүзеге асырылады. Бұл желі негізінен Эпсом Даунс жарыс жолына қатысушылар үшін салынған және Банстед пен Эпсом Даунс темір жолымен іске қосылған. 1862 жылдың шілдесінде парламент рұқсат берді, ал Лондон, Брайтон және Оңтүстік жағалау темір жолы құрылысын аяқтады. Тармақ 1865 жылдың 22 мамырында екі рельстік желі ретінде ашылды. 1928 жылы Оңтүстік темір жолы 750 В тұрақты токпен жұмыс істейтін үшінші рельсті жүйе арқылы электрлендірілді, ал тармақтың көп бөлігі 1981 жылдан бері бір рельстік режімде жұмыс істейді.

Инфрақұрылым және қызметтер

Эпсом Даунс тармақ желісі – Англияның Суррей және Үлкен Лондон аймақтарындағы темір жол желісі. Ол Саттон станциясынан оңтүстік терминалы, Эпсом Даунс станциясына дейін созылады, Саттоннан бастап жол бойында қос рельстік бөлім бар, бірақ желінің қалған бөлігі 1980 жылдардың басында бір рельстік болып өзгертілді. Тармақтағы рұқсат етілген ең жоғары жылдамдық – және желі 750 В тұрақты токпен үшінші рельс жүйесі арқылы электрлендірілген. Сигналдау Three Bridges (Үш көпір) станциясынан басқарылады және жол контурының блоктау жүйесі қолданылады. Белмонтқа солтүстіктен жақындағандағы ең тік көлбеу 1:58-ге тең. Желідегі барлық төрт станцияны Southern компаниясы басқарады және барлық қызметтерді осы компания атқарады. Саттон және Белмонт станциялары Лондондық тарифтік аймақтардың 5-ші аймағында орналасқан, ал Эпсом Даунс станциясы 6-шы аймақта. Саттон станциясында төрт операциялық платформа бар, олардың тек екеуі ғана тармаққа қосылған; қалған үш станцияда әрқайсысында бір платформадан бар. Жүктің аз болған кездегі қызмет схемасы – Эпсом Даунс пен арқылы сағатына әр бағытта екі пойыз. BEDR желіні салу үшін мердігерлерді тағайындауға кірісті, бірақ тәжірибесіз кеңес тарапынан жасалған қателіктер нәтижесінде келісімшарттар дұрыс ресімделмеді. Басқарма бірнеше директорды қызметтен босатып, олардың кейбіреулері компанияға сотқа шағымдану туралы қағаздар жіберді. LBSCR тармақта пойыз қатынасын келісу алдында оңтүстік терминалын жарыс жолына жақын салуды талап етті. Алайда, Эпсом Даунс станциясын жоспарланған орнынан көшіруге жасалған әрекеттерге Эпсом Гранд Стенд Ассоциациясы және қажетті жердің иесі Джон Бриское қарсылық көрсетті. 1863 жылдың соңына қарай BEDR компаниясы ауыр қиындықтарға тап болды, сонда LBSCR компанияны сатып алу және желіні аяқтауды ұсынды. Бірігуге парламент 1864 жылдың 29 шілдесінде рұқсат берді.

Ашылу

1865 жылдың 22 мамырында Саттон мен Эпсом Даунс арасында тармақ ашылды. Жол бастапқыда екі жолды болды, ал аралық станциялар сол күні жұмысын бастады. Саттон қаласында тармаққа қызмет көрсету үшін радиусы шамамен [мәнді қосу керек] болатын екі жаңа платформа салынды. Оңтүстік терминалында тоғыз платформа болды және ол жарыс күндері көптеген жолаушылар мен пойызды қабылдауға арналған. 1865 жылғы Эпсом Дерби кезеңінде 70 000 адам осы тармақпен саяхаттады, бірақ жарыс күндерінен басқа, жолаушылар ағыны өте сирек болды. 1892 жылы терминал орны "әлемдегі ең шұғыласыз және құдайдан жаралған жер" деп сипатталды, сондай-ақ әдеттегі күні тек 20-30 жолаушы өткені айтылды. 1890 жылдары тармақтағы операциялық шығындардан асып түскен жылдық табыс (жыл бойы, жарыс күндерін қоса алғанда) £200-ден аспады. Бастапқы жолаушылар тасымалы жұмыс күндері Саттон мен Эпсом Даунс арасында әр бағытқа 14 пойыз, ал сенбі күндері әр бағытқа 4 пойызбен жүзеге асырылды, саяхат уақыты шамамен 15 минутты құрады. Пойыздар Батыс Кройдонға тікелей қосылған локомотивпен жүргізілді, ал жолаушылар вагондары Саттон станциясында тоқтатылды. Жүк тасымалы бойынша алғашқы жазбалар 1872 жылғы сағат кестесінен алынған, ал Банстед және Белмонттағы жүк аулалары шамамен 1880 жылы ашылған деп есептеледі. Эпсом Даунс станциясында жүк ауласы болған жоқ. Тармақ алғашқыда қалай сигналмен басқарылғаны белгісіз. 1874 жылға дейін, жарыс күндерін қоспағанда, бір уақытта тек бір ғана пойызға рұқсат берілді. Белмонтта 1877 жылы сигнал беру будкасы ашылды, ал 1879 жылдың мамырында Эпсом Даунста жаңа будка ашылды, бұл жарыс күндері тармақтың өткізу қабілетін арттыруға бағытталған. Банстед пен Белмонт арасындағы аралық сигнал беру будкасы 1901 жылы ашылды, бірақ ол тек жарыс күндері ғана пайдаланылды, ал 1903 жылы Банстедте будка ашылды. 1865 жылдың мамырында ашылған кезде Белмонт станциясы "Калифорния" деп аталды. Бұл атау алтын іздеп келген және аздаған ақшамен оралған адамға тиесілі болған жергілікті пабтан алынған. Жүк жіберушілер арасындағы жаңсақтықтарға байланысты станция 1875 жылдың 1 қазанында қазіргі атауын алды. Кейіннен айналасында өскен елді мекен өз атын қайта аталған станциядан алды.

The branch opened between Sutton and Epsom Downs on 22 May 1865. The line was double track from the outset, and the intermediate stations opened on the same day. Two new platforms, on a tight curve with a radius of , were built at Sutton to serve the branch. The southern terminus had nine platforms and was designed to handle large volumes of passengers and trains on racedays. During the 1865 Epsom Derby period, 70,000 people travelled on the branch, but outside of racedays, traffic was very light. In 1892, the site of the terminus was described as "an absolute wilderness and the most god forsaken place in the world",and it was alleged that only 20–30 passengers passed through it on a normal day. In the 1890s, the annual surplus over working expenses on the branch (taken over the year as a whole, including racedays) barely exceeded £200. The initial passenger service was 14 trains each way between Sutton and Epsom Downs on weekdays and four each way on Saturdays, with a typical journey time of around 15 minutes. Trains were hauled by a locomotive based at West Croydon and the passenger carriages were berthed at Sutton. The first records of goods services on the line are from the 1872 timetables, and it is thought that the yards at Banstead and Belmont opened around 1880. No goods yard was provided at Epsom Downs. It is unclear how the branch was originally signalled. Until 1874, with the exception of racedays, only one train was allowed on the line at any one time. A signal box was opened at Belmont around 1877, and a new box opened at Epsom Downs in May 1879, to increase the capacity of the branch for racedays. An intermediate signal box, between Banstead and Belmont, was opened in 1901, but was only used on racedays, and a box opened at Banstead in 1903. When it opened in May 1865, Belmont station was called "California". The name was taken from a nearby public house that had been owned by a man who had returned from the gold rush with some money. Owing to confusion on the part of goods consignors, the station was given its current name on 1 October 1875. The settlement that subsequently grew up in the surrounding area, took its name from the renamed station.

20 ғасыр

1906 жылдың маусым айында Эпсом Даунс тармағына теміржол моторы енгізілді. Бұл итеру-тарту пойыздары A1 класындағы танк локомотивінен және «балон тіркеме» деп белгілі жолаушылар вагонының бір түрінен тұрды. Пойыз бір бағытта локомотивтен, ал екінші бағытта вагондағы жүргізуші кабинасынан басқарылды. Бастапқыда бұл рейстер Батыс Кройдоннан Белмонтқа дейін жүрді, бірақ 1909 жылдың қазан айынан бастап тармақтың толық ұзындығында пайдаланыла бастады. Сол жылдың соңында желіде апта ішінде 37 рейс жүрді – шамамен үштен бірі Эпсом Даунсқа, ал қалғаны Банстед немесе Белмонтта аяқталды. 1914 жылдың маусым айынан бастап, апталық рейстер саны 41-ге жеткенде, D1 класындағы танк локомотивтері тармақта итеру-тарту пойыздарын пайдалана бастады. 1922 жылы Батыс Кройдоннан Саттонға дейінгі желіні электрлендіру жұмысы басталды, 6600 В айнымалы ток жүйесі қолданылды және 1925 жылдың 1 сәуірінде аяқталды. Эпсом Даунсқа қатынайтын пойыздар бумен жүріп тұрса да, тармақтың солтүстік бөлігі электрлендірілді, бұл Саттон станциясындағы платформалар арасында электр пойыздарының маневр жасауына мүмкіндік берді. Лондон мен Саттон арасындағы көптеген рейстер Батыс Кройдон арқылы электр пойыздарымен жүрді. Осының нәтижесінде Эпсом Даунс тармағы көбінесе жеке шаттл ретінде жұмыс істеді, тек ең қажетті уақыттарда ғана астанаға рейстер жасады. 1923 жылы Оңтүстік темір жолы құрылғанда, саясат өзгерді, LBSCR айнымалы ток жүйесі үшінші рельсті тұрақты ток электрлендіруімен ауыстырылды. 1925 жылы конверсия бағдарламасы басталды, оның бірінші кезеңі Эпсом Даунс желісін электрлендіруді қамтыды. Жаңа кестеге дайындық ретінде Белмонт және Банстед станцияларындағы платформалар 8 вагондық пойыздарға сай келесінше ұзартылды. 1928 жылдың 17 маусымында тармақта электр пойыздары жүре бастады. Рейстер Батыс Кройдон арқылы Лондон көпіріне қатынайтын, ең қажетті уақытта сағатына үш рет, ал жұмыс күндері ең қажетті емес уақытта сағатына екі рет жүрді. 1930 жылдың 4 мамырында Эпсом Даунс пен Лондон Виктория арасындағы электр желісі іске қосылды. Электрлендіру жергілікті ауданда үй салуды ынталандырды және 1930 жылдардың басында Ұлы Бёрг және Норк Парк аудандары сатылды. Жылдық жолаушылар саны сегіз жыл ішінде екі еседен астамға өсті: 1927 жылы 329 779-дан 1935 жылы 859 794-ке дейін. Әлемдік соғыстар кезінде Эпсом Даунс аймағы әскерлер пайдаланды, нәтижесінде тармақтағы қозғалыс артты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери пойыздарға орын беру үшін азаматтық жолаушылар рейстері әр бағытта сағатына бір ретке дейін азайтылды. 1940 жылы Банстедтен оңтүстікке қарайғы жағалау сызығы танкіге қарсы кедергілермен және бекіністермен нығайтылды. 1940 жылдың 11 қазанында Белмонт станциясындағы платформадағы ғимараттар бомбадан зардап шекті, ал 1941 жылдың 28 мамырында Банстед пен Эпсом Даунс арасындағы жол бұзылды. 1960 жылдар мен 1990 жылдардың басында Эпсом Даунс тармағындағы қозғалыс азайды. Белмонттағы жүк ауласы 1969 жылдың 6 қаңтарында жабылды, ал сол жылдың 21 желтоқсанында станциядағы сигналдық пост жабылды. 1972 жылдың 1 мамырында Эпсом Даунс станциясындағы платформалар саны екіге дейін азайтылды. Оңтүстік үш станциядағы станция бастықтары алынып тасталды және 1973 жылдың 25 наурызында Саттон қаласындағы басқарушының бақылауына көшті. 1981 жылдың 16 қарашасындағы өрттен Эпсом Даунс сигналдық пост зақымданып, жөндеуге жарамсыз болды. Төтенше жағдайда жұмыс істеу жүйесі енгізілді, онда Эпсом Даунс пен Саттон арасындағы шаттл рейсі бір пойызбен солтүстік бағыттағы жолмен жүрді. Келесі он бір айда төменгі желі тұрақты бір жолмен жұмыс істеуге дайындалды және 1982 жылдың 4 қазанында қайтадан пайдалануға берілді. Содан кейін жоғарғы желінің көп бөлігі алынып тасталды және 1983 жылдың маусымында Лондон Викториядан басқарылатын жаңа сигнал беру жүйесі іске қосылды. 1980 жылдардың соңында Эпсом Даунс станциясы даму үшін сатылды. 1989 жылдың 14 ақпанында бастапқы буферлік тоқтаулардың солтүстігінде орналасқан бір платформа ашылды, ал құрылыс компаниясы Чарльз Черч қалған аумақта тұрғын үйлер салды.

Railmotors were introduced to the Epsom Downs branch line in June 1906. These push pull trains consisted of an A1 class tank engine coupled to a type of passenger carriage, known as a balloon trailer. The train would be driven from the locomotive in one direction; and in the other, from a driving position at the front of the carriage. Initially these services ran from West Croydon to Belmont, but from October 1909, they were used on the full length of the branch. By the end of that year, there were 37 return railmotor workings on weekdays on the line – around a third ran to Epsom Downs, but the majority terminated short at either Banstead or Belmont. D1 class tank engines started to operate push pull trains on the branch from June 1914, when the number of weekday services was increased to 41. Electrification of the line from West Croydon to Sutton, using a 6,600 V AC overhead line system, began in 1922 and was completed on 1 April 1925. Although services to Epsom Downs remained steam hauled, a short section of the northern end of the branch was electrified, to allow terminating electric trains to shunt between platforms at Sutton. The majority of services between London and Sutton via West Croydon were operated by electric trains. As a result, the Epsom Downs branch was mostly run as a self contained shuttle, with only a few services running through to the capital at peak times. With the formation of the Southern Railway in 1923, a change in policy was announced, with the replacement of the LBSCR overhead AC system by third rail DC electrification. A conversion programme began in 1925, the first phase of which included the electrification of the Epsom Downs line. In preparation for the new timetable, the platforms at Belmont and Banstead were lengthened for 8 coach trains. Electric trains began running on the branch on 17 June 1928. Services operated to London Bridge via West Croydon and ran up to three times per hour at peak times, with two trains per hour on weekdays in the off peak. Electric services between Epsom Downs and London Victoria began on 4 May 1930. Electrification stimulated housebuilding in the local area and the Great Burgh and Nork Park estates were sold for development in the early 1930s. Annual passenger numbers more than doubled in eight years: from 329,779 in 1927 to 859,794 in 1935. During the World Wars, the area around Epsom Downs was used by the army and traffic on the branch increased as a result. During the Second World War, civilian passenger services were reduced to one per hour in each direction, to accommodate military trains. In 1940, the lineside south of Banstead was fortified with anti tank obstacles and pillboxes. A bomb destroyed the buildings on the down platform at Belmont on 11 October 1940 and the track between Banstead and Epsom Downs was damaged on 28 May 1941. There was a decline in traffic on the Epsom Downs branch between the 1960s and early 1990s. The goods yard at Belmont closed on 6 January 1969 and the signal box at the station closed on 21 December the same year. On 1 May 1972, the terminus at Epsom Downs was reduced to two platforms. Stationmasters were removed from the southernmost three stations, which came under the control of a manager based at Sutton on 25 March 1973. Epsom Downs signal box was damaged beyond economic repair in a fire on 16 November 1981. A system of emergency working was introduced, in which a shuttle service between Epsom Downs and Sutton was run with one train on the up (northbound) track. Over the course of the next eleven months, the down line was prepared for permanent single line working, and re entered service on 4 October 1982. The majority of the up line was subsequently lifted and a new signalling system, controlled from London Victoria, was commissioned in June 1983. At the end of the 1980s, Epsom Downs station was sold for development. A single platform, around to the north of the original buffer stops, was opened on 14 February 1989 and a housing estate was built on the remainder of the site by the developer, Charles Church.

21 ғасыр

2023 жылы Белмонт темір жолының жиілігін арттыру жобасына филиал желісінің солтүстік бөлігіндегі жоспарлы қызметтер санын екі есеге көбейту үшін 14,1 миллион фунт стерлинг бөлінді. Жаңа айналыс жолы салынады, бұл Лондон Виктория станциясынан сағатына екі пойыздың Белмонтта тоқтауына мүмкіндік береді, қазіргідей оңтүстікке қарай Эпсом Даунсқа сағатына екі пойыз жүйтіп қатар. Бұл жоба Король Марсден ауруханасының оңтүстік кампусындағы Лондон қалалық онкологиялық орталығына қолжетімділікті жақсартады. Инфрақұрылымдық жұмыстар 2026 жылдың наурыз айында аяқталуы күтілуде, ал жаңа кесте сол жылдың мамыр айында қолданысқа енгізіледі.