Хейвуд Салливан: Бейсбол өмірі мен мансабы

Кіріспе

Америкалық бейсболшы, менеджер және басшы (1930-2003)

Хейвуд Купер Салливан (15 желтоқсан 1930 – 12 ақпан 2003) – американдық колледж және кәсіби бейсболшы, қақпашы, менеджер, бас менеджер және клуб иесі болған. 1978 жылдың 23 мамырынан 1993 жылдың 23 қарашасына дейін ол «Бостон Ред Сокс» клубының серіктесі болды, онда 200 000 долларлық инвестицияны кем дегенде 12 миллион долларға айналдырды.

Алғашқы жылдар

Салливан Джорджия штатының Доналсонвилл қаласында дүниеге келді және Алабама штатының Дотан қаласында өсті. Ол 1949 жылғы 27 мамырда Дотан орта мектебін бітірді. Флорида штатының Гейнсвилл қаласындағы Флорида университетіне спорттық стипендия алды, онда 1950 және 1951 жылдары жаттықтырушы Боб Вудраффтың «Флорида Гейторс» футбол командасының негізгі квотербегі, ал 1951 және 1952 жылдары жаттықтырушы Дейв Фуллердің «Гейторс» бейсбол командасының үздік қақпашысы болды. «Гейторс» командасының квотербегі ретінде екі маусымда Салливан 2016 ярдқа лақтырды, сол кезде шабуыл көбінесе жүгіріспен жүзеге асырылатын. «Гейторс» бейсболшысы ретінде ол 1952 жылы All Southeastern Conference (SEC) құрамасына енді. Ол оң қолмен лақтырып, соғып, 1 метр 83 см (6 фут) бойында және салмағы белгілі болды. Салливан 1952 жылы «Ред Сокс» командасымен 45 000 долларлық кепілдік бонуспен келісімшартқа отырды, бұл келісімшарт бір жылдан кейін күшіне енетін бейсбол ережелерінің өзгеруіне байланысты қол жетімсіз болар еді, сонымен ол үшінші курсын аяқтамай-ақ колледж футбол және бейсбол карьерасын аяқтады. Кейіннен ол «Флорида университетінің Атлетикалық Даңқы залына» «Гейтордың ұлы» ретінде енгізілді.

МЛБ аузында ұстап алушы және менеджер

Салливанның кәсіби бейсбол мансабы әскери қызметке байланысты 1953 және 1954 жылғы маусымдарды өткізіп жіберді, ал 1958 жылғы операция арқасынан бүкіл маусымды қатыстыра алмады. Оның алғашқы сегіз маусымы көбінесе екінші лигада өтті. "Red Sox" командасымен үш рет қысқа ғана тұрып, барлығы сегіз ойынға қатысты (1955, 1957 және 1959 жылдары), Салливан 29 жасында ғана үлкен лигада бекінді. Ол Бостонның алғашқы үш ойынында, соның ішінде Вашингтонның Гриффит стадионында өткен дәстүрлі "Президенттік ашылуында" бастапқы ойыншы болды. Алайда, маусымның үшінші ойынында қолына жарақат алып, содан кейін шабуылда күресті, 13 маусымға дейін 36 ойында .135 көрсеткішті жинады. Салливан 2 1/2 маусым "Athletics" командасымен ойнады және 1961 және 1962 жылдары клубтың жартылай тұрақты ойыншысы болды, 78 және 80 ойынды табақтың артында бастады. 1962 жылдың 12-14 шілдесінде "Municipal Stadium"-да бұрынғы командасы "Red Sox"-қа қарсы өткен үш ойында Салливан 11 соққыда жеті рет соқты, екі рет үйден шықты, бірақ Бостон барлық үш ойында жеңіске жетті. МЛБ мансабында Салливан .226 орташа көрсеткішпен 192 соққы, 30 қос және 13 үйден шығумен 312 ойында жеті маусым бойы немесе оның бір бөлігінде өнер көрсетті. 1964 жылы Салливан "Athletics" командасының "Birmingham Barons" фермалық клубының бас жаттықтырышы болып тағайындалды. Оның 1964 жылғы "Barons" командасы – Бирмингемдегі алғашқы біріктірілген команда – жеңіске тек бір ойынмен жеңіліп, 1965 жылы "Pacific Coast League"-нің "Vancouver Mounties" командасына жол берді. "Vancouver"-де 25 ойыннан кейін, 1965 жылдың 16 мамырында Салливан "Kansas City" қаласына ата-аналық "Athletics" командасын басқаруға шақырылды, ол Мел МакГаханың орнын басты. 34 жасында Салливан сол маусымдағы Бас лига бейсболының ең жас жаттықтырышы болды. "Kansas City" алғашқы 26 ойынының 21-ін ұтып, МакГаха жұмыстан босатылғанда он командалық Америка лигасында соңғы орынға түсті, және Салливан басқаруымен 1965 жылғы маусымның қалған бөлігінде сол орында қалды, 54 ойында жеңіске жетіп, 82 ойында жеңіліске ұшырады (.397).

Sullivan's professional baseball playing career—derailed by military service, which caused him to miss the 1953 and 1954 seasons, and back surgery that cost him the entire 1958 campaign—was largely confined to the minor leagues for its first eight seasons. After three short stays and only eight total games played for the Red Sox (in 1955, 1957 and 1959), Sullivan finally established himself in the big leagues in at age 29. He was the starting backstop for Boston's first three games, including the then traditional "Presidential Opener" at Washington's Griffith Stadium. However, Sullivan injured his hand in the third game of the season and struggled offensively afterward, hitting only .135 through June 13 and 36 games played. Sullivan played for 2 1/2 seasons with the Athletics, and was the club's semi regular catcher in 1961 and 1962, starting 78 and 80 games behind the plate. In a three game span against his former team, the Red Sox, at Municipal Stadium from July 12–14, 1962, Sullivan had seven hits in 11 at bats, with two home runs, although Boston won all three games. For his MLB career, Sullivan batted .226 with 192 hits, 30 doubles and 13 home runs in 312 games over all or parts of seven seasons. In 1964, Sullivan was named manager of the Athletics' Birmingham Barons farm club in the Double A Southern League. His 1964 Barons—the first integrated team in Birmingham—missed the pennant by just one game, earning him a promotion to the Vancouver Mounties of the Triple A Pacific Coast League in 1965. After only 25 games in Vancouver, Sullivan was called to Kansas City to manage the parent Athletics on May 16, 1965, succeeding Mel McGaha. At 34, Sullivan was the youngest manager in Major League Baseball that season. Kansas City had lost 21 of its first 26 games and was lodged in last place in the ten team American League when McGaha was fired, and they remained in the cellar for the rest of the 1965 season, winning 54 and losing 82 (.397) with Sullivan at the reins.

Басқарушылық жазба

Команда Жыл Регулярлық маусым Плей-оффОйындарЖеңісЖеңіліс%НәтижесіОрынЖеңісЖеңіліс%НәтижесіKCA 136 54 82 0.397 Американдық лигада оныншы орындаЖалпы 136 54 82 0.397 0 0 –

Босокстың 1967 жылғы жеңімпаздарымен бірге

1965 жылғы 28 қарашада ол «Red Sox» командасына қабылданып, жаңа бас менеджер Дик О’Коннелл басшылығымен команданың бас кеңсесі қайта ұйымдастырылды. Ойыншылар құрамын басқару вице-президенті ретінде Салливан ұйымдағы ең білікті «бейсболшы» саналды және 1965 жылдан 1967 жылға дейін «Athletics» командасынан Джон Уайатт, Хосе Тартабулл, Кен Харрелсон және Билл Лэндис сияқты бірнеше ойыншыларды сатып алып, Бостонды 1967 жылғы AL чемпионатына жеткізуге зор үлес қосты. Бірақ О’Коннелл біртіндеп билікке ие болып, Салливанның көптеген жауапкершіліктерін өз мойнына алды; Салливан лауазымын сақтап қалды, бірақ шын мәнінде 1973 жылы Нил Махони қайтыс болғаннан кейін «Red Sox» командасының скауты директоры болды. Билігінің төмендеуіне қарамастан, Салливан иесі Том Яуки және оның әйелі Джинмен тығыз қарым-қатынас ұстады. 1977 жылы Том Яуки лейкемиядан қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң «Red Sox» сатылымға қойылды. Салливан 100 000 доллар қарыз алып, үйін кепіл ретінде пайдаланғаны хабарланды. Ол «Red Sox» командасының бұрынғы жаттықтырушысы Эдвард «Буди» Леру ұйымдастырған меншік тобына қосылды. Салливанның Джин Яукимен жақын достығы болғандықтан, Лерудің ұсынысы қабылданды, бірақ ол ең жоғары баға емес еді және топтың кейбір қарсыластарының қаржылық мүмкіндіктері артық болды. Американ лигасы бастапқыда келісімді қабылдамады, бірақ 1978 жылғы мамыр айында миссис Яуки топқа қосылып, негізгі меншік иесі, жалпы серіктес және команда президенті болғаннан кейін қайта қарастырды. Сату аяқталуға тиіс болған 1977 жылғы қазан айында миссис Яуки О’Коннеллді жұмыстан босатып, Салливанды бас менеджер қызметіне тағайындады. Жалпы, «Red Sox» командасының бас менеджері ретіндегі алғашқы маусымы өте сәтті болды. Яукидің байлығының ресурстарын пайдалана отырып, сондай-ақ ол құруға көмектескен «Red Sox» командасының резервтік құрамының артықшылығын пайдаланып, Салливан Майк Торрес, Джерри Реми, Дик Драго, Том Бургмайер және Деннис Эккерсли сияқты ойыншыларды сатып алды. Жаңа ойыншылардың қосылуымен «Red Sox» командасы 1978 жылғы AL East жарысында көшбасшылыққа шықты, бірақ «New York Yankees» командасына қарсы 14 1/2 ойындық артықшылығын жоғалтып, дивизиондық титул үшін өткен бір ойында жеңіліске ұшырап, плей-оффқа қатыса алмады. Көбінесе жеңіліске менеджер Дон Циммер кінәлі деп есептелсе де, Салливан Берни Карбо, Фергюсон Дженкинс, Джим Виллоуби және Реджи Кливленд сияқты пайдалы ойыншыларды сату арқылы оқиғаға үлес қосты, олар «клубтағы кеңесшілер» деп есептелді. Ешбір ойыншы теңдес құнға ие болған жоқ, ал соққы беру мүмкіндігінің және резервтік құрамының әлсіреуі Бостонның күресіне елеулі фактор болды.

On November 28, 1965, he was recruited by the Red Sox, who had reorganized their front office under new general manager Dick O'Connell. As vice president, player personnel, Sullivan was positioned as the top "baseball man" in the organization, and from 1965 to 1967 was instrumental in acquiring several players from the Athletics (among them John Wyatt, José Tartabull, Ken Harrelson and Bill Landis) who would help lead Boston to its surprise 1967 AL pennant. But O'Connell gradually assumed more power and took over most of Sullivan's responsibilities; Sullivan kept his title but in reality became the Red Sox' director of scouting after the 1973 death of Neil Mahoney. Despite his decline in overall authority, Sullivan maintained very close personal ties with owner Tom Yawkey and his wife, Jean. In 1977, a year after Tom Yawkey died of leukemia, the Red Sox were put up for sale. Sullivan—reportedly borrowing $100,000 and using his home as collateral—joined an ownership group organized by former Red Sox athletic trainer Edward "Buddy" LeRoux. Because of Sullivan's close friendship with Jean Yawkey, the LeRoux offer was accepted, even though it was not the highest bid and the group did not have the financial resources of some of its rivals. The American League initially rejected the deal, but reconsidered when Mrs. Yawkey joined the group in May 1978, becoming principal owner, general partner and team president. Before the sale was consummated, in October 1977, Mrs. Yawkey fired O'Connell and promoted Sullivan to general manager. Overall, his first off season as GM of the Red Sox was highly successful. Still using the resources of the Yawkey fortune, and benefitting from the depth of the Red Sox farm system that he helped to build, Sullivan acquired players Mike Torrez, Jerry Remy, Dick Drago, Tom Burgmeier and Dennis Eckersley. Buoyed by the new additions to an already strong team, the Red Sox charged into first place in the 1978 AL East race, but they would squander a 14 1/2 game lead over the New York Yankees and then lose a one game playoff for the division title to miss the postseason completely. Although manager Don Zimmer is usually cast as the chief culprit for the collapse, Sullivan contributed to the debacle by dealing away useful players such as Bernie Carbo, Ferguson Jenkins, Jim Willoughby and Reggie Cleveland, who were considered to be "clubhouse lawyers." None of the players fetched comparable value, and the loss of pitching depth and bench strength was a critical factor in Boston's struggles.

1978 жылдан кейінгі құлдырау және "ЛеРу төңкерісі"

Салливан 1978 жылғы маусымнан кейін «Ред Сокс» жанкүйерлерінің наразылығына ұшырады, ол легендарлық питчер Луис Тианттың «Янкилерге» еркін агент ретінде кетуіне жол берді және Дженкинс, Карбо сияқты бұрынғыларымен жасағандай, клубтың наразылық білдірген ойыншысы, солжақ питчер Билл Лиді, осы жағдайда «Монреаль Экспозға» сатуға жіберді. 1979 жылы ол ұлы Марк Салливанды бейсболдың жасөсперімдер сайысының екінші турында таңдағанда, көптеген адамдардың назарын аударды, өйткені ол ерте сатыдағы талант иесі деп есептелмеген еді; жас Салливан бес маусым бойындағы үлкен лига ойындарында жалпыда .186 көрсеткіш берді. 1980 жылдың желтоқсанында Салливан Рик Берлсонның еркін агенттікке өтуіне қарсы тұрды, Карлтон Фиск және Фред Линн – «Бостонның» негізгі шортстоперы, қақпашысы және орталық алаңшысы, сонымен қатар команданың «орталық» ядросы. Агенті Джереми Капштейн өкілдік еткен үш ойыншы командамен келісімшарт жасау бойынша дауға тартылып, еркін агенттік жүйесінің алғашқы жылында олар мен иелері Салливан мен миссис Яуки арасындағы керісіп қалыптасқан. Салливан Берлсонды құнды нәрсеге (жас үшінші база ойыншысы Карни Лансфорд және резервтік питчер Марк Клер) саудаласа алды, бірақ содан кейін «МЛБ» белгілеген мерзімге дейін Линн мен Фискке келісімшарт ұсыныстарын жібермеді, бұл міндетті арбитражды тудырып, олардың еркін агенттікке өтуін күрт жеделдетті. Салливан Линн үшін «Калифорния Энджелс» командасына сауда жасау үшін келісімшарт құнының жартысын төлеуге мәжбүр болды, ал олар оны көп жылдық келісімшартқа қол қойды, содан кейін арбитр Фискті еркін агент деп жариялағаннан кейін оны толығымен жоғалтты. Фиск өзінің «Бейсбол Даңқының залындағы» қалған өмірін «Чикаго Уайт Сокс» командасының құрамында өткізіп, 1953 жылы зейнеткерлікке шықты. Осыдан кейін Салливанның «Бостон» қаласындағы беделі түсіп кетті. Ол еркін агенттер нарығына қатысудан бас тартып, тек ойыншыларды дамытуға сене бастады, бірақ Салливанның бас менеджерлік қызметі кезінде жасалған нашар таңдаулардың нәтижесінде «Бостонның» жасөсперімдер жүйесі құрғақшылыққа тап болды; ал О’Коннелл 1976 жылы ғана Уэйд Боггс, Джон Тюдор және Брюс Хёрстті таңдаған еді, 1977 мен 1979 жылдар аралығында «Ред Сокс» командасы таңдаған және келісімшарт жасаған жалғыз ойыншы Марти Барретт болды. «Ред Сокс» командасы да ашкөздік пен тиімсіздік үшін сыналды, бір спорт журналисі команданың ұраны «ешнәрсе жасамаңыз; сол жерде тұрыңыз!» болуы керек деді. 1970 жылдардың соңындағы бәсекеге қабілетті «Босокс» командасы екінші деңгейге түсіп қалды. Салливанның мұрасы 1983 жылы Лерумен ұзақ жылдар бойы сарқылып келген қарым-қатынасының жария болып, тағы да сынға ұшырады. 6 маусымда, «Ред Сокс» командасының 1967 жылғы Американдық лигадағы жеңісін тойлау және бұрынғы алаңшы Тони Коньяроға көмектесу үшін ақша жинау рәсімінен бұрын, Леру баспасөз мәслихатын шақырып, өзінің және оның шектеулі серіктестерінің меншік келісіміндегі шартты пайдаланып, «Ред Сокс» командасын бақылауға алғанын мәлімдеді. Ол Салливанды сол сәтте жұмыстан босатып, 1977 жылы жұмыстан босатылғаннан бері «Фенуэй паркіне» аяқ баспаған О’Коннеллді бас менеджер лауазымына қайта тағайындады. «Бостон» қаласындағы спорт журналистері бұл әрекетті «Лерудың төңкерілісі» деп атады. Содан кейін Салливан мен миссис Яуки өздерінің баспасөз мәслихатын шақырып, компанияны сатып алуды болдырмау үшін сотқа бергендерін мәлімдеді. Сот оларға бұйрық берді, ал 1984 жылы өткен сот процесінде екі тараптың да құпия жайттары жария болды, нәтижесінде Салливан мен Яуки тағы да жеңіске жетті.

Sullivan then further earned the wrath of Red Sox Nation after the 1978 season when he allowed legendary pitcher Luis Tiant to leave for the Yankees as a free agent and, as he had done with Jenkins, Carbo and the others, dumped a clubhouse dissident, lefty pitcher Bill Lee, in a giveaway trade—in this case, to the Montreal Expos. In 1979, he raised eyebrows when he selected his son Marc Sullivan, who was not considered to have early round talent, in the second round of baseball's amateur draft; the younger Sullivan would bat a paltry .186 in parts of five major league seasons. In December 1980, Sullivan faced the imminent free agency of Rick Burleson, Carlton Fisk and Fred Lynn—Boston's starting shortstop, catcher and center fielder, and the "up the middle" core of the ball club. The three players, represented by agent Jeremy Kapstein, had been embroiled in a contract dispute with the team in , the first year of free agency, and hard feelings still lingered between them and owners Sullivan and Mrs. Yawkey. Sullivan was able to trade Burleson for value (young third baseman Carney Lansford and relief pitcher Mark Clear), but then failed to mail contract offers to Lynn and Fisk by MLB's mandated deadline, triggering binding arbitration and unintentionally speeding their free agency. Sullivan was forced to accept fifty cents on the dollar for Lynn in a trade to the California Angels, who signed him to a multi year contract, and then lost Fisk outright when the arbitrator declared him a free agent. Fisk played the rest of his Baseball Hall of Fame career as a member of the Chicago White Sox, retiring in
From then on, Sullivan's reputation in Boston was tarnished. He refused to enter the market for free agents, preferring to rely exclusively on player development, but the Boston farm system hit a dry spell resulting from poor drafts during Sullivan's tenure as GM; whereas O'Connell in 1976 alone had drafted Wade Boggs, John Tudor, and Bruce Hurst, the only starting player drafted and signed by the Red Sox between 1977 and 1979 was Marty Barrett. The Red Sox were also ridiculed for stinginess and ineptitude, with one sportswriter claiming that the team motto should have been "don't just do something; stand there!" The contending Bosox of the late 1970s were reduced to also rans. Sullivan's legacy received another battering in 1983 when a long simmering estrangement from LeRoux became embarrassingly public. On June 6, just prior to a ceremony celebrating the Red Sox' 1967 AL championship, and raising money to care for stricken former outfielder Tony Conigliaro, LeRoux called a press conference to reveal that he and his limited partners had exercised a clause in their ownership agreement and taken control of the Red Sox. He fired Sullivan on the spot, and restored O'Connell—who hadn't set foot in Fenway Park since his dismissal in 1977—to the GM post. Boston sportswriters called the gambit "the Coup LeRoux." Sullivan and Mrs. Yawkey then immediately called their own press conference to announce they had filed suit to prevent the takeover. A court granted them an injunction, and in a public 1984 trial that aired dirty laundry on both sides, Sullivan and Yawkey won the day again.

Бас директордан бас директорға дейін

Бірақ зиян келтірілген еді. Салливан 1984 жылғы маусымда ЛеРуға қарсы сот жеңісінен кейін Лу Горманға өз еркімен бас менеджерлік қызметтерін тапсырып, команданың бас атқарушы және бас операциялық директоры болды. Горман 1986 жылғы «Ред Сокс» клубына АЛ чемпионатын жеңуге көмектескен ауысулар үшін мақтау алды, бірақ Салливанның іштен дамытуға бағытталған ниеті клубты көптеген негізгі ойыншылармен қамтамасыз етуге көмектесті. Салливан бас менеджер және бас атқарушы лауазымында болған кезеңде, тарихы бойынша MLB-нің соңғы кеңейтілген командасы болып, түрлі-түсті жіктемеден шыққан «Ред Сокс», қара нәсілділерге қарсы өшпенділікке ұшырады. 1985 жылы команданың бұрынғы ойыншысы және жаттықтырушысы Томми Харпер команданың Флорида штатының Уинтер-Хейвен қаласындағы (команда көктемгі жаттығуларын өткізетін) толығымен ақ «Элкстер» клубына рұқсат беруі туралы ақпаратты БАҚ-қа жеткізгеннен кейін, «Ред Сокс» Харперді екінші лиганың базаны жүгірушісі ретінде жұмыстан босатып, сотқа берді. «Элкстердің» бөлінген нысандарына ақ ойыншыларды және кеңсе қызметкерлерін шақыру үшін «Лейкс Парк» клубына кіргізгені анықталды. 1986 жылдың 1 шілдесінде «Ред Сокс» командасының заңсыз әрекеттері және Харпердің шағымы Тең жұмыс мүмкіндіктері жөніндегі комиссиямен расталды. 1980-ші жылдардың соңында «Ред Сокс» еркін агенттер нарығына қайта оралғанда, «All Star» қақпашысы Тони Пеньямен келісімге келді, бірақ көптеген ақ емес ойыншылар «Ред Сокс» командасын еркін агенттер нарығында елемеді немесе оларды «саудаға тыйым салынған» тізіміне қосты. Бұл тенденция тек «Ред Сокс» 1992 жылғы маусымнан кейін Кирби Пакеттің бағындыруына белсенді (бірақ сәтсіз) тырысқан кезде ғана өзгерді. 1987 жылдың наурыз айының соңында Жан Яуки ЛеРуксты сатып алды және екі жалпы серіктестік үлесімен «Ред Сокс» командасының басқарушы серіктесі болды. Салливан мен миссис Яуки арасы суытылып, ол командада жалпы серіктес болып қала бергенімен, 1980-ші жылдардың соңында Салливан миссис Яукидің екі үлесімен 2:1 есебімен үнемі жеңіліске ұшырады. (Сонымен қатар, Салливанның бас атқарушы/бас операциялық директор лауазымы команданың тақырыбынан тыныш түрде алынып тасталды.) 1992 жылы миссис Яуки қайтыс болғаннан кейін Салливан және оның өкілі Джон Харрингтон, JRY трасты басқарған, бір-бірін сатып алуға уәде берді. 1993 жылдың 23 қарашасында Харрингтон уәдесін орындап, траст атынан Салливанның командадағы үлесін сатып алды; бастапқыда 12 миллион доллар деп хабарланғанымен, кейінірек жасалған бағалаулар сатып алу құны 30 миллион доллар немесе одан да көп екенін көрсетті.

But the damage had been done. Sullivan voluntarily gave up his general manager duties to Lou Gorman in June 1984, immediately after the court victory over LeRoux, and became the team's chief executive and chief operating officer. Gorman received credit for trades that helped the 1986 Red Sox win the AL championship, although Sullivan's determination to build from within helped to furnish the club with many of its key players. During Sullivan's tenure as general manager and chief executive, the Red Sox, with their history as the last pre expansion MLB team to break the color line, were again criticized for anti Black bigotry. In a 1985 public reckoning, the team was sued by former outfielder and coach Tommy Harper for retaliation after the Red Sox fired Harper as a minor league base running instructor when he shared with the media the club's practice of allowing the all white Elks Club of Winter Haven, Florida (where the team held spring training) into the Red Sox' Chain of Lakes Park clubhouse to invite white players and white front office personnel to the Elks' segregated facilities. The Red Sox' illegal actions, and Harper's complaint was upheld by the Equal Employment Opportunity Commission on July 1, 1986. When the Red Sox re entered the free agent market late in the 1980s, they were able to sign All Star catcher Tony Peña, but many nonwhite players ignored the Red Sox in free agency, or included them on their "no trade" lists. This trend only began to change when the Red Sox bid aggressively (but unsuccessfully) for Kirby Puckett after the 1992 season. In late March 1987, Jean Yawkey bought out LeRoux and, with two general partnership shares, she became the Red Sox' managing partner. Sullivan and Mrs. Yawkey grew distant, and, although he still held a general partnership in the team, by the late 1980s Sullivan was consistently outvoted 2–1 by Mrs. Yawkey's two shares. (Sullivan's title of CEO/COO, meanwhile, quietly was removed from the team's masthead.) When Mrs. Yawkey died in 1992, Sullivan and her representative, John Harrington, who headed the JRY Trust, each vowed to buy the other out. On November 23, 1993, Harrington made good his word, acquiring Sullivan's share in the team on behalf of the trust; while initially reported as $12 million, later estimates placed the buyout at $30 million or more.

Бейсболдан кейінгі өмір

Содан кейін Салливан Флориданың шығанақ жағалауына зейнеткерлікке шықты, онда ол маринаны басқарды және жылжымайтын мүлікке сәтті инвестиция жасады. Оның есімі кейде айтылды (көбінесе бұрынғы бейсбол комиссары Фэй Винсентпен байланысты) тағы бір Үлкен лига клубының әлеуетті үлесті иесі ретінде. Флорида штатының Форт-Майерс қаласында 72 жасында инсульттан кейін қайтыс болған Салливанның «Ред Сокс» командасына тигізген әсерін Питер Гаммонс сияқты Бостон бейсболын бағалаушылар жаңаша қарастырып, 1966 жылдан бастап команданы жеңімпаздар қатарына қосып, оларды сол деңгейде ұстағаны үшін оған қайтадан құрмет көрсетті. Салливан Дотхан қалалық зиратында жерленген. 2004 жылы ол «Бостон Ред Сокс» құрмет залына енгізілді.