Канада Қарулы Күштерінің Бас Саясаты

Кіріспе

Канада Қарулы Күштерінің Жоғарғы Бас қолбасшысы Канада Қарулы Күштеріне жоғарғы қолбасшылықты және бақылауды жүзеге асырады. Конституция бойынша, Бас қолбасшылық Канада монархына тиесілі, қазіргі уақытта 1947 жылғы Патент хаттарына король Георг VI қол қойғандықтан, Канаданың генерал-губернаторы (қазіргі Мэри Саймон) монархтың көптеген міндеттерін орындайды, оның ішінде Бас қолбасшы ретіндегі міндеттерін де. Сәйкесінше, генерал-губернатор Канада Қарулы Күштерінің Бас қолбасшысы атағын да қолданады. Халықаралық контексте протокол бойынша қолданылатын атақ – Канаданың Бас қолбасшысы.

Конституциялық ережелер, атау және өкілеттік

1867 жылғы Конституция актісінде «Канаданың және Канададағы барлық құрлық және теңіз әскерлерінің, сондай-ақ теңіз күштерінің Бас қолбасшылығы осымен сақталады және Королеваға жүктеледі» делінген. Алайда, 1904 жылдан бастап Бас қолбасшының міндеттерін орындау Канаданың генерал-губернаторына, елдегі монархтың өкіліне жүктелді. Сол жылы қабылданған милиция заңында «милицияның Бас қолбасшылығы сақталады және корольге тиесілі болады, ал оны Ұлы патша немесе оның өкілі ретінде генерал-губернатор басқарады» делінген. Осыдан кейін, 1905 жылы генерал-губернатордың кеңсесін құрайтын патент хаттары «Генерал-губернатордың және Бас қолбасшының кеңсесін құрайтын патент хаттары» деп өзгертілді. Қарулы күштердің дамуы барысында монарх Бас қолбасшылықты сақтап келді, ал генерал-губернатордың атағы милиция құрылымындағы өзгерістерге сәйкес өзгерді. 1910 жылы Корольдік Канада Әскери-теңіз флоты құрылғаннан кейін вице-король милиция және теңіз күштерінің Бас қолбасшысы, ал 1918 жылы Корольдік Канада Әуе күштері құрылғаннан кейін милиция, теңіз және әуе күштерінің Бас қолбасшысы болып тағайындалды. Осыдан кейін король Георг VI-ның 1947 жылғы патент хаты «Канададағы Губернатор-генерал және Бас қолбасшы» кеңсесіне сілтеме жасады. 1968 жылы Корольдік Канада Әскери-теңіз флотының, Канада Армиясының және Корольдік Канада Әуе күштерінің бірігуінен кейін Бас қолбасшы Канада Қарулы Күштерінің жоғары офицері болды. Барлық атқарушы билік заңды түрде Корольге жүктелгендіктен, Бас қолбасшы рөлі – бұл Канада Қарулы Күштерінің орналасуы және қолданылуы туралы шешімдер қабылданатын конституциялық құрал. Вестминстер жүйесінің жауапты үкімет принциптеріне сәйкес, егеменге немесе оның вице-короліне атқарушы билікті жүзеге асыру туралы кеңес беретін кабинет, әдетте, Канада күштеріне қатысты Корольдік құқықтарын жүзеге асырады. Дегенмен, барлық соғыс жариялаулар монархтың мақұлдауымен және оның атынан жасалады және оған монарх немесе генерал-губернатор қол қоюы керек, мысалы, 1939 жылдың 10 қыркүйегінде жарияланған Канаданың нацистік Германияға қарсы соғыс жариялауында айтылғандай: «Біздің Канададағы Құпия Кеңесіміздің кеңесімен және оның келісімімен, біз Канада газетінде жариялауға келісім бердік, онда 1939 жылдың 10 қыркүйегінен бастап Германия рейхымен соғыс жағдайы бар екені жарияланды». Бас қолбасшының міндеттерін орындау кезінде генерал-губернатор Қорғаныс штабының бастығын, сондай-ақ Канадалық полктердің корольдік полковниктерін (монархты қоспағанда) тағайындайды; жаңа әскери белгілер мен нышандарды бекітеді (егемен ғана санкциялай алатын Сент-Эдвард тәжін белгісі барларды қоспағанда); Канадада және шетелдегі Канада күштерінің қызметкерлерін аралайды; құрметтер, ордендер мен медальдармен марапаттайды; және комиссиялық құжаттарға қол қояды.

The Constitution Act, 1867, states that "the Command in Chief of the Land and Naval Militia, and of all Naval and Military Forces, of and in Canada, is hereby declared to continue and be vested in the Queen." However, beginning in 1904, the exercise of the duties of the commander in chief were delegated to the governor general of Canada, the monarch's representative in the country. The Militia Act from that year stated, "the Command in Chief of the Militia is declared to continue and be vested in the King, and shall be administered by His Majesty or by the Governor General as his representative." Following this, in 1905, the letters patent constituting the Office of the Governor General were amended to read: the "Letters Patent constituting the Office of the Governor General and Commander in Chief." Throughout the development of the armed forces, the monarch has remained vested with command in chief, while the governor general's title altered to suit the changes in the militia's structure. Following the passage of the Naval Service Act establishing the Royal Canadian Navy in 1910, the viceroy was styled Commander in Chief of the Militia and Naval Forces and, after the creation of the Royal Canadian Air Force in 1918, as Commander in Chief of the Militia and Naval and Air Forces. Following this, the Letters Patent, 1947, issued by King George VI, referred to the "Office of Governor General and Commander in Chief in and over Canada." In 1968, following the unification of the Royal Canadian Navy, the Canadian Army, and the Royal Canadian Air Force, the commander in chief became the most senior officer of the Canadian Armed Forces. As all executive power is legally reposed in the Crown, the role of commander in chief is the only constitutional means by which decisions are made over the deployment and disposition of the Canadian Armed Forces. Under the Westminster system's conventions of responsible government, the cabinet—which advises the sovereign or his viceroy on the exercise of the executive powers—generally exercises the Crown prerogative powers relating to the Canadian forces. Still, all declarations of war are issued with the approval, and in the name, of the monarch and must be signed by either the sovereign or the governor general, as was done with the proclamation that declared Canada at war with Nazi Germany, issued on September 10, 1939; it stated: "Whereas by and with the advice of Our Privy Council for Canada, We have signified Our Approval for the issue of a Proclamation in the Canada Gazette declaring that a State of War with the German Reich exists and has existed in Our Dominion of Canada as and from the tenth day of September, 1939." In exercising the duties of commander in chief, the governor general appoints the chief of the Defence Staff, as well as royal colonels in chief of Canadian regiments (save for the monarch himself); approves new military badges and insignia (except for those bearing St Edward's Crown, which may only be sanctioned by the sovereign); visits Canadian forces personnel within Canada and abroad; bestows honours, decorations, and medals; and signs commission scrolls.