Орта ғасырлық Германия Корольдігіндегі Лотарингия Герцогтығы

Кіріспе

Германияның ортағасырлық Корольдігінің түпкі герцогтігі Төменгі Лотарингия Герцогтігі, сондай-ақ Солтүстік Лотарингия, Төменгі Лотарингия немесе Солтүстік Лотарингия деп аталады (ал құжаттарда Лотье немесе Лоттье деп те кездеседі), 959 жылы Германияның ортағасырлық Корольдігі құрамында құрылған. Ол қазіргі Бельгия, Люксембург, Германияның Рейнланд провинциясының солтүстік бөлігі және Францияның Нор-Па-де-Кале аймағының шығыс бөлігін қамтыды. Сондай-ақ, қазіргі Нидерландтың көп бөлігі де (Фризия аймағы және қалған Нидерланд аймақтары герцогтікпен шала байланысты болған, бірақ герцогтың бұл территорияға нақты билігі болмаған).

Тарих

Ол 855 жылы құрылған король Лотарь II билеген бұрынғы Орта Франк мемлекеті Лотаринглиядан пайда болды. Лотаринглия тоғызыншы ғасырдың соңына дейін бөлініп, 880 жылғы Рибемон келісімімен Кіші Людовикке қайта біріктірілді. 911 жылы Шығыс Франк королі Людовик Баланың қайтысымен ол Король Карл Қарапайымның басқаруындағы Батыс Франкияға қосылды. Содан кейін ол өз алдына герцогтікке айналды, ал шамамен 925 жылы герцог Гилберт неміс королі Генрих Фулерге адалдық серт берді, Франция королі Рудольфтың бұл әрекетті кері қайтаруға мүмкіндігі болмады. Осы кезден бастап Лотаринглия (немесе Лотарингия) неміс түбіртек герцогтігі ретінде сақталды, Франциямен шекара орта ғасырлар бойы өзгеріссіз қалды. 959 жылы Генрих королінің ұлы, Ұлы герцог Бруно Лотаринглияны екі герцогтікке бөлді: Төменгі және Жоғарғы Лотаринглия (немесе Төменгі және Жоғарғы Лотарингия), сондай-ақ Монс (Хайнаут) графы Годфри I-ге Төменгі Лотаринглия герцогы атағын берді. Годфридің жерлері солтүстікте (Рейн өзені жүйесінің төменгі ағысында), ал Жоғарғы Лотаринглия оңтүстікте (өзен жүйесінің жоғары ағысында) орналасқан. Екі герцогтік те Бруноның ағасы, император Оттон I-нің 962 жылы құрған Киелі Рим империясының батыс бөлігін құрады. Екі лотаринглиялық герцогтік одан кейін өзгеше жолдармен дамыды: Годфридің ұлы герцог Рихар қайтыс болғаннан кейін, Төменгі Лотаринглия императордың тікелей басқаруында болды, бірақ 977 жылы Оттон II Франция королі Лотардың шеттетілген кіші інісі Карлға оны сыйлады. Төменгі және Жоғарғы Лотаринглия 1033-1044 жылдары Готхело I басшылығымен қысқа мерзімге қайта біріктірілді. Одан кейін Төменгі герцогтік тез маңызын жоғалтты, ал Жоғарғы Лотаринглия жай ғана Лотарингия герцогтігі деп аталды. Келесі онжылдықтарда Төменгі Лотаринглия герцогтігінің мәні азайды және императорлар Генрих IV және Генрих V арасындағы қақтығыстан зардап шекті: 1100 жылы Генрих IV Лимбург графы Генрихті феодқа алды, бірақ Генрих V әкесін тақтан түсіргеннен кейін оны дереу қызметтен босатып, Ловен графы Годфри I-ді тағайындады. Герцог Годфри III 1190 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның ұлы герцог Генрих I Брабант, император Генрих VI-ның бұйрығымен герцог атағын мұраға алды. Осылайша Төменгі Лотаринглия герцогтігі аймақтық билігін толығымен жоғалтты, ал Брабант герцогтарының ұстаған қалған императорлық феоды кейіннен Лотьер герцогтігі (немесе Лотрик) деп аталды.

It was created out of the former Middle Frankish realm of Lotharingia under King Lothair II, that had been established in 855. Lotharingia was divided for much of the later ninth century, reunited under Louis the Younger by the 880 Treaty of Ribemont and upon the death of East Frankish king Louis the Child in 911 it joined West Francia under King Charles the Simple. It then formed a duchy in its own right, and about 925 Duke Gilbert declared homage to the German king Henry the Fowler, an act which King Rudolph of France was helpless to revert. From that time on Lotharingia (or Lorraine) remained a German stem duchy, the border with France did not change throughout the Middle Ages. In 959 King Henry's son Duke Bruno the Great divided Lotharingia into two duchies: Lower and Upper Lorraine (or Lower and Upper Lotharingia) and granted Count Godfrey I of Mons (Hainaut) the title of a duke of Lower Lorraine. Godfrey's lands were to the north (lower down the Rhine river system), while Upper Lorraine was to the south (further up the river system). Both duchies formed the western part of the Holy Roman Empire established by Bruno's elder brother Emperor Otto I in 962. Both Lotharingian duchies took very separate paths thereafter: Upon the death of Godfrey's son Duke Richar, Lower Lotharingia was directly ruled by the emperor, until in 977 Otto II enfeoffed Charles, the exiled younger brother of King Lothair of France. Lower and Upper Lorraine were once again briefly reunited under Gothelo I from 1033 to 1044. After that, the Lower duchy was quickly marginalised, while Upper Lorraine came to be known as simply the Duchy of Lorraine. Over the next decades the significance of the Duchy of Lower Lotharingia diminished and furthermore was affected by the conflict between Emperors Henry IV and Henry V: In 1100 Henry IV had enfeoffed Count Henry of Limburg, whom Henry V, having enforced the abdication of his father, immediately deposed and replaced by Count Godfrey I of Louvain. Upon the death of Duke Godfrey III in 1190, his son Duke Henry I of Brabant inherited the ducal title by order of Emperor Henry VI at the Diet of Schwäbisch Hall. Thereby the Duchy of Lower Lotharingia finally lost its territorial authority, while the remnant Imperial fief held by the dukes of Brabant was later called the Duchy of Lothier (or Lothryk).