Артур Сесил Алпорт: Өмірі мен медициналық еңбектері
Arthur Cecil Alport
Алпорт синдромын ашқан оңтүстік Африкалық дәрігер Артур Сесил Алпорт туралы мақала. Өмірбаяны, білімі, медициналық қызметі мен бірінші дүниежүзілік соғыстағы рөлі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Артур Сесил Альпорт, М.Д. (1880–1959) – Оңтүстік Африка дәрігері, ол 1927 жылы британдық отбасыда Альпорт синдромын бірінші болып анықтаған.
Arthur Cecil Alport, M. D. (1880–1959) was a South African physician who first identified the Alport syndrome in a British family in 1927.
Өмірбаян
1905 жылы Эдинбург университетінің медицина мектебінде MB ChB бітіргеннен кейін ол Трансваал колониясына оралып, Йоханнесбургте медициналық тәжірибемен айналысты, сонымен қатар ол жерде шағын алтын кеніне ие болды. Бірақ ол тиімді емес екенін көрсетті. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Альпорт Оңтүстік-Батыс Африкада, Македонияда және Салоникада Корольдік армияның медициналық корпусында қызмет етті. Соғыстан кейін Альпорт 1919 жылы Эдинбург университетінің медицина мектебінен диссертация қорғап, медицина докторы ғылымының кандидаты атағын алды. Альпорт Лондонның зейнетақы министрлігінде тропикалық медицина маманы болып жұмыс істеді. 1922 жылдан бастап ол профессор Фредерик Сэмюэл Лэнгмидтің (1879-1969) басшылығымен Паддингтондағы Сент-Мэри ауруханасында жаңадан құрылған медициналық бөлімнің директорының орынбасары болып он төрт жыл жұмыс істеді. Сер Александр Флемингтің (1881-1955) кеңесімен доктор Альпорт 1937 жылы Каир университетінің Король Фуад I ауруханасында медицина профессоры болу үшін Каирге кетті. Ол сол кезде Египет ауруханаларында кездесетін адалсыздық пен жемқорлыққа наразы болды, бірақ одан да қатты кедей науқастарға немқұрайлы қарау оны қынжырды. Өзінің қатал моральдық принциптеріне сай, ол реформалар жасау үшін күресті. Бұл жағдайлар оның "Бір сағат әділдік: Египет ауруханаларының қара кітабы" атты кітабының негізгі тақырыбы болды, ол жеке басылымда шыққан памфлет еді және оны әдептілік пен әділдіктің егіз құдайларына арнады. Нәтижесінде, Египет медицина факультетін реформалау туралы заң жобасы қабылданды. Ол 1944 жылы заң шығарушы органда қарастырылды. Альпорт өзінің жетістікке жеткеніне толық сенімді болмады және британдық әріптестері оны қолдамағанын сезді. 1947 жылы осы сенімсіздік оны Лондонның Корольдік дәрігерлер колледжінің мүшелігінен кетуге мәжбүр етті. Ол 1959 жылы 79 жасында Лондондағы бұрынғы ауруханасында қайтыс болды.
After graduating in medicine from the University of Edinburgh Medical School with an MB ChB in 1905, he returned to Transvaal Colony to practice medicine in Johannesburg, where he owned a small gold mine. However, this proved to be non productive. During World War I Alport served with the Royal Army Medical Corps in South West Africa and in Macedonia and Salonika. After the war Alport received his MD by thesis in 1919 from the University of Edinburgh Medical School. Alport worked as a specialist in tropical medicine at the Ministry of Pensions, London. From 1922 he worked for fourteen years under professor Frederick Samuel Langmead (1879 1969) as assistant director of the newly established medical unit at St. Mary's Hospital, Paddington. On the advice of Sir Alexander Fleming (1881 1955), Dr. Alport, in 1937, went to Cairo to become professor of medicine at the King Fuad I Hospital, University of Cairo. He was appalled by the fraudulent practices of dishonesty and corruption, which he encountered in Egyptian hospitals at the time, but even more so of the neglect of the poor patients, and it was entirely in keeping with his moral integrity that he initiated a crusade of reformation. These conditions were the theme of his book One Hour of Justice: The Black Book of the Egyptian Hospitals, a privately published pamphlet, which he dedicated to the twin gods of decency and justice and ultimately had the desired effect as a bill for the reform of the Egyptian medical faculty. It was presented to the Legislature in 1944. Alport remained unconvinced that he had succeeded and came to believe that he had been let down by British colleagues. In 1947 this sense of betrayal led him to resign from the fellowship of the Royal College of Physicians of London. He died in his old hospital in London in 1959, at the age of 79 years.