Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын-канадтық әнші және комедиан (1911 – 2006)
English Canadian singer and comedian (1911 2006)
Анна Рассел (туған Анна Клаудия Рассел Браун; 27 желтоқсан 1911 – 18 қазан 2006) – ағылшын-канадтық әнші және комедиан. Ол көптеген концерттерде ән шырқап, фортепианода күлкілі музыкалық этюдтер орындады. Оның ең танымал туындыларының қатарында концерттік өнернамалары және «Нибелунгтер сақинасы» (талдау) – Рихард Вагнердің «Der Ring des Nibelungen» операсының 22 минуттық юмористикалық қысқаша мазмұны, сондай-ақ (осы альбомда) «Гилберт пен Салливан операсын қалай жазуға болады» атты пародиясы бар.
Anna Russell (born Anna Claudia Russell Brown; 27 December 191118 October 2006) was an English–Canadian singer and comedian. She gave many concerts in which she sang and played comic musical sketches on the piano. Among her best known works are her concert performances and famous recordings of The Ring of the Nibelungs (An Analysis) – a humorous 22 minute synopsis of Richard Wagner's Der Ring des Nibelungen – and (on the same album) her parody How to Write Your Own Gilbert and Sullivan Opera.
Ерте өмір
Расселл Лондонның Майда Вейл қаласында дүниеге келді. Ол Саффолк графтығындағы Саутволдтегі Сент-Феликс мектебінде, Харрогейт колледжінде, сондай-ақ Брюссель мен Парижде білім алды. Корольдік музыка колледжінде оқыды. Оның балалық шағы қиын болды, әсіресе анасымен арақатынасы шиеленіскен еді, ол оны уақыт-уақытпен басқа туыстарына тұруға жіберіп отыратын. Расселл екі рет үйленді де, екі рет ажырасты, алғашқы күйеуі Джон Денисон, екіншісі – суретші Чарльз Голдхэмер болды. "Кімнің кімінде" өзін үйленбеген деп көрсетті. 1940 жылға қарай, ол Канадада концерт сахнасында жеке орындаушы ретінде сәттілікке қол жеткізе бастады. Расселлдің пародист ретіндегі алғашқы жеке шоуын 1942 жылы Торонто империясының қыздары императорлық ордены демеушілік етті, бірақ оны халықаралық «музыкалық карикатурист» мансабына бастаған канадалық дирижер сэр Эрнест Макмиллан болды, ол 1944 жылы оны жыл сайынғы бурлеск Рождестволық симфониялық концертіне қатысуға шақырды. Расселл 1948 жылы Нью-Йоркте жеке шоуымен тұңғыш рет өнер көрсетті, ол Солтүстік Америка, Ұлыбритания, Австралия және ағылшын тілінде сөйлейтін басқа да елдерде гастрольдік сапармен болды.
Russell was born in Maida Vale, London, England, and was educated at St Felix School at Southwold, Suffolk, at Harrogate College and in Brussels and Paris. She studied at the Royal College of Music, She had a difficult childhood, and particularly a difficult relationship with her mother, who often shipped her off to live with other relatives for some time. Russell was twice married and divorced, first to John Denison and second to artist Charles Goldhamer. In her Who's Who entry she described herself as single. By 1940, she was beginning to find success as a soloist on the concert stage in Canada. Russell's first one woman show as a parodist was sponsored by the Toronto Imperial Order of the Daughters of the Empire in 1942, though it was the Canadian conductor Sir Ernest MacMillan who really set her on her international career as a "musical cartoonist", when he invited her to take part in his annual burlesque Christmas Box Symphony Concert in 1944. Russell made her New York City debut in her one woman show in 1948, which she toured throughout North America, Britain, Australia and the rest of the English speaking world.
Басты жылдар
1952–53 жылдардағы алғашқы үлкен жетістікке жеткен маусымында ол АҚШ және Канаданың 37 қаласында шамамен 100 000 көрерменнің алдында өнер көрсетті. "Анна Расселл ән салады?" атты жазбасы бестселлерге айналды. Ол 1953 жылы "Анна Расселдің кішкентай шоуын" Бродвейге алып барды, сондай-ақ 1960 жылы Бродвейде "All by Myself" қойылымында ойнады. 1963 жылы Роберт Пэйн Гроуз бен Джоан Уайтпен бірге Grow Productions, Inc. компаниясын құрды, ол 1964 жылы Нью-Йорк әлемдік көрмесінде "Леди Одлидің құпиясы" спектаклін қойды. Ол сонымен қатар Ноэль Ковардтың "Блитт Спирит" комедиясында басты рөлді ойнады. Басқа сахналық қойылымдардың ішінде 1965 жылы Пенсильваниядағы Бакс Каунти Плейхауста "Quality Street" қойылымы болды. Расселл "Эд Салливан шоуында" және көптеген пьесалар мен телешоуларда пайда болды. Ол Нью-Йорктегі Карнеги залында және Лондондағы Корольдік Альберт залында концерттер берді. 1977 жылы ол Канад опера компаниясының "Регимент қызы" қойылымында Крэкенторп герцогинясының рөлін ойнады, кейіннен бұл рөлді Эри Миллс пен Джорджио Тоццимен бірге Тулса операсында қайта ойнады. Расселл өрескел юморымен, әсіресе танымал оқиғалардағы абсурдтыққа сенбеуімен және мақтанғақтарды әжуалауымен танымал болды. Мысалы, Вагнердің "Жүзік" циклын юмористикалық талдау кезінде ол алғашқы көріністің Рейн өзенінде өтетінін айтты: "Оның ішінде!". "Жүзік" циклының соңғы бөліміндегі кейіпкер Гатрунаның Зигфрид кездескен алғашқы әйелдің оның әпкесі емес екенін атап өткеннен кейін, ол тоқтап, "Мен бұл өтірік айтпаймын, білесіз бе!" деді. Бұл фраза 1985 жылы жарық көрген оның өмірбаянының тақырыбына айналды. Монологының соңында ол "Rhinemaidens" әнінің лейтмотивін орындайды және "Сіз 20 сағат бұрын бастаған жеріңіздесіз!" деп мәлімдейді. Расселл "Жүзік" және "Гилберт пен Салливан" пародияларымен қатар, "Мен танысқан желді аспаптар", "Лидер" пародиялары ("Шлампф"), француз өнер әндері ("Je ne veux pas faire l'amour" және "Je n'ai pas la plume de ma tante"), ағылшын халық әндері ("Мен Dicky Bird болғым келеді" және "О, мен көктемді қанша жақсы көремін") және ағылшын музыкалық зал әндері ("Мен тек солып қалған гүлмін"); тіпті блюз бен джазға дейін ("Мен саған жүрегімді бердім, сен мені бақытсыз қылдың") созылды. Расселдің Вагнер "Жүзігі" пародиясының шыңы 1976 жылы Циклдің 100 жылдығын тойлау кезінде болды, онда Вольфганг Вагнер атасының музыкасына негізделген жеңіл ойын-сауықпен кешкі ас және музыкалық кеш ұйымдастырды. Бағдарламаға Шабьердің вальстер мен полькаларға бейімделген бірнеше шығармалары кірді және оның қонақтарына Расселдің "Жүзігін" көрсетумен аяқталды. Ол Columbia Records үшін өзінің материалдарын жазды, жазды және орындады, "Позитивті иіс шығарудың күші" (1955) және "Анна Рассел әндер кітабы" (1958) кітаптарының авторы болды және B & R Music Publishing Company компаниясының президенті болды. Ол 1956 жылы Канаданың ең үздік комедия жазушысы ретінде Канада әйелдерінің баспасөз клубының сыйлығын алды. Сәтті әнші болу туралы кеңес бере отырып, ол керемет дауыс маңызды болғанымен, "өз бетінше бай, саяси мақсаттары бар, арқасынан пышақ ұратын әйел болуға көмектеседі" деп әзілдеді.
In her first major successful season, 1952–53, she performed in 37 cities in the United States and Canada before an estimated 100,000 listeners. Her recording Anna Russell Sings? became a best seller. She took Anna Russell's Little Show to Broadway in 1953 and also appeared on Broadway in All by Myself in 1960. In 1963, with Robert Paine Grose and Joan White, she founded Grow Productions, Inc., which presented Lady Audley's Secret at the New York World's Fair in 1964. She also played a leading role in Noël Coward's comedy Blithe Spirit. Other stage shows included Quality Street in 1965 at the Bucks County Playhouse in Pennsylvania. Russell appeared on The Ed Sullivan Show and in a number of plays and television episodes. She performed her concerts at New York's Carnegie Hall and London's Royal Albert Hall. In 1977, she played the Duchess of Crackenthorp in the Canadian Opera Company production of Daughter of the Regiment, a role which she later recreated for Tulsa Opera in a production with Erie Mills and Giorgio Tozzi. Russell became known for her deadpan humour, including her disbelieving emphasis of the absurd in well accepted stories and her mockery of pretension. For example, in her humorous analysis of Wagner's Ring cycle, she began by noting that the first scene takes place in the River Rhine: "In it!!" After pointing out that Gutrune, a character in the last part of the Ring Cycle, is the first woman that Siegfried has ever met who is not his aunt, she pauses and declares, "I'm not making this up, you know!" This phrase also became the title of her autobiography, published in 1985. At the end of her monologue she sings the Rhinemaidens' leitmotif and declares, "You're exactly where you started, 20 hours ago!" Besides her Ring and Gilbert and Sullivan parodies, Russell was famous for other routines, including "Wind Instruments I Have Known", and parodies of Lieder ("Schlumpf"), French art songs ("Je ne veux pas faire l'amour" and "Je n'ai pas la plume de ma tante"), English folk songs ("I Wish I Were a Dicky Bird" and "Oh How I Love the Spring"), and English music hall songs ("I'm Only A Faded Rose"); even stretching to blues and jazz ("I Gave You My Heart and You Made Me Miserable"). Perhaps the apotheosis of Russell's Wagner Ring parody came during the celebrations of the Cycle's 100th Anniversary in 1976 when Wolfgang Wagner held a dinner and musical soiree featuring lighter entertainment based on his grandfather's music. The program included some Chabrier adaptations into waltzes and polkas, and was capped by playing Russell's Ring send up for his guests. She composed, wrote, and performed her own material for Columbia Records, was the author of The Power of Being a Positive Stinker (1955) and the Anna Russell Songbook (1958), and was the President of the B & R Music Publishing Company. She received the Canadian Women's Press Club Award in 1956 as the best Canadian comedy writer of the year. Giving advice on how to be a successful singer, she quipped that although a glorious voice was important, "it helps to be an independently wealthy, politically motivated, back stabbing bitch."
Кейінгі жылдар
Расселл 1960-шы жылдардың соңында Канаданың Онтарио штатындағы Юнионвилл қаласына зейнетке шығып, оның атымен аталған көшеде тұрды, бірақ ол 1970-ші және 1980-ші жылдары бірнеше "қоштасу" турнелерін ұйымдастырды, оның ішінде Линкольн өнер орталығында және Карнеги залында опера диваларын пародиалайтын жеке өнер бағдарламаларын қойды. Прусак Анна Расселлдің өмірінен сыр шертетін "Мың қаладағы Анна" атты мемуардың авторы. Расселл Батеманс шығанағына жақын, Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Розедейл қаласында қайтыс болды.
Russell retired to Unionville, Ontario, Canada, in the late 1960s, living on a street named after her, but she went on several "farewell" tours in the 1970s and 1980s, including one woman shows at Lincoln Center for the Performing Arts and Carnegie Hall parodying opera divas who did the same. Prussak was the author of Anna in a Thousand Cities, a memoir of Anna Russell's life. Russell died in Rosedale, New South Wales, near Batemans Bay.