RAF Wildenrath: Германиядағы бұрынғы әскери база

Кіріспе

Вильденрат Корольдік әуе күштері бекеті, көбінесе RAF Вильденрат деп аталатын, 1952 жылдан 1992 жылға дейін Германияның Солтүстік Рейн-Вестфалиясында, Вильденрат қаласының жанында орналасқан Корольдік әуе күштері (RAF) әскери әуе базасы болды. Вильденрат 1950 жылдардың басында Германиядағы Корольдік әуе күштері үшін салынған төрт "топтық" станцияның біріншісі еді.

RAF қызметі

RAF Wildenrath 1952 жылдың 15 қаңтарында ашылды, одан кейін RAF Geilenkirchen 1953 жылдың 24 мамырында, RAF Brüggen 1953 жылдың шілдесінде және RAF Laarbruch 1954 жылдың 15 қазанында ашылды. RAF Wildenrath, RAF Brüggen және RAF Laarbruch бір-біріне физикалық жақын орналасқан және НАТО-ның Екінші одақтас тактикалық әуе күштерінің (2ATAF) басқаруында болды. 1953 жылы станция командирі – екінші дүниежүзілік соғыстағы британдық «ас» ұшқыш Джонни Джонсон болды. Құрамында Canadair Sabre F.4 екі эскадрильясы (No 67 және 71 RAF эскадрильясы) және Sabre конверсиялық рейсі болды. Сонымен қатар, 724 Сигналдық бөлім (Жауынгерлік басқару радарі), 402 Әуе қоймалары паркі, RAF полкінің бір бөлімі және Британ армиясының құрлық желілерін (AFS) қамтамасыз ететін бөлімшесі де болды. 1956 жылдың 15 қаңтарында 88 эскадрилья Wildenrath-та B(I).8 Canberra ұшақтарымен қайта құрылды және 1962 жылдың 17 желтоқсанында 14 эскадрилья болып қайта нөмірленді. 1950 жылдардың соңынан 1970 жылға дейін Wildenrath 14-ші және 17-ші эскадрильяларға үй болды; біріншісі B(I).8 Canberra ұшақтарында ұшты және 2-ші ATAF тактикалық ядролық соққы күшінің бөлігі болды. Олардың жылдам дайындыққа таралу орындаларын бұрынғы бас қақпадан оңтүстікке қарай әлі де көруге болады. 17-ші эскадрилья PR.7 Canberra ұшағында ұшты, ал екі эскадрильяның «ішкі» Т.4 оқу ұшақтары «T4 рейсі» деп аталатын жеке бөлімшеге біріктірілді, бұл 2ATAF жоғары офицерлерінің ұшу уақытын сақтау үшін пайдалы қосымша ресурс құрады. 1960 жылдардың басында 88 эскадрильяның Canberra ұшақтары да Wildenrath-та орналасқан. База сонымен қатар «CasEvac» (авариялық жағдайда зардап шеккендерді эвакуациялау) үшін, әдетте Ұлыбританияға пайдаланылды. 1956 жылдың қарашасында RAF үш күндік әуе көпірін ұйымдастырды, ол Wildenrath-тан Венаға гуманитарлық көмек жеткізді, оны Қызыл Крест Венгриядағы көтеріліс кезінде таратуға тиіс болды, бірақ кеңес әскери араласуынан кейін көтеріліс тоқтатылды. 1960 жылы станция командирі – топ капитаны «Бэтс» Бартольд, ал 17 эскадрильяға командалық жасақтағы командир Дугальд «Бастер» Ламсден басшылық етті, ол эскадрильяның туын Корольдік әуе күштерінің маршалы сэр Дермот Бойл табыс етті. Осы кезде 2ATAF-тың командалық офицері (бұрынғы Ұлыбритания шайқасының ұшқышы, сэр Кристофер Фоксли Норрис) өзінің жеке көлігі ретінде Vickers Valetta ұшағын пайдаланды, оның төменгі фюзеляжы мен қанаттары RAF Germany (RAFG) байланыс рейсінің жердегі экипажымен жылтыратылған. Ұшақ көптеген бұрандалары жылтыратылғандықтан, ұшуға жарамсыз деп жарияланды. RAFG Communications Flight 1969 жылы 60 эскадрильяның жеке басын қабылдады, ол өткен жылы Сингапурдағы RAF Tengah-те Gloster Javelin эскадрильясы ретінде таратылды. 1970 жылдары Wildenrath RAF «Harrier күшінің» бастапқы үйі болды, оған 3, 4 және 20 эскадрильялар, сондай-ақ 21(AS) Сигналдық полкі кірді. 1974–75 жылдары Wildenrath станциясының командирі Патрик «Пэдди» Хайн болды, ол кейіннен әуе шеберіне дейін жетіп, 1991 жылғы Перс шығанағы соғысы кезінде барлық британдық күштердің бірлескен қолбасшысы болды. 1976–77 жылдары Wildenrath-тың Германиядағы рөлі өзгерді, өйткені ол команданың әуе қорғанысы эскадрильяларына үй болды, 19 эскадрильясы мен 92 эскадрильясы RAF Gutersloh-тан көшіп келді, олар ағылшын электрлі найзағайынан Макдоннелл Дуглас F 4 Phantom II-ге ауысты және Phantom-ның ұзақ ұшу қабілетін пайдаланды. 3 және 4 эскадрильялар кері бағытта, Gutersloh-қа көшті, ал 20 эскадрилья Harrier ұшағынан бас тартып, RAF Bruggen-де SEPECAT Jaguar GR1 ұшақтарымен қайта құрылды. 60 эскадрилья номиналды түрде байланыс және жеңіл көлік эскадрильясы болғанымен, оның қосалқы, жасырын рөлі де болды. Бастапқыда Hunting Percival Pembrokes ұшақтарын, кейіннен 1980 жылдардың ортасынан соңына дейін Hawker Siddeley Andover ұшақтарын пайдаланып, олар Берлин әуе дәліздерімен ұшып бара жатқан кезде Кеңес және Шығыс Германия қарулы күштерінің суреттерін түсіру үшін қолданылды. Сондай-ақ, DH Devon және DH Heron ұшақтарын пайдаланды. Басқа ашық және жасырын функцияларынан басқа, 60 эскадрилья Wildenrath үшін келуші ұшақ рейсі ретінде де әрекет етті, RAF және НАТО ұшақтарының барлық түрлерін және азаматтық «әскер» BAC 111 және Боинг 737 ұшақтарын қабылдады. Wildenrath Армиялық әуе корпусының (AAC) жеңіл тікұшақтар мен Westland Scout және De Havilland Beaver сияқты тұрақты қанатты ұшақтармен ұшуына да үй болды. Ұшу базасында өзінің ангарлық құрылысы және жалға алу кезінде әртүрлі ұшу атаулары болды. Бастапқыда 12 тәуелсіз байланыс рейсі деп аталған, кейін 31 рейсі, содан кейін 131 рейсі Корольдік көлік корпусы (бұрынғы RASC), No. 669 эскадрилья AAC, содан кейін соңғы түстерде 12-ші ұшу атағына оралды. Ұшуды ұшақтың техникалық қызмет көрсету және техникалық қызмет көрсетумен қамтамасыз ететін REME-мен ұшуды атаған корпустың мүшелері жүргізді. 1988 жылдың 1 мамырында RAF Wildenrath әуежайында орналасқан RAF полкінің эскадрильясының екі ұшқышына ИРА қарулы шабуылшылары Голландияның Roermond қаласында автокөлікте отырғанда шабуыл жасады. Бір ұшқыш оқтан қайтыс болды, екіншісі ауыр жарақат алды. 1989 жылдың қазанында RAF сержанты мен оның нәресте қызы Wildenrath ауылындағы бензин станциясында, RAF әуе базасының сыртында атып өлтірді. ИРА бұл кісі өлтіруге жауапты екенін мәлімдеді. Wildenrath бір ғана ұшу жолағының айналасында бес жеке тарату аймағына ие болды. Альфа және Эхо станцияның қалыпты ұшу операцияларында қолданылмады. 19 эскадрилья әуежайдың алыс (оңтүстік) жағындағы үш тарату аймағының бірінен, «Bravo Dispersal» деп белгіленген жерден жұмыс істеді. Ол сонымен қатар екі жауынгер эскадрильясы үшін екі операциялық «ұрыс рейсіне» да қызмет етті. 92 эскадрилья «Delta Dispersal» рейсінде ұшты, екі эскадрилья да қажет болған жағдайда Phantom ұшақтарын орналастыру үшін «Charlie Dispersal» нығайтылған ұшақтарға орналастырды. Charlie Dispersal 60 эскадрильясының көп мамандығы бар экипажы станциялық жаттығулар кезінде келуші ұшақтарды қамтамасыз ету үшін де пайдаланды. Бас ұшу жолағына параллель және үш тарату аймағын байланыстыратын такси жолағы бас ұшу жолағы бұзылған жағдайда төтенше жағдайларда балама ұшу жолағы ретінде пайдаланылды. Альфа Dispersal Bloodhound шақырушылары орналасқан жер болды, ал Эхо Dispersal отын мен майлау материалдарын сақтау бөлімін қамтыды. 60 эскадрилья базаның «жұмсақ» (солтүстік) жағындағы бас эскадрилья қызмет көрсету ангарына жақын ангардан жұмыс істеді. Wildenrath 1992 жылдың 31 желтоқсанында (31 жас) ұшу базасы ретінде жабылды. Осы кезде әлі де болған соңғы эскадрилья, 60 эскадрилья, жақын орналасқан RAF Brüggen-ге көшті.

RAF Wildenrath opened on 15 January 1952, and was followed by RAF Geilenkirchen on 24 May 1953, RAF Brüggen in July 1953, and RAF Laarbruch that opened on 15 October 1954. RAF Wildenrath, RAF Brüggen, and RAF Laarbruch were physically close to each other, and came under the auspices of NATO's Second Allied Tactical Air Force (2ATAF). In 1953, the Station Commander was Group Captain JE 'Johnnie' Johnson, a top scoring British 'ace' fighter pilot of the Second World War. There were two Canadair Sabre F.4 squadrons (Nos 67 and 71 Squadrons RAF), and a Sabre conversion flight. Also on site were 724 Signals Unit (Fighter control radar), 402 Air Stores Park, a unit of the RAF Regiment, and a British Army detachment that maintained landlines (AFS). On 15 January 1956, 88 Squadron reformed with B(I).8 Canberras at Wildenrath, and was renumbered 14 Squadron on 17 December 1962. From the late 1950s to 1970, Wildenrath was home to 14 Squadron and 17 Squadron; the former flew B(I).8 Canberras, and was part of the 2nd ATAF tactical nuclear strike force. The locations of their quick readiness dispersals can still be seen to the south of the former main gate. No. 17 Squadron flew the PR.7 Canberra, and the two squadrons' 'in house' T.4 training aircraft were combined into the so called 'T4 Flight' as a separate sub unit, forming a useful additional resource for 2ATAF senior officers to use to maintain their flying hours. In the early 1960s, 88 Squadron Canberras were also based at Wildenrath. The base was also used for 'CasEvac' (emergency casualty evacuations) usually to the United Kingdom. In November 1956, the RAF operated a three day airlift to fly over of humanitarian relief supplies from Wildenrath to Vienna, for the Red Cross to distribute in Hungary during the Hungarian uprising, before the revolt was ended with Soviet military intervention. In 1960, the Station Commander was Group Captain 'Bats' Barthold, and 17 Squadron was commanded by Wing Commander Dugald 'Buster' Lumsden, who accepted the squadron's colours presented by Marshal of the Royal Air Force Sir Dermot Boyle. At this time, the commanding officer of 2ATAF (former Battle of Britain fighter pilot, Sir Christopher Foxley Norris) had a Vickers Valetta aircraft as his personal transport, its lower fuselage and wings kept highly polished by the ground crew of the RAF Germany (RAFG) Communication Flight. The aircraft was eventually declared un airworthy due to many of its rivet heads having been polished off. The RAFG Communications Flight later in 1969 adopted the identity of 60 Squadron, which had disbanded as a Gloster Javelin squadron at RAF Tengah in Singapore the previous year. In the 1970s, Wildenrath served as the initial home of the RAF 'Harrier Force', which included numbers 3, 4, and 20 Squadrons, as well as 21(AS) Signal Regiment. In 1974–5, the Wildenrath station commander was Group Captain Patrick 'Paddy' Hine, who later rose to Air Chief Marshal and Joint Commander of all British forces during the 1991 Gulf War. 1976 77 saw Wildenrath's role within RAF Germany change, as it became home to the command's air defence squadrons, with 19 Squadron and 92 Squadron moving in from RAF Gutersloh, having converted from the English Electric Lightning to the McDonnell Douglas F 4 Phantom II, and taking advantage of the Phantom's longer range. 3 and 4 Squadrons went the opposite direction, moving to Gutersloh, while 20 Squadron stood down from the Harrier, reforming at RAF Bruggen with the SEPECAT Jaguar GR1. While nominally a communication and light transport squadron, 60 Squadron also had a secondary, covert, role. Initially using the Hunting Percival Pembrokes, and later the Hawker Siddeley Andover from the mid to late 1980s, they were employed to take photographs of Soviet and East German armed forces while flying along the Berlin air corridors. It also operated DH Devon and DH Heron aircraft. In addition to its other overt and covert functions, 60 Squadron also acted as visiting aircraft flight for Wildenrath, hosting almost every type of RAF and NATO aircraft and civilian 'trooper' BAC 111s and Boeing 737s. Wildenrath was also home to an Army Air Corps (AAC) flight operating light helicopters and fixed wing aircraft such as the Westland Scout and De Havilland Beaver. The flight had its own hangar facilities on the base and various flight designations throughout its tenancy. Known initially as 12 Independent Liaison Flight, it then was renamed to 31 Flight, then 131 Flight Royal Corps of Transport (ex RASC), No. 669 Squadron AAC, and then in its last colours with a return to the 12 Flight title. The flight was crewed by members of the corps under which the flight was named with the REME providing the technical servicing and maintenance of the aircraft. On 1 May 1988, two airmen from the RAF Regiment squadron based at RAF Wildenrath were attacked by IRA armed assailants whilst sitting in a car in the nearby Dutch town of Roermond. One of the airmen died from gunshot wounds, the other was seriously injured. In October 1989, an RAF corporal and his infant daughter were shot dead at the petrol station in Wildenrath village, outside the RAF airbase. The IRA claimed that it was responsible for the murders. Wildenrath had five separate dispersal areas around its single runway. Alpha and Echo were not used in the normal flying operations of the station. No 19 Squadron operated from one of the three dispersals on the far (south) side of the airfield, designated 'Bravo Dispersal'. It also housed the two operational 'Battle Flights' for both fighter squadrons. No 92 Squadron flew from 'Delta Dispersal', with both squadrons using the hardened aircraft shelters in 'Charlie Dispersal' for spare space to house Phantoms when necessary. Charlie Dispersal was also used by cross trained 60 Squadron ground crew to turn around visiting aircraft during station exercises. The taxiway that ran parallel to the main runway and linked the three dispersals was used as the alternate runway for emergencies if the main runway was compromised. Alpha Dispersal was the site used for the Bloodhound launchers, and Echo Dispersal housed the fuel and lubricants storage section. 60 Squadron operated from the hangar close to the main Squadron Servicing hangar on the 'soft side' (northern) of the airbase. Wildenrath closed as a flying base on 1992 12 31 (age 31). The last flying squadron still present at that time, No 60 Squadron, moved to the nearby RAF Brüggen.

RAF Уилденрат бүгін

1997 жылдан бері бастапқы әуежай және оның жақын аймағы Siemens AG компаниясының теміржол көліктерін сынауға арналған Wegberg Wildenrath сынақ және сертификациялау орталығы болып табылады. 2007 жылға қарай теміржол сынақ жолдары әуежайдың үлкен бөлігін алып қойды. Әуежай жолағының батыс ұшы мен одан тысқы бөлігінен басқа барлық бөліктері жойылды, ал шығыс ұшы қазір Bloodhound жер-әуе зымырандары орналасқан орынның орнына гольф алаңына айналды. Солтүстік-шығыс аймағы толығымен қосымша жолдармен, шеберханалармен және маневрлік тізбектермен жабылған. Оңтүстік аймақтарының орталық және шығыс бөліктері негізгі теміржол овалды сынақ жолымен екіге бөлінген. Оңтүстік-батыс аймағы мен нығайтылған әуежайлар бұзылып, алынып тасталды, ал қалған такси жолдарының шағын бөлігі жергілікті тұрғындар демалыс үшін пайдаланады. Бұрынғы RAF Wildenrath тұрғын үй аудандары бастапқыда RAF Bruggen үшін қосымша тұрғын үй ретінде пайдаланылды, содан кейін 2012 жылдың қыркүйегіне дейін Ұлыбританияның басқа әскери қызметкерлерін орналастыру үшін қолданылды, одан кейін жер ресми түрде неміс жергілікті билік органдарына қайтарылды. 2015 жылдан бері бұрынғы үйленген пәтерлер "Siedlung Petersholz" (Петерсхольц иелігі) атауымен "Wegberg Central Accommodation Facility" (Вегберг орталық орналастыру орталығы) құрамында босқындарды уақытша орналастыру үшін пайдаланылуда.