Антарктика аймақтарының су және климаттық бөлінісі
Antarctic Convergence
Антарктика аймағындағы су және климат аймақтарының бөлінуі. Антарктикалық конвергенция – өнімділігі жоғары, ерекше теңіз өмірі мен климат аймақтарын бөлетін маңызды шекара.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екі гидрологиялық және климаттық аймақтың бөлінісі
Separation of two hydrological & climatic regions
Антарктикалық конвергенция немесе Антарктикалық полярлық фронт – Антарктиканы айнала қоршаған, маусымға қарай ендігі өзгеретін теңіздік белдеу. Бұл жерде суық, солтүстікке қарай ағатын Антарктика сулары, Антарктиканың оңтүстігіндегі салыстырмалы түрде жылы сулармен қосылады. Антарктика сулары көбінесе жылырақ субатарктикалық сулардың астына батып, араласу және жоғары көтерілу аймақтары теңіз өнімділігінің жоғары деңгейін құрайды, әсіресе Антарктика крилі үшін. Бұл сызық, арктикалық ағаш шегі сияқты, елдердің шекаралары мен уақыт белдеулері сияқты жасанды емес, табиғи шекара болып табылады. Ол екі гидрологиялық аймақты ғана емес, сонымен қатар ерекше теңіз жануарлары мен климат аймақтарын бөліп тұрады. Арктикада солтүстік полярлық аймақпен тікелей байланысты үлкен құрлықтар болғандықтан, мұндай шекара жоқ.
The Antarctic Convergence or Antarctic Polar Front is a marine belt encircling Antarctica, varying in latitude seasonally, where cold, northward flowing Antarctic waters meet the relatively warmer waters of the sub Antarctic. Antarctic waters predominantly sink beneath the warmer subantarctic waters, while associated zones of mixing and upwelling create a zone very high in marine productivity, especially for Antarctic krill. This line, like the arctic tree line, is a natural boundary rather than an artificial one, such as the borders of nations and time zones. It not only separates two hydrological regions, but also separates areas of distinctive marine life and climates. The Arctic has no similar boundary because of the large bodies of land contiguous with the northern polar region.
Тарих
Антарктикалық конвергенцияны алғаш рет 1675 жылы Энтони де ла Роше, ал 1700 жылы Эдмонд Галлей кесіп өтті. Оны 1925–1927 жылдары британдық Discovery Investigations және неміс Meteor экспедициясы тұңғыш рет сипаттады.
The Antarctic Convergence was first crossed by Anthony de la Roché in 1675 and Edmond Halley in 1700, and first described by the British Discovery Investigations and the German Meteor Expedition in 1925–1927.
Орналасқан жері
Антарктикалық конвергенция – шамамен кеңдігі айырмашылығы бар, маусымдық және әртүрлі бойлықтар бойынша өзгеретін, Атлант, Тынық және Үнді мұхиттарында оңтүстік ендіктің 48-ші және 61-ші параллельдері арасында жатқан аймақ. Солтүстік шекарасы өзгерсе де, Антарктиканың тірі ресурстарын сақтау жөніндегі 1980 жылғы конвенция мақсаты үшін ол "50°S, 0°; 50°S, 30°E; 45°S, 30°E; 45°S, 80°E; 55°S, 80°E; 55°S, 150°E; 60°S, 150°E; 60°S, 50°W; 50°S, 50°W; 50°S, 0°" деп белгіленеді. Бұл аймақ жылжымалы болғанымен, әдетте орташа орнынан жарты градусқа дейін ғана ауытқиды. Нақты орны кез келген уақытта және жерде теңіз суының температурасының солтүстіктен оңтүстікке қарай күрт төмендеуімен, орташа есеп бойынша -тан -қа дейін анықталады.
The Antarctic Convergence is a zone approximately wide, varying in latitude seasonally and in different longitudes, extending across the Atlantic, Pacific, and Indian oceans between the 48th and 61st parallels of south latitude. Although the northern boundary varies, for the purposes of the Convention on the Conservation of Antarctic Marine Living Resources 1980, it is defined as "50°S, 0°; 50°S, 30°E; 45°S, 30°E; 45°S, 80°E; 55°S, 80°E; 55°S, 150°E; 60°S, 150°E; 60°S, 50°W; 50°S, 50°W; 50°S, 0°." Although this zone is a mobile one, it usually does not stray more than half a degree of latitude from its mean position. The precise location at any given place and time is made evident by the sudden drop in seawater temperature from north to south of, on average, from to below .