Court of honor (architecture)

Кіріспе

Құрмет ауласы (; Ehrenhof) - үлкен ғимараттың негізгі және ресми кіру жолы және ауласы. Ол әдетте негізгі орталық блоктан (corps de logis) алға қарай шығатын екі қосалқы қанатымен, кейде төменгі қанаты немесе қоршаудан тұратын төртінші жағымен анықталады. Версаль сарайы (сурет) және Бленхайм сарайы (жоспар) да осындай кіреберіс аулалары бар.

Анықтама

Техникалық тұрғыдан алғанда, cour d'honneur термині кез-келген үлкен ғимаратқа қолданылуы мүмкін, ол қоғамдық немесе тұрғын үй, ежелгі немесе заманауи, осылайша орналастырылған симметриялық ауласы бар.

Тарих

Кейбір 16-ғасырлық симметриялық Батыс Еуропалық ауыл үйлері U пішінді жер жоспарларына салынған, нәтижесінде қорғалған орталық есіктер пайда болды. Бұл негізгі қақпалар арасына кіретін қанаттар арасында қамтылған, бірақ ресми cour d'honneur алғаш рет 17 ғасырдағы үлкен сарайлар мен үйлерде кездеседі. Оның ашық ауласы классикалық тұрақты театр сахнасының сахнасы сияқты, мысалы Палладионың Олимпико театрында (Виченца, 1584) перспективалы көшеде қарама-қарсы палаццидің римдік жиынтығы сияқты. Театр сахнасы сияқты, салынған орта да белгілі және көпшілікке арналған кеңістіктен сәнді темірден жасалған алтын төселген қоршаулармен қоршалған. Кейінгі даму кезінде қоршауларды ашық сәулеттік бағаналы экранмен алмастырды, мысалы, Корольдік сарайда (Париж), Шонбрунн сарайында (Вена), Александр сарайында (Санкт-Петербург) немесе Генри Холландтың Ионды экраны бұрын Карлтон-хауста, Лондон (төменде суреттелген). Құрметті соттың үлгілерін Еуропаның ең көрнекті барокколық және классицистік ғимараттарының көпшілігінде, соның ішінде 16-ғасырдағы алғашқы резиденциялардың бірі - Питтидің жағдайында бар қоғамдық кеңістіктің үш жағын қамтып, құрметті сотты ашуға мүмкіндік беретін Палаццо Питтиде табуға болады. XVI ғасырдағы басқа да қалалық сарайлар, мысалы, Римдегі Палаццо Фарнезе сияқты, қатаң жабық күйінде қалды. Римде Карло Мадерноның Палаццо Барберини (1627 ж.) жобасының қанаттары орталық блоктан алға қарай созылып, құрметті сот ғимаратының еден жоспарын жасаған алғашқылар болды. Қысқаша айтқанда, қала масштабында формула Париждің жеке үйлерінде, Hôtel particuliers entre cour et jardin (ɑ̃ːtʁ kuːʁ e ʒaʁdɛ̃) сарай мен бақ арасында салынған, бұл Hôtel de Besenval-де көрінеді. Бұл жоспарларда көше маңы оны қоршап тұрған қарапайым үйлерге (үйлерге) ұқсамайтын, бірақ үлкен, көбінесе аркалы есігі бар ғимараттар қатары ретінде көрініс табады. Тар жерде, құрметті соттың қабырғаларының бірі сәулеттік экраннан басқа ештеңе болмауы мүмкін, ол қарсыдағы қонақ үйдің қанатын теңгермелейді, онда көбінесе үй кеңселері мен тұрақ болады. Үлкен масштабта Корольдік сарай дәл осылай орналастырылған, алғашқы Париждің жеке қонақ үйлерінің ішінде бір кезде қоғамдық көшеден темір тормен бөлінген, кейіннен ашық сәулеттік экранмен, оның артында үлкен ашық бақ бар, қазір ол қоғамдық кеңістік. Жақын жерде Тюйлери сарайы жоқ: бірақ арк дю Карусельді құрметті собор, бұрынғы сарайдың артында Тюйлери бақтары бар. Нью-Йорк сияқты қатаң демократиялық желілік жоспарға сәйкес салынған тығыз салынған қалаларда, тіпті алтын дәуірде де құрметті соты бар жеке үйлер сирек кездесті; Мэдисон даңғылындағы Виллард үйлері және Плазадағы бұрынғы Уильям К. Вандербильт үйі сирек ерекшеліктер болды. Лондонда Берлингтон үйі өзінің құрметті сотын сақтап қалды, ал Бэкингем сарайындағы енді жоқ, өйткені ол төрт жағынан да жабылып, қайта жаңартылды, осылайша төртбұрышты болды.

Some 16th century symmetrical Western European country houses built on U shaped groundplans resulted in a sheltered central door in a main range that was embraced between projecting wings, but the formalized cour d'honneur is first found in the great palaces and mansions of 17th century Europe, where it forms the principal approach and ceremonial entrance to the building. Its open courtyard is presented like the classical permanent theatre set of a proscenium stage, such as the built Roman set of opposed palazzi in a perspective street at Palladio's Teatro Olimpico (Vicenza, 1584). Like the theatre set, the built environment is defined and enclosed from the more public space by ornate wrought iron gilded railings. A later development replaced the railings with an open architectural columnar screen, as at Palais Royal (Paris), Schönbrunn Palace (Vienna), Alexander Palace (Saint Petersburg), or Henry Holland's Ionic screen formerly at Carlton House, London (illustrated below). Examples of a cour d'honneur can be found in many of the most notable Baroque and classicizing buildings of Europe including the Palazzo Pitti, one of the first 16th century residences to open a cour d'honneur in the Pitti's case by embracing three sides of an existing public space. Other 16th century urban palazzi remained resolutely enclosed, like Palazzo Farnese, Rome. In Rome, the wings of Carlo Maderno's Palazzo Barberini design (1627), were the first that reached forward from a central block to create a cour d'honneur floorplan. On a condensed, urban scale the formula is expressed in Parisian private houses, hôtels particuliers built entre cour et jardin (ɑ̃ːtʁ kuːʁ e ʒaʁdɛ̃), between court and garden, as can be seen at the Hôtel de Besenval. In these plans, the street front may be expressed as a range of buildings not unlike the ordinary houses (maisons) that flank it, but with a grand, often arched, doorway, through which a carriage could pass into the cour d'honneur secreted behind. In a cramped site, one of the flanking walls of the cour d'honneur may be no more than an architectural screen, balancing the wing of the hôtel opposite it, which would often contain domestic offices and a stable. On a grander scale, the Palais Royal was laid out in just this manner, among the first Paris hôtels particuliers to have a cour d'honneur, which once was separated from the public street by a wrought iron grille, later by an open architectural screen, with its grand open jardin behind, now a public space. Nearby, the Tuileries Palace is gone: but the cour d'honneur with its Arc du Carrousel remains, as do the Tuileries Gardens behind the former palace's site. In densely built cities disposed on a rigorously democratic grid plan such as New York, private houses with a cour d'honneur were rare, even in the Gilded Age; the Villard Houses on Madison Avenue and the former William K. Vanderbilt House on the Plaza were the rare exceptions. In London, Burlington House retains its cour d'honneur, whereas Buckingham Palace's is no longer extant, as it was remodeled to be enclosed on all four sides, thus becoming (and now known as) a quadrangle.