17 ғасыр ағылшын драматургиясын зерттеуші және сыншысы Жерар Лэнгбейн
Gerard Langbaine
Жерар Лангбейн (1656-1692) – ағылшын драматургтердің биографы және сыншысы. «Ағылшын драма поэзиясы» еңбегімен танымал, Ренессанс театры туралы мағлұматтар береді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
17 ғасырдағы ағылшын биографы Жерард Лангбейн (15 шілде 1656 – 23 маусым 1692) – ағылшын драмалық биографы және сыншысы, ең белгілі "Англия драмалық ақындары туралы есеп" (1691) еңбегімен танымал. Бұл еңбек ағылшын Ренессанс театрының драматургтері туралы алғашқы биографиялық және сындық мәліметтерді қамтиды. Оны әкесімен (1609–1658), сол аттас құдайшылық докторымен, Оксфордтағы Король колледжінің прокторы (1646–1658) және Университет мұрағатының сақтаушысы болған адамнан ажырату үшін кейде "Кіші" немесе "Жас" деп атайды.
17th century English biographer
Gerard Langbaine (15 July 1656 – 23 June 1692) was an English dramatic biographer and critic, best known for his An Account of the English Dramatic Poets (1691), the earliest work to give biographical and critical information on the playwrights of English Renaissance theatre. He is sometimes called Junior or the Younger to distinguish him from his father (1609–58) of the same name, a Doctor of Divinity who was Provost of The Queen's College, Oxford (1646–58) and Keeper of the University Archives.
Өмір
Жас Лэнгбейн Оксфордтың шығысындағы Санкт-Петер шіркеуінде дүниеге келді; әкесінің екінші ұлы болған ол Лондондағы Сент-Полс шіркеуі маңындағы кітап сатушының шәкірті болды, бірақ ағасы Уильям 1672 жылы қайтыс болған соң университетке жіберілді. Ол Оксфорд университетінде білім алып, үйленді және Оксфорд маңында қоныстанды. 1690 жылы ол университетте "өнер саласындағы еоман беделі" лауазымын алды, ал келесі жылы "құқық және архитипографтың эсквайр беделіне" көтерілді. (Ол "архитипограф" немесе баспагер ретінде, университет түлектерінің каталогына қосымша шығарды.) Лэнгбейннің жесірі Мэри оның қайтысынан кейін Университет колледжінің профессоры Уильям Смитке қайта тұрмысқа шықты, бұл профессорларға үйленуге тыйым салатын ережеге қарсы болды.
The younger Langbaine was born in the parish of St. Peter in the East, Oxford; his father's second son, he was apprenticed to a bookseller in St. Paul's Churchyard in London, but was sent to University after his older brother William died in 1672. He was educated at University College, Oxford, married, and settled in the neighborhood of Oxford. In 1690 he acquired a post at the University, as "yeoman bedel in arts," and in the following year was promoted to "esquire bedel of law and architypographus." (In his post as "architypographus" or printer, he issued an Appendix to the University Catalogue of Graduates.) Langbaine's widow Mary remarried after his death to the University College fellow William Smith, contrary to the rules forbidding fellows to have wives.
Шығармалары
Лэнгбейн өзінің сыншылдық күшін замандас драмалық өнерге рет пен түсінік енгізуге арнады. Ол 1688 жылы «Ағылшын пьесаларының жаңа каталогын» құрастырды, онда ағылшын Ренессансы мен Реставрация дәуірінің көптеген пьесаларының бастауларын Чинтио, Банделло, Беллефорест сияқты авторлардың прозалық әңгімелерінен, сондай-ақ классикалық көздерден іздеді. Лэнгбейн «осы саладағы жалғыз нағыз ғалым» деп аталды. Өзінің куәлігінше («Жаңа каталогта»), Лэнгбейн 980 пьеса мен масканың басылған нұсқаларын жинады, оған дровалдар мен интерлюдиялар кірмейді. (Лэнгбейннің каталогы алғаш рет 1687 жылдың қараша айында «Момустың жеңісі: немесе ағылшын сахнасының плагиаттары» деген жалған атпен жарияланды, бұл басқалар Лэнгбейннің плагиатқа деген шектен тыс қызығушылығын әжуалады. Дұрыс басылымда Лэнгбейн «Достарым мені ессіз деп ойлауы мүмкін» деп шағымданды. Ол Джон Драйденді осы әрекет үшін айыптады және ақын-драматургтың жаулы досы болды.) Лэнгбейн «Аңшы» атты еңбегін жазды. Жылқы шаруашылығы туралы пайымдау: қарапайым аң аулау және жарыстар үшін жылқы өсірудің, күтудің және оқытудың дұрыс жолын көрсету. Бұл еңбек 1685 жылы Оксфордта кітап сатушы Николас Кокс үшін жарық көрді. Бұл 98 беттік пайымдаудың көшірмелері Ұлыбритания кітапханасы мен АҚШ Конгресі кітапханасында сақталған. Лэнгбейн 16 және 17 ғасырлардағы ағылшын драмасының шатасқан әлемін түсінуге және анықтауға жасалған алғашқы тырастар кезінде белсенді болды. Ричард Роджерс пен Уильям Лей пьесалардың алғашқы каталогтарын 1656 жылы «Бейқам шопан қызы» басылымында, ал Эдвард Арчер 1656 жылы «Ескі заң» басылымында жариялады. Фрэнсис Киркман 1661 және 1671 жылдары екі толық тізім шығарды. Лэнгбейн Киркманның досы және сенімді адамы болды; шындығында, Лэнгбейнге қарсы басты айып – ол Киркманның авторлығын күдіксіз қабылдады. Лэнгбейннің «Ағылшын драмалық ақындары туралы есептері» кейінгі басылымдарда кеңейтілді. «Есеп» және «Жаңа каталог» 1711 жылы Бомонт пен Флетчердің пьесаларының басылымына енгізілді, бұл 1679 жылғы Бомонт пен Флетчердің екінші фолиосынан кейін бірінші болып табылды. Осының нәтижесінде 1711 жылы сегіз томдық басылым кейде «Лэнгбейн басылымы» деп аталады, бірақ Лэнгбейн Бомонт пен Флетчердің немесе басқалардың пьесаларын өңдемеген.
Langbaine devoted his critical energies to the attempt to bring order and understanding to the stage drama of his era. He compiled A New Catalogue of English Plays (1688), in which he traced the sources of many plays of English Renaissance and Restoration drama, to the prose tales of Cinthio, Bandello, Belleforest and similar authors, and ultimately to classical sources. Langbaine has been called "the only serious scholar in this field for many years". By his own testimony (in A New Catalogue), Langbaine collected printed editions of 980 plays and masques, not counting drolls and interludes. (Langbaine's Catalogue was first published in November 1687 under a false title, Momus Triumphans: or The Plagiaries of the English Stage, which mocked what others considered Langbaine's obsessive concern with plagiarism. In the correct edition that followed, Langbaine complained that "My friends may think me Lunatick." He blamed John Dryden for the trick, and became a determined enemy of the poet/dramatist.) Langbaine work The Hunter. A discourse of horsemanship: directing the right way to breed, keep and train a horse, for ordinary hunting and plates was published in Oxford in 1685 for Nicholas Cox, bookseller. Copies of this 98 page discourse are found in the British Library and the Library of Congress. Langbaine was active in the period when the first attempts were being made to clarify and comprehend the lush confusion of English drama in the sixteenth and seventeenth centuries. The first catalogues of plays had been printed by Richard Rogers and William Ley, in their edition of The Careless Shepherdess (1656), and by Edward Archer, in his edition of The Old Law (also 1656). Francis Kirkman issued two subsequent, more complete lists in 1661 and 1671. Langbaine was a friend and confidant of Kirkman; in fact, the strongest criticism mounted against Langbaine is that he accepted Kirkman's attributions with too much credulity. Langbaine's Account of the English Dramatic Poets was extended in subsequent editions. Both the Account and the New Catalogue were included in the 1711 edition of the plays of the Beaumont and Fletcher canon, the first since the second Beaumont and Fletcher folio of 1679. As a result, the 1711 edition, printed in eight octavo volumes, is sometimes known as the Langbaine edition – although Langbaine did not edit any plays, of Beaumont and Fletcher or anyone else.