Кіріспе

ХІХ ғасырдағы британдық ғалым және тарихшы Генри Фрэнсис Пелхам, FSA, FBA (1846 жылдың 10 қыркүйегі, Берг Аптон, Норфолк 1907 жылдың 13 ақпаны) - ағылшын ғалымы және тарихшысы. Ол 1889-1907 жылдары Оксфорд университетінде ежелгі тарих профессоры болды, сондай-ақ 1897-1907 жылдары Оксфордтың Тринити колледжінің президенті болды.

Ерте өмір

Ол Чичестердің 2-ші графы Томас Пелхэмнің немересі және Норвич епискобы Джон Томас Пелхэмнің және Чеширдегі Уайтеншоу Холлдан Томас Уильям Тэттонның екінші қызы Генриеттаның бес баласының ең үлкені болды. Оның үш ағасынан Джон Баррингтон 1908 жылы Тундридждің викарі, ал 1901 жылы Норфолктің Сидни архидиакономы болды. Пелхам 1846 жылы 19 қыркүйекте Берг Аптон қаласында, сол кезде оның әкесінің еншісінде дүниеге келді. 1860 жылы мамыр айында Харроуға оқуға түсіп, мектепте тез жоғары көтеріліп, 1864 жылы желтоқсанда мектептен кетті. Келесі жылы ол Оксфордтың Тринити колледжінде ашық классикалық стипендияға ие болды, 22 сәуірде 1865 жылы оқуға түсті; ол қазан айында резиденцияға келді.

Академиялық мансап

Оксфордта ол "бірінші сыныптарды" классикалық әділдіктер мен әдебиеттерде оқыды, 1869 жылы Эксетер колледжінің мүшесі болып сайланды және B. А. сол жылы. 1870 жылы ол ұлттық мінез мен ұлттық тілдің өзара әсері туралы диссертациясымен канцлерлік ағылшын эссе сыйлығын жеңіп алды. Ол 1870 жылдан 1889 жылға дейін Эксетер колледжінде классикалық мұғалім және оқытушы болып жұмыс істеді. Ол 1879 жылы колледждің прокторымен сайланды. 1873 жылы үйленгеннен кейін стипендиясын жоғалтып, 1882 жылы екінші университет комиссиясының жарғылары бойынша қайта сайланды. Мектепте оқыған кезінен бастап оның негізгі пәні ежелгі және әсіресе римдік тарих болды. Ол көп ұзамай осы тақырыпта мақалалар жариялай бастады (алғашқысы Филология журналында, 1876), ал оның лекциялары (одан кейін жүйеде өсіп келе жатқан) Эксетерден басқа басқа колледждердің мүшелеріне ашық болды, ол үлкен аудиторияны тартады; ол сонымен бірге Кларендон баспасымен Рим империясының егжей-тегжейлі тарихын жоспарлады, оны жүзеге асыруға болмайды. 1887 жылы ол В. В. Кейпстің орнын басып, ежелгі тарих бойынша "жалпы қор оқырманы" болды, ал 1889 жылы Джордж Роулинсонның орнын басып, ежелгі тарихтың Камден профессоры болды, бұл лауазымға Брасеноз колледжінің стипендиясы қосылған. Профессор ретінде ол колледждің оқытушысы және оқырманы ретінде берген дәрістерін және оқытуын дамытты және одан да көп аудиторияны тартты. Бірақ оның зерттеу жұмысын екі көзіне де катаракта шабуылдан тоқтатты (1890), және оның болжамды тарихының бірнеше үлгі параграфтары 1888 жылы баспаға шығарылса да, ол қолжазбада тек үш жарым тарауды аяқтады, ол 35 жылды қамтиды. Екінші жағынан, ол әкімшілік жұмыстарға белсенді түрде атсалысты, оған өзінің мықты тұлғасы мен айқын сезімі зерттеуге де ыңғайлы болды; ол көптеген Оксфорд кеңестерінде қызмет етті, 1879 жылдан 1905 жылға дейін Hebdomadal Кеңесінің мүшесі болды, жартылай академиялық білім беру қозғалыстарына көмектесті (ол әйелдер колледжінің негізін қалаушы болды Сомервилл Холл), және 1897 жылы өзінің ескі колледжінің президенті болды. Үштік. Ол 1895 жылы Эксетердің құрметті мүшесі болып сайланды, 1902 жылы Британ академиясының алғашқы мүшесі болды және құрметті сыйлық алды. LL дәрежесі 1906 жылы Абердин қаласында қайтыс болды. Ол 1890 жылы Ф.С.А. болды және 1895 жылға дейін Абингдон мектебінің басқарушы құрамында болды.