Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық медицина ғалымы, дәрігер және табиғатты зерттеуші Антонио Валлиснери (3 мамыр 1661 – 18 қаңтар 1730), сондай-ақ Антонио Валлиснери деп те аталады, итальяндық медицина ғалымы, дәрігер және табиғатты зерттеуші.
Italian medical scientist, physician and naturalist
Antonio Vallisneri (3 May 1661 – 18 January 1730), also rendered as Antonio Vallisnieri, was an Italian medical scientist, physician and naturalist.
Өмір
Валлиснери Гарфагнанадағы шағын Трассилико ауылында дүниеге келді және 1684 жылы Марчелло Малпигидің жетекшілігімен Реджио-Эмилияда медицинаны тәмамлады. Оның әжесінің інісі – дәрігер Чезаре Магати. Ол Болонья, Венеция, Падуа және Парма қалаларында оқыды, ал 1700 жылдан өліміне дейін Падуа университетінде алдымен Практикалық медицина, кейін Теориялық медицина кафедрасын басқарды. Лейбниц және Конти сияқты белгілі ойшылдардың ықпалымен Галилей мектебінің тәжірибелік ғалымдарының қатарына кірді. Ол биология, ботаника, ветеринария, гидрология және жаңа ғылым – геология салаларында жұмыс істеді. Валлиснери 1730 жылы Падуада қайтыс болды.
Vallisneri was born in Trassilico, a small village in Garfagnana, and graduated in medicine in 1684, in Reggio Emilia, under the guidance of Marcello Malpighi. A grand uncle was the physician Cesare Magati. He studied at Bologna, Venice, Padua and Parma and held the chairs of Practical Medicine first and Theoretical Medicine later at the University of Padua between 1700 and his death. Influenced by famous thinkers such as Leibniz and Conti he belonged to the Galilean school of experimental scientists. He worked in biology, botany, veterinary medicine, hydrology and the newly born science geology. Vallisneri died in Padua in 1730.
Маңыздылық
Ол медицинадағы алғашқы зерттеушілердің бірі ретінде танымал, ол Галилео Галилей ұсынған ғылыми принциптерге негізделген тәжірибелік тәсілге көшу үшін Аристотельдік теориялардан бас тартуды ұсынды. Валлиснери ғылыми білім тәжірибе және ой-пікір арқылы ең жақсы меңгерілетінін айтты. Ол бұл қағиданы анатомиялық диссекцияларында және жәндіктерді мұқият суреттеген сипаттамаларында қолданды. Осы себепті оның медициналық карьерасы қызу пікір таласына түсті, өйткені оның көптеген замандастары, тіпті айқын тәжірибелік деректерге қарамастан, орта ғасырлық теорияларды тастауға бармады. Ол сондай-ақ табиғат ғылымдарына қызығушылық танытып, өмірі бойы көптеген жануарлардың, минералдардың және басқа да табиғи нысандардың үлгілерін жинады. Оның ғылыми әдісі таулардағы қазба қалдықтарын түсіндіруде шектеулі болды; олардың пайда болуын тек керемет Киелі кітаптағы Күнтопанның (Күнтопан геологиясы) салдары деп есептеді. Оның жазу стилі өте нақты және дәл болды. 1709 жылы ол Франческо Сципио Маффеи мен Апостоло Зеномен бірге қысқа ғұмырлы Giornale de' Letterati d'Italia әдеби журналын шығаруға қатысты. Валлиснеридің тілге қосқан үлесі оны Галилей, Франческо Реди және Лоренцо Магалотти салт-дәстүріндегі ең танымал ғылым жазушыларының біріне айналдырды. Валлиснери де Галилейдің жолын қуа итальян тілін өзінің еңбектерін жазу үшін таңдады. Бұл сол кездегі ғылыми қауымдастық үшін батыл шешім болды, себебі олар әлі де латын тілін «білім тілі» ретінде қолданды.
He is known for being one of the first researchers in medicine to have proposed abandoning the Aristotelian theories for an experimental approach based on the scientific principles suggested by Galileo Galilei. Vallisneri stated that scientific knowledge is best acquired through experience and reasoning. This principle was followed in his anatomical dissections and carefully drawn descriptions of insects. For this reason, his medical career was at the center of heated controversy, as many of his contemporaries could not abandon prevailing medieval theories, even in the face of glaring experimental evidence. He also was keenly interested in the natural sciences, and over his lifetime collected numerous specimens of animals, minerals and other natural objects. His scientific method was limited when it came to interpreting fossil evidence on mountain tops; the only possibility he allowed for was a miraculous Biblical Flood (Flood geology) as the cause for their deposition. He had a very clear and precise style of writing. In 1709 he joined Francesco Scipio Maffei and Apostolo Zeno in editing a literary journal, Giornale de' Letterati d'Italia, which had a brief life. Vallisneri's contribution to the use of language makes him one of the most admired science writers, in the tradition of Galilei, Francesco Redi and Lorenzo Magalotti. Vallisneri also followed Galilei's tracks in electing Italian as the language of choice for writing his treatises. This was a courageous choice in the scientific community of the time, which still used Latin as the “language of knowledge.”
Мұра
Оның құрметіне Vallisneria тұқымдас тұщы су өсімдіктері аталған.
The freshwater plant genus Vallisneria commemorates him.