Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Қазіргі жапон биі жапон мектептерінің стандарттарымен түсіндірілетін әртүрлі дәстүрлі стильдермен қатар батыс классикалық және авангардтық формаларға сүйенеді. Көптеген танымал би студиялары кабуки бишілерінің оқу орталықтарынан немесе танымал кабуки отбасыларынан шыққан. Батыстың мектептері классикалық балет, джаз биі және заманауи биді қамтып, буто авангардтық би қозғалысына әсер етті. Балет жас қыздардың жүрегінде гүлдер мен шай рәсімдері сияқты дәстүрлі жапон өнерін алмастырды. Балет бишісі Моришита Йоко 1989 жылы Токиода алғаш рет өткен Prix de Lausanne Ballet Competition балет байқауының қазылар алқасының құрамында болды. Бұл жапон классикалық балетінің халықаралық қауымдастыққа кіруін білдірді. 1980 жылы Лозанна сыйлығының иегері болған Хориучи Ген Нью-Йорк Сити Балетімен бірге ірі солист болды, ал керемет техникасымен танымал жапондық орындаушылар көптеген ірі халықаралық компаниялардың мүшелері болды. Қазіргі заманғы би Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін орындалды және кейіннен оны Эгучи Такая сияқты бишілер үйретті. Токиодағы заманауи би мектебі мен Озава Хисако заманауи би компаниясы да авангардтық заманауи биді насихаттады. Қазіргі заманғы бидің кең эксперименталды ауқымы болды, одан хореограф Тешигавара Сабуро өзінің KARAS компаниясы үшін көп қырлы жұмыстар жасады. Бутодан өнерін тартқан көптеген әйел бишілерді Ханайаги мектебі оқытты, оның үздік бишілері халықаралық деңгейде өнер көрсетті. Ичинохе Сачико Хиан сарай киімдерінде дәстүрлі билерді хореографиялық түрде орындады, бұл жапон мәдениетінің классикалық дәуірінің баяу, ресми және сәнді қозғалыстарымен сипатталады. Әлемдегі ең маңызды авангард буто биі соғыстан кейін үлкен жетістікке жетті: 1985 жылы Буто фестивалінде кем дегенде бес ірі мектеп өнер көрсетті, сондай-ақ көптеген шығармашылық тармақтар болды. Хиджиката Татсуми - жапондық физиономия мен психикаға сәйкес келетін экспрессивті қозғалыстарды түсіру үшін шығармашылық бидің әр түрлі түрлерін тәжірибеден өткізген биші. Ол эротиканы, әлеуметтік сын мен авангардты театр идеяларын біріктірді және денені "жиналған естеліктер" қоймасы деп қарастырды, оны би түрлеріне айналдыруға болады. Оның теориясы мен хореографиясын көптеген танымал бишілер жалғастырды, олар ақырында өздерінің ірі компанияларын құрды, олар 1980-ші жылдары күшті болды және шетелде гастрольдерге шықты.
Contemporary Japanese dance draws on various traditional styles as well as Western classical and avant garde forms, interpreted with the standards of Japanese schools. Many famous dance studios grew from training centres for Kabuki actor dancers or derived from famous Kabuki families. Western schools covered classical ballet, jazz dance, and modern dance and influenced the butoh avant garde dance movement. Ballet was said to have replaced traditional Japanese arts, such as flower arrangement and the tea ceremony, in the hearts of young girls. Prima ballerina Morishita Yoko sat on the jury for the Prix de Lausanne Ballet Competition in 1989, held for the first time in Tokyo, marking the arrival of Japanese classical ballet in the international community. Horiuchi Gen, a 1980 Prix de Lausanne winner, became a major soloist with the New York City Ballet, and Japanese performers noted for their superb technique were members of many major international companies. Modern dance was performed early after World War II and was later taught by dancers such as Eguchi Takaya. The Tokyo Modern Dance School and the Ozawa Hisako Modern Dance Company also promoted avant garde modern dance. A wide experimental range within modern dance occurred from which choreographer Teshigawara Saburo drew to create multifaceted works for his KARAS Company. Many female dancers drawing their art from butoh were trained by the Hanayagi school, whose top dancers performed internationally. Ichinohe Sachiko choreographed and performed traditional dances in Heian court costumes, characterized by the slow, formal, and elegant motions of this classical age of Japanese culture. The vital avant garde butoh dance was a major development after the war: at least five major schools performed in the 1985 Butoh Festival, and there were numerous creative offshoots. Hijikata Tatsumi was a dancer who experimented with different kinds of creative dance to capture expressive motions he considered expressly suited to the Japanese physiognomy and psyche. He combined eroticism, social criticism, and avant garde theatre ideas, and he considered the body to be a repository for "stored memories", which could be metamorphosed into dance forms. His theories and choreography were carried on by a number of famous dancers, who eventually formed their own major companies, which were strong in the 1980s and toured abroad.