Кіріспе
Юлиус Лебер (16 қараша 1891 – 5 қаңтар 1945) – Германия саясаткері, Социал-демократиялық партияның (СДП) мүшесі және нацистік режимге қарсы неміс қарсылығының қатысушысы.
Julius Leber (16 November 1891 – 5 January 1945) was a German politician of the SPD and a member of the German resistance against the Nazi regime.
Ерте өмір
Лебер Альзас аймағындағы Бийшейм қаласында, Катарина Шубецердің заңды емес баласы ретінде дүниеге келді. Кейіннен оны оның күйеуі, масон Жан Лебер асырап алды. Лебер 1908 жылы Брайсахтағы кәсіптік орта мектепті Mittlere Reife біліктілігімен аяқтады, бұрын Брайсахтағы қағаз өндіріс фабрикасында сатушылыққа оқыған болатын. 1910 жылдан бастап ол Oberrealschule (жоғары кәсіптік мектепте) оқыды және газетке хабарлар жазды. Оқуын қаржыландыру үшін ол жеке сабақтар берді. 1913 жылы Abitur емтиханын тапсырғаннан кейін Лебер Страсбургте (кейіннен Страсбург, Германия) және Фрайбург им Брейсгау университетінде ұлттық экономика және тарихты оқыды. Осы жылы ол Германияның Социал-демократиялық партиясына (Sozialdemokratische Partei Deutschlands; SPD) мүше болды. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Лебер өз еркімен әскерге шақырылды.
Әскери қызмет
Әскерде Лебер екі рет жараланды, лейтенант атағына көтерілді және соғыстан кейін рейхсверде (тұрақты армияда) шығыс шекарасындағы қауіпсіздік әскерлерінде қызмет етті. 1920 жылғы Капп төңкерісі кезінде ол Веймар Республикасының жағын алды. Содан кейін, төңкерістің кейбір жетекшілері оған қатысқандықтан, наразылық танытып рейхсверден кетіп қалды. Рейхсверден кеткен соң Лебер Фрайбург университетінде докторлық диссертациясын қорғады.
Саяси мансап
1921 жылы Лебер «Любекер Фольксботен» әлеуметтік-демократиялық газетінің бас редакторы болды, сонда студент Вилли Брандт та 1930 жылдардың басында жазған. Ол 1921 жылдан 1933 жылға дейін Любек қалалық кеңесінің мүшесі болды. 1924 жылдан Рейхстаг депутаты ретінде Лебер ең көп көңілді қорғаныс саясатына бөлді.
Нацистерге қарсылық көрсету
1933 жылы Адольф Гитлер билікті басып алды, одан кейін Лебердің өміріне қастандық жасауға тырысты; ол тұтқындалды, Любектегі әріптестерінің қысымымен босатылып, наурыз айында қайта тұтқындалды. 1933 жылы нацистер оны түрмеге қамап, кейіннен 1937 жылға дейін "режимнің қауіпті қарсыласы" ретінде Заксенхаузен концлагерінде ұстады. Босатылғаннан кейін ол Берлиннің Шенеберг ауданында көмір сатумен айналысты, бұл оның нацистік режимге қарсы күрестегі маңызды рөлін жасырды. Оған Густав Дахрендорф, Ральф Дахрендорфтың әкесі Эрнст фон Харнак және Людвиг Швамб сияқтылар көмектесті. 1940 жылы Лебер қарулы күштердің жетекшілерімен байланыс орнатып, Клаус Граф Шенк фон Штауфенбергпен танысты. Одан кейін ол Карл Фридрих Герделермен және Гельмут Джеймс Граф фон Мольтке басқаратын Крейзау тобымен де байланыста болды. Штауфенбергтің жақтастары жоспарланған төңкерістен кейін Леберді Германияның жаңа Ішкі істер министрі етіп тағайындауды көздеді.
Тұтқындау және өлтіру
Леберді Антон Саефков басқарған тыйым салынған коммунистік ұйымның бірінен келген жемқор сатқындық етті, олармен байланыс орнатуға тырысқан болатын. Ол 1944 жылдың 5 шілдесінде, Шығыс Пруссиядағы «Қасқыр ұясы» аталатын жердегі Гитлерге жасалған қастандыққа он бес күн қалғанда Гестапоға қамауға алынды. 20 қазанда Лебер Адольф Райхвайн, Герман Маасс және Густав Дахрендорфпен бірге Халық сотында (Volksgerichtshof) сотталды. Лебер өлім жазасына кесіліп, 1945 жылдың 5 қаңтарында Берлиндегі Плетцензее түрмесінде дарға асылды.