Кіріспе
Бернард Стази:Бернард Стази (; 4 шілде 1930 жыл, Реймс, 4 мамыр 2011 жыл) - француз саясаткері. Ол итальяндық-мексикалық иммигранттардың ұлы еді. Штази 1973 жылдың 2 сәуірінен 1974 жылдың 27 ақпанына дейін Шетелдік департаменттер мен аумақтар министрі қызметін атқарды. 1998 жылдан 2004 жылға дейін Француз Республикасының омбудсмені болды.
Bernard Stasi (4 July 1930, Reims – 4 May 2011) was a French politician. He was the son of Italo Mexican immigrants. Stasi served as Minister for Overseas Departments and Territories from 2 April 1973 to 27 February 1974. From 1998 to 2004 he was the Ombudsman of the French Republic.
Өмірбаян
Бернард Стазидің ата-бабалары мен туыстары әртүрлі елдерде туған: оның әкесінің отбасы Италияда, әкесі Барселонада, Испанияда және анасы Кубада. Ол 18 жасында француз азаматтығын алды. Ол Париждің бұрынғы батоньері Марио Стазидің інісі.
Әкімшілік және саяси мансап
1959 жылы Ұлттық әкімшілік мектебін (ENA) бітірген ол алғаш рет Алжир префекті штабының бастығы болып тағайындалды. Содан кейін ол 1963 жылдан 1968 жылға дейін әртүрлі басқарушылық қызметтерде компанияларға кеңес берді, содан кейін 1968 жылдан 1973 жылға дейін және 1974 жылдан 1993 жылға дейін Марна депутаты болды. Ол бірнеше рет министр болып қызмет еткен. Ол 1978-1983 жылдары Франция Ұлттық Ассамблеясының вице-президенті, 1981-1988 жылдары Шампан-Арден аймағының президенті, 1994-1998 жылдары Еуропа Парламентінің мүшесі, 1970-1977 жылдары және 1983-2000 жылдары Эпернай қаласының мэрі болды. 1981 жылдың қыркүйегінде Жак Ширак пен Жак Тубоннан кейін ол сол жақ парламенттік көпшілікпен бірге Роберт Бадинтер ұсынған өлім жазасын жою үшін дауыс берді және мұндай шараның оның алдыңғысы қабылдағандығына өкініш білдірді. Бірақ 1984 жылдан 1986 жылдың наурызына дейін оң жақты қоздырған бірге өмір сүру туралы пікірталаста ол Реймонд Барремен бірге болды, ол 1969 жылғы референдуммен бірге жалпы сайлау болды деп сенді. Ол Генерал де Голльдің саяси мансабын аяқтады. 1993 жылы спирт жарнамасына қатысты Эвин заңы бойынша ұстанымынан кейін ол депутаттық орыннан айырылды (оның аймағы толық шарап аймағы). Ол сайлауды күштеп жойды, бірақ 1994 жылы сайлауда тағы жеңілді. 1973 жылдың 5 сәуірінен 1974 жылдың 12 ақпанына дейін Пьер Месмердің басшылығымен Францияның теңізден тыс министр болды. Ол 1973 жылы 11 қыркүйекте Чилидің генерал-майтабалы Пиночеттің төңкерісін айыптап шықты. Босниядағы геноцид кезінде (1992-1995) ол оны айыптайтын француздардың ішіндегі аздың бірі болды. 1998 жылдан 2004 жылға дейін ол Médiateur de la République (Омбудсмен) лауазымында болды, оның аясында Францияда секуляризм туралы баяндау үшін Stasi комиссиясына төрағалық етті. Ол Француздық бейбітшілік және зорлық-зомбылықсыздық коалициясының демеушілік комитетінің мүшесі болды. 2011 жылы 4 мамырда 80 жасында Бретонне ауруханасында қайтыс болды.
Шетелдік шығу тегі туралы дау
6 ақпан 1986 жылы Жан Мари Ле Пенмен Франс Интер (француздық қоғамдық радио) бағдарламасында өткен пікірталаста Штази "Менің сенімім сенің сеніміңмен бірдей емес" деп бастады, оған Ле Пен: "Бұл қалыпты, өйткені сіз иммигрант ұлысыз және сіз он сегіз жастан бастап француз болдыңыз". Штази дереу: "Сендер маған, шетелдік ұлым ретінде, саясаттасуға құқығым жоқ деп айтасыңдар ма?" - деп жауап берді. Ле Пен: "Менің ойымша, бұл жақсы талғамның мәселесі". деп қорытындылады. Берлин қабырғасы құлағаннан кейін Жан-Мари Ле Пен өзінің мәлімдемесін қайталады: "Егер біреуді Штази деп атаса, ол Коммунистік партия ретінде әрекет етеді, ол өз атын өзгертеді". Бірақ оның иммиграцияны қатты қолдауы, оның "Иммиграция, Франция үшін мүмкіндік" (L'immigration, une chance pour la France) кітабында айтылған, сонымен қатар оның өз партиясынан қорлаулар болды. Ол 1984 жылы қарашада Жаңа Каледониядағы дағдарысқа қатысты конформистік емес ұстанымдарды қабылдады, ол баяндамада Kanak дағдарысының бастамасы 1981 жылға дейін болған деп айтты. Кристиан Бонне оны "Стасибау" деп атады (Канак көшбасшысы Жан Мари Джибауға сілтеме жасап). Бұл екіжақты жаушылық оның 1986 жылдың қыркүйек айында Ұлттық Ассамблеяның Сыртқы істер комитетінің президенті лауазымына кандидатурасы кезінде Роланд Дюмаға қарсы 1986 жылдың күзгі сессиясында парламенттік жеңіліске ұшырады. Ұлттық майданның мүшелері мен оңшыл көпшіліктің бір мүшесі барлық дауыстарды еш қаймықпастан қабылдаған Роланд Дюма үшін дауыс берді. Оның айтуынша, тек қана "Ұлттық майданның" дауыстарын санау әділ болды. Роланд Дюма заң бойынша жасы үлкен болғандықтан жеңіске жетті. 1987 жылдың көктемгі және күзгі сессияларында Валери Жискар д'Эстен кандидатура үшін көпшілікте тұтастықты сақтады, ал ашық хатпен Ұлттық фронттың дауысын алды.