Кіріспе
Әдеби тәсіл және эротикалық көркем әдебиет жанры. "Жүректер диалогтары" – Ренессанс және Ағарту дәуірінің әдеби жанры және эротикалық көркем әдебиеттің бір түрі. Алғашқы мысал – Пьетро Аретиноның "Ragionamenti" еңбегі, одан кейін Ферранте Паллавичиноның "La Retorica delle Puttane" ("Жасыратындардың риторикасы", 1642); Мишель Милло мен Жан Л’Анжеге жатқызылатын "L'École des Filles" ("Қыздар мектебі", 1655), сондай-ақ "Венера мектебі" деген атпен белгілі; Николас Чориердің "Луиза Сигеаның диалогтары" (шамамен 1660 ж.) – түрлі басылымдарда "Тұрмысқа шыққан әйел мен қызметші арасындағы әңгіме" деп те аталады. Мұндай шығармалар көбінесе тәжірибелі ересек әйелдің жас, тәжірибесіз әйелге жыныстық білім беруімен айналысады және жиі философиялық ойлар, медициналық халықтық нанымдар, сатира және дінге қарсылық элементтерін қамтиды. Бұл жанрдағы кейінгі туындылар, мысалы, Чориердің еңбектері, жыныстық фантазияның күрделі түріне толы және Еуропада пайда болған ашық порнографияның алға басушысы болып табылады.
Whore dialogues are a literary genre of the Renaissance and the Enlightenment and a type of erotic fiction. The first example was the Ragionamenti by Pietro Aretino, followed by such works as La Retorica delle Puttane (The Whores' Rhetoric) (1642) by Ferrante Pallavicino; L'École des Filles (The School for Girls) (1655), attributed to Michel Millot and Jean L'Ange and also known as The School of Venus; The Dialogues of Luisa Sigea (c. 1660) by Nicolas Chorier—known also as A Dialogue between a Married Woman and a Maid in various editions. Such works typically concerned the sexual education of a naïve young woman by an experienced older woman and often included elements of philosophising, medical folklore, satire and anti clericalism. The later works in this genre, such as that by Chorier, indulge in a more sophisticated type of sexual fantasy and are the precursors of the more explicit pornography which followed in Europe.
Жеке шығармалар
Ареттиноның "Ragionamenti" шығармасында әйелдер, жезөкшелер мен қабірсіздердің жыныстық өмірі салыстырылып, қарама-қарсы қойылады. Осы жанрдағы кейінгі еңбектердің қатарында Ферранте Паллавичиноның "Ла Реторика делле путтане" (1642); Мишель Милло мен Жан Л’Анжеге жатқызылатын "Л’Эколь дес Фильль" (1655) және Николас Хориердің "Луиза Сигеаның диалогтары" (шамамен 1660 ж.) бар. Мұндай шығармалар көбінесе тәжірибелі егде жастағы әйелдің жас, тәжірибесіз әйелге жыныстық білім беруімен айналысады және жиі философиялық, сатиралық және антиклерикалық элементтерді қамтиды. Дональд Томас "L’École des filles" шығармасын "The School of Venus" (1972) деп аударған, оның мұқабасының арт жағында ол "жыныстық техниканың шексіз нұсқаулығы және бірінші дәрежедегі эротикалық шедевр" деп сипатталған. Сэмюэл Пеппс өзінің күнделігінде осы шығарманы оқып, (көбінесе цензураланған бөлімде) мастурбация жасағанын жазған. Хориердің "Луиза Сигеаның диалогтары" осы жанрдағы бұрынғы туындыларына қарағанда бір қадам алға басып, үлкен әйелдің жас әйелге лесбияндық сипаттағы практикалық кеңестер беруімен қатар, дін қызметкерлерінің ерікті мүшелерінен қамшылаудың рухани және эротикалық пайдасын ұсынады. Бұл еңбек көптеген тілдерге әртүрлі атаулармен аударылып, ағылшын тілінде әртүрлі басылымдарда "Тұрмысқа шыққан әйел мен қыздың арасындағы әңгіме" деп жарық көрген. "Әйелдер мектебі" алғаш рет латын тілінде "Aloisiae Sigaeae, Toletanae, Satyra sotadica de arcanis Amoris et Veneris" деген атаумен жарық көрген. Бұл қолжазбаның түпнұсқасы испан тілінде Луиза Сигеа де Веласко, Лиссабон сарайындағы ақын және құрметті қыз жазған, ал кейін Иоганн Мюрсиус оны латын тіліне аударған деп есептелген. Алайда, Сигеяға және Мюрсиусқа жатқызылған авторлық құқықтар кейіннен толығымен ойдан шығарылған деп танылды; шынайы автор Николас Хориер деп саналады.