Канадалық Вольтижерлер: 1812 жылғы соғыстағы жеңіл жаяу әскер тобы

Кіріспе

Канадалық Вольтижерлер – 1812 жылы Төменгі Канадада (қазіргі Квебек провинциясы) құрылған, Ұлыбритания мен АҚШ арасындағы 1812 жылғы соғыста күшін сынаған жеңіл жаяу әскер бөлімі.

Құрылу

АҚШ-пен соғыс қаупі туғандықтан, 1812 жылдың 15 сәуірінде Канаданың генерал-губернаторы сэр Джордж Превост, соғыс немесе "соғыс қаупі" кезінде қызмет ету үшін подполковник Чарльз де Салаберри басқаруындағы Жеңіл жаяу әскердің провинциялық корпусын құруға рұқсат берді. Бұл бөлім ресми түрде ополчение құрамына кірді, оның қатарындағы әскери қызметкерлер ополчение заңдары мен ережелеріне бағынды, бірақ іс жүзінде, ол Канадада тұрақты әскер ретінде дайындалған, бірақ Солтүстік Америкада ғана қызмет етуге міндетті Fencible бөлімшелерімен бірдей басқарылды. Де Салаберри офицерлер ретінде Төменгі Канаданың көрнекті отбасыларының мүшелерін таңдады, бірақ олардың лауазымдары еріктілердің квотасын толықтырғаннан кейін ғана бекітілді (мысалы, капитан үшін 36 адам, лейтенант үшін 14 адам). Канадада дислокацияланған британдық армияның бірнеше офицері ауысып, осы ауысу арқылы шен немесе тәжірибелілікке қол жеткізеді деп үміттенеді. Бұл офицерлердің көпшілігі бұл үміттері орындалмаған жағдайда да Вольтижерлер қатарында қалды. "Осы корпусқа 17 мен 35 жас аралығындағы, кемінде 5 фут 3 дюйм бойындағы ер адамдар қабылданады." Жұмысқа алу жұмысы қарқынды жүрді; 4 фунт стерлинг сомасындағы сыйлықтан өзге, әскери қызметтен босатылғаннан кейін жер берілетіні уәделенді. Көптеген сарбаздар мен офицерлер француз тілінде сөйледі, осының нәтижесінде бөлім Вольтижерлер деп кеңінен танылды – француз тілінде "секіруші" немесе "шабуылдаушы" мағынасын білдіретін сөз, және француз армиясындағы белгілі бір элиталық жеңіл жаяу әскер бөлімдеріне берілген атау. Дегенмен, парад алаңында немесе шайқастағы барлық ресми бұйрықтар ағылшын тілінде берілді. Вольтижерлер қара сырлармен және жабдықтарымен сұр түсті униформа киді. Бұл киімдер британдық армияның гранадерлері мен жеңіл жаяу әскерлері киетін, иықтарында "қанаттар" бар жабдықтармен жабдықталған. Бас киімдері қара аю терісінен жасалған шапан болды. Офицерлер шарап түсті (немесе "мысқыл жасыл" деп аталған) гусар стиліндегі униформа киді. Қолданылатын қару – британдық үлгідегі мылтықтың жеңіл жаяу әскер үлгісі болды, бірақ кейбір мылтықтар да болған болуы мүмкін. Жаңа бөлім Шамблиде жиналды. Онда жеңіл жаяу әскердің сегіз ротасы болды. Монреаль ауданының Шығыс округтерінен алынған тағы екі рота ополчениеден құрылып, ресми түрде тоғызыншы және оныншы роталар ретінде тіркелді, бірақ олар 1812 жылғы соғыс кезінде жеке корпус – Фронтиерлік жеңіл жаяу әскерін құрады. Бөлім құрылғаннан кейін, "осы корпусқа 6 бас және 60 жауынгерден тұратын үндістерден құралған қосымша рота қосылады. Бұл рота қару-жарақпен, киіммен (өздерінің дәстүрлі киімдерімен) және азық-түлікпен үкімет есебінен қамтамасыз етіледі; олар жалақының орнына сыйлықтар алады".

As war with the United States threatened, on 15 April 1812 Sir George Prevost, the Governor General of Canada, authorised the enlistment of a Provincial Corps of Light Infantry under Lieutenant Colonel Charles de Salaberry, to serve during war or the "apprehension of war". The unit was officially part of the militia, and its enlisted personnel were subject to the Militia laws and ordinances, but for all practical purposes, it was administered on the same basis as the Fencible units, also raised in Canada as regular soldiers but liable for service in North America only. De Salaberry selected members of the leading families of Lower Canada as officers, but their commissions were not confirmed until they had recruited their quota of volunteers (for example, 36 men for Captains, 14 for Lieutenants). Several other officers transferred from units of the British Army stationed in Canada, in the hope that they would gain rank or seniority by the transfer. Most of these officers remained with the Voltigeurs even when these ambitions were not fulfilled. The " men to be enrolled in this corps to be between the age of 17 and 35 years and not below 5 feet 3 inches." Recruiting was brisk; in addition to a bounty of £4, the recruits were promised a grant of of land on discharge. Almost all the soldiers and most of the officers were French speaking, which led to the unit being widely known as the Voltigeurs, a French word meaning "vaulter" or "leaper", and given to certain elite light infantry units in the French Army. However, all formal orders on the parade ground or in battle were given in English. The Voltigeurs wore grey uniforms, with black facings and accoutrements. The coats were fitted with the padded "wings" worn by grenadier and light infantry units of the British Army. The headgear was a small black bearskin cap. Officers wore a hussar type uniform, in bottle green (or "rifle green", as it was becoming known). The weapon carried was the light infantry pattern of the British India Pattern Musket, though there may have been some rifles. The new unit mustered at Chambly. It had eight companies of light infantry. Two further companies were recruited from Sedentary militia of the Eastern Townships of the Montreal district, and officially listed as the ninth and tenth companies, but they formed a separate corps, the Frontier Light Infantry, throughout the War of 1812. When the unit was formed, " An additional Company formed of Indians will be allowed to be attached to this corps, consisting of six Chiefs and sixty Warriors. This Company will be armed, clothed (after their own manner) & victualled at the expence of Government; they will receive presents as a reward instead of Pay."

1812 жылғы соғыста қызмет

Кейбір вольтижерлер Лаколль Миллс шайқасында (1812) қатысты, онда америкалық генерал Генри Дирборнның Канадаға жасаған жартылай шабуылы сәтсіз аяқталды. 1813 жылдың басында үш рота бөлімнің екінші бастығы майор Фредерик Хериоттың басшылығымен бөлініп, Онтарио көліндегі британдықтардың негізгі базасы – Кингстон гарнизонының құрамына кіру үшін Сент-Лоуренс өзенімен жоғары көтерілді. 29 мамырда осы роталардың екеуі Сакетс-Харбор шайқасының екінші кезеңіне қатысты. Кейін сол жылы жасақ Прескотттағы Веллингтон бекінісіне ауыстырылды, және одан әрі Крайслер фермасы шайқасында маңызды рөл атқарды. Бөлімнің негізгі бөлігі Монреальдің оңтүстігінде орналасқан жеңіл корпустың құрамында болды, оған де Салаберри жеке басшылық етті. Нью-Йорк штатындағы Four Corners-тен генерал-майор Уэйд Хэмптон басқаратын американдық дивизияның алға жылғанын білген де Салаберридің күштері Шатогуэй өзенінің жағасында бекінді. 26 қазанда Хэмптон шабуыл жасады. Вольтижерлердің екі ротасы де Салаберридің алдыңғы қатарында, ал бес ротасы оның резервінде болды. Нәтижесінде болған Шатогуэй шайқасында Хэмптон жеңіліске ұшырады. 1814 жылдың басында бөлімнің барлық құрамы Монреальде шоғырландырылып, қайта толықтырылды. Де Салаберри милицияның тексеруші офицері болып тағайындалды, ал майор Хериот вольтижерлердің міндетін атқарушы қолбасшысы болды. Вольтижерлердің ротасы 1814 жылғы наурыз айында Лаколль Миллс шайқасының екінші кезеңінде генерал-майор Джеймс Уилкинсон басқаратын американдық армияны кері шегіндіруде маңызды рөл атқарды. Вольтижерлер Фронтиер жеңіл жаяу әскерімен және тағы бір жеңіл жаяу әскер бөлімі – Канадалық Шассерлермен бірге 1814 жылдың қыркүйегінде генерал-губернатор Превостың Нью-Йорк штабына шабуыл жасауы үшін бригадаға біріктірілді. Біріккен жеңіл жаяу әскерлері Платтсбург шайқасында генерал-майор Томас Брисбен басқаратын бригаданың құрамына кірді, онда британдық армия қолдау көрсететін теңіз эскадрильясы жойылғаннан кейін шегінді. Соғыс аяқталғаннан кейін, 24 мамырда 1815 жылы бөлім таратылды.

Some of the Voltigeurs were in action at the Battle of Lacolle Mills (1812), in which a half hearted invasion of Canada by the American General Henry Dearborn was turned back. Early in 1813 three companies were detached under the unit's second in command, Major Frederick Heriot, and moved up the Saint Lawrence River to form part of the garrison of Kingston, the main British base on Lake Ontario. On 29 May, two of these companies took part in the Second Battle of Sacket's Harbor. Later in the year, the detachment moved to Fort Wellington at Prescott, and subsequently played an important part in the Battle of Crysler's Farm. The main body of the unit formed part of a light corps stationed to the south of Montreal, which was commanded by de Salaberry in person. Learning that an American division under Major General Wade Hampton was advancing from Four Corners in New York state, de Salaberry's force entrenched themselves by the River Chateauguay. On 26 October, Hampton attacked. Two companies of the Voltigeurs formed part of de Salaberry's front line, and five companies were part of his reserve. At the resulting Battle of the Chateauguay, Hampton was repulsed. Early in 1814, the entire unit concentrated at Montreal, and was built back up to strength. De Salaberry had been appointed Inspecting Field Officer of Militia, and Major Heriot became the Voltigeurs' acting Commanding Officer. A company of the Voltigeurs played a large part in repulsing an American army under Major General James Wilkinson at the Second Battle of Lacolle Mills in March 1814. The Voltigeurs were brigaded with the Frontier Light Infantry, and another militia light infantry unit, the Canadian Chasseurs for Governor General Prévost's advance into New York State in September 1814. The combined light infantry force formed part of a brigade under Major General Thomas Brisbane during the Battle of Plattsburgh, where the British army retreated after its supporting naval squadron was destroyed. At the end of the war, the unit was disbanded on 24 May 1815.

Мұра

Қазіргі кездегі Квебек вольтигерлері Канада армиясы құрамындағы Канада вольтигерлерінің тарихы мен дәстүрлерін сақтап, оны жалғастыруда. Олар атауымен, орналасқан провинциясымен және отбасылық байланыстарымен де ортақ тамырға ие: олардың негізін қалаушы командирі Чарльз Рене Леонидас д’Ирумберри де Салаберри – Чарльз де Салаберридің немересі және оның құрметіне аталған. Сондай-ақ, Квебек провинциясының Драммондвилл қаласындағы QMJHL хоккей лигасының жасөспірімдер командасы – «Драммондвилл Вольтигерлері» осы әскери бөлімнің атын мұра еткен.