Кіріспе

Кең негізді қоғамдық ұйымдастыру желісі

Алинскийдің басшылығымен

Алинскийдің алғашқы ұйымдастыру жобасы 1939 жылы Чикагоның ет өңдеу өнеркәсібінің кәсіби одағы ретінде құрылған Back of the Yards Neighborhood Council-ді ұйымдастыру болды. "Арқа ауласы" жұмысының негізінде Алинский өзінің "Халықтық ұйымдар" туралы көзқарасын 1946 жылы "Радикалдарға шақыру" атты кітабында баяндады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Алински Калифорнияда Фред Росспен танысты. 1949 жылы ол Мексикалық американдық қауымдастықтарындағы Community Service Organization ұйымын құру жоспарына қолдау көрсетуге келісті. Росс үй жиналыстарын ұйымдастыру тәсілін енгізді және Сесар Чавес пен Долорес Хуерта сияқты белсенді жас ұйымдастырушылармен бірге Калифорнияда 30 CSO желісін құрды. Чикагода Алински журналист Николас фон Хоффман, бұрынғы семинарист Эдвард Т. Чемберс және Том Годетті қоса алған ұйымдастырушылар тобын құрды. Олар Оңтүстік-Батыс қауымдастығы (1959–1972), Вудлон ұйымы (1961 жылдан бері) және Солтүстік-Батыс қауымдастық ұйымы (1962 жылдан бері) сияқты ұйымдарды құрды. Вудлон ұйымы (TWO) 1964 жылы Чарльз Сильберманның ең көп сатылған "Қара және ақ дағдарысы" кітабы арқылы ұлттық назарға ілікті, ол солтүстік қалаларының ішкі аудандарындағы қанау мен зорлық-зомбылықтың тамырларын зерттеді. "Кәсіби отаршылдыққа қарсы көтеріліс" атты соңғы тарауында Сильберман TWO-ны кедей қаралардың өзін-өзі ұйымдастыру арқылы өздерінің қадір-қасиетін қайтаруының және барлық проблемалары үшін ақтарды кінәлаудың орнына өздерінің жұмыс орындарын жасауының мысалы ретінде көрсетті. Алинскийдің 1965 жылдан 1969 жылға дейін Нью-Йорктің Рочестер қаласындағы FIGHT ұйымымен және Eastman Kodak компаниясымен болған күресі көбірек дау тудырып, азырақ сәтті аяқталды. 1969 жылы Алински Чемберс пен Дик Хармон басқаратын ресми IAF ұйымдастырушыларды даярлау бағдарламасын құруға қол жеткізді, бұл бағдарламаға Midas Muffler компаниясынан Гордон Шерман грант берді. Алински 1971 жылы өзінің бұрынғы көзқарасын жаңартып, сәтті "Радикалдар үшін ережелер" кітабын жариялады. Алински 1972 жылдың маусымында күтпеген жерден жүрек талмасынан қайтыс болды.

Алинскийден кейін

Алинскийдің қайтысынан кейін оның көп жылдық әріптесі және тағайындалған мұрагері Эд Чемберс атқарушы директор болды. Чемберс ұйымдастырушылар мен жергілікті көшбасшыларды жүйелі түрде оқытуды IAF жұмысының басты бағытына қоя бастады. Ол сондай-ақ «қазіргі заманғы IAF» ұйымдастыру моделін Эрнесто Кортес кішінің Техас штатының Сан-Антонио қаласында құрған қауымдық ұйымдастыру үлгісіне, яғни «Қоғамдық қызмет үшін ұйымдастырылған қауымдастықтар» (COPS) деп аталатын ұйымға қарай жылжыта бастады. Кортес COPS мүшесі болған католик шіркеулерінен көптеген әйелдерді қоса алғанда, қарапайым көшбасшыларды тартты. Қарым-қатынас негізіндегі кездесулер немесе «жеке сұхбаттар» әлеуетті көшбасшылардың құндылықтарын, мотивациясын және жеке мүдделерін анықтаудың маңызды тәсіліне айналды. Чемберс пен Кортес Алинскийдің бір кезде елестеткен «үш жылдық цикл» принципіне қарамастан, IAF және COPS сияқты ұйымдар арасындағы ұзақ мерзімді қарым-қатынастың маңыздылығын атап өтті. IAF Техас штатының басқа қалаларына кеңейген кезде, ол афроамерикалықтар, латиноамерикандықтар және ағылшын тілділердің шіркеулерін қамтитын, көпұлтты және кең ауқымды ұйымдар құруға көшті. Ақырында Техастағы жергілікті топтардың желісі Техас штатының үкіметіне ықпал ету үшін «Техас Интерфейт» (Texas Interfaith) ретінде бірікті. 1979 жылы Чемберс Чикаго архиепископтығы IAF-қа қолдауын тоқтатқаннан кейін IAF штаб-пәтерін Нью-Йоркке көшірді. 1996 жылы IAF ұлттық штаб-пәтерін Чикагоға қайта көшіріп, сол аймақта жаңа филиал құру және Оңтүстік, Оңтүстік-Батыс және Орталық Батыс аймақтарындағы жұмысын кеңейтуді жоспарлады. IAF Шығыс жағалауында «Шығыс Бруклин қауымдастығы» (East Brooklyn Congregations) ұйымымен бірлесіп табысты жобаларды жүзеге асырды, олар қолжетімді баспана жобасы «Нехемия үйлері» (Nehemiah Homes) құрудың бастамасы болды, сондай-ақ Балтимордағы «BUILD» ұйымы да төмен кірісті адамдар үшін «Нехемия» баспанасын дамытты. «Қазіргі заманғы IAF» PICO ұлттық желісі, Гамалиел қоры және «Тікелей әрекет және зерттеу орталығы» (DART) сияқты кең ауқымды қоғамдық ұйымдардың басқа да желілері үшін үлгі болып табылады. IAF 1994 жылы Балтимордағы ең төменгі жалақы заңының қабылдануына, 1996 жылы Нью-Йорк қаласында, 1998 жылы Тусон қаласында, 1990 жылдардың соңы мен 2000 жылдардың басында Рио-Гранде аңғарында және соңғы кезде Техас штатының Остин қаласында қол жеткізген табысқа жауапкершіліктейді.

Басқару

IAF-тің заңдық өкілеттігі сенімгерлер кеңесінде, ол негізінен кеңесші орган ретінде жұмыс істейді. Жақында оған Жан Бетке Элштейн және қайтыс болған Монсеньор Джон Джозеф Иган сияқты белгілі тұлғалар кірді. IAF-тің алғашқы сенімгерлер кеңесіне католик епископы Бернард Джеймс Шейл, көміршілер кәсіби одағының төрағасы Джон Л. Льюистің қызы Кэтрин Льюис және қайырымдастық қызметін атқарушы Маршалл Филд III кірген. Чемберс 2009 жылы атқарушы директор қызметінен зейнетке шықты, бірақ директорлар кеңесінде қалды. Кортес, Арнольд Граф, Майкл Гекан және Кристин Стивенс сияқты аймақтық ұйымдастырушылар біраз уақыт бойы бірлесіп директорлар тобы ретінде жұмыс істеді. Соңғы кезде IAF әкімшілік тұрғысынан екі бөлікке бөлінді: Батыс/Оңтүстік-Батыс IAF (Кортес және Стивенс) және Шығыс пен Орта Батыстағы Metro IAF (Граф және Гекан).

Оқыту

Ұлттық IAF жыл сайын Чикаго мен Лос-Анджелес қалаларында кезекпен өткізіліп тұратын сегіз күндік жетекшілік дайындық бағдарламасын ұйымдастырады, сондай-ақ 90 күндік ұйымдастырушыларға арналған тәжірибе бағдарламасы да бар. IAF-тің "ұйымдастырудың қатаң қағидасы" ("Адамдар өздері істей алатын нәрсені ешқашан олар үшін істемеңіз") жергілікті ұйымдардың ішінде жаңа лидерлерді дамытуға ерекше мән береді.