Саяси ұйымдастырушы Әлинскидің бастапқы жобалары, Чикаго қаласындағы жұмысшылар кеңесі мен Мексикалық американдық қауымдастырылған ұйымдар туралы мақала.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кең негізді қоғамдық ұйымдастыру желісі
Broad based Community Organising Network
Алинскийдің басшылығымен
Алинскийдің алғашқы ұйымдастыру жобасы 1939 жылы Чикагоның ет өңдеу өнеркәсібінің кәсіби одағы ретінде құрылған Back of the Yards Neighborhood Council-ді ұйымдастыру болды. "Арқа ауласы" жұмысының негізінде Алинский өзінің "Халықтық ұйымдар" туралы көзқарасын 1946 жылы "Радикалдарға шақыру" атты кітабында баяндады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Алински Калифорнияда Фред Росспен танысты. 1949 жылы ол Мексикалық американдық қауымдастықтарындағы Community Service Organization ұйымын құру жоспарына қолдау көрсетуге келісті. Росс үй жиналыстарын ұйымдастыру тәсілін енгізді және Сесар Чавес пен Долорес Хуерта сияқты белсенді жас ұйымдастырушылармен бірге Калифорнияда 30 CSO желісін құрды. Чикагода Алински журналист Николас фон Хоффман, бұрынғы семинарист Эдвард Т. Чемберс және Том Годетті қоса алған ұйымдастырушылар тобын құрды. Олар Оңтүстік-Батыс қауымдастығы (1959–1972), Вудлон ұйымы (1961 жылдан бері) және Солтүстік-Батыс қауымдастық ұйымы (1962 жылдан бері) сияқты ұйымдарды құрды. Вудлон ұйымы (TWO) 1964 жылы Чарльз Сильберманның ең көп сатылған "Қара және ақ дағдарысы" кітабы арқылы ұлттық назарға ілікті, ол солтүстік қалаларының ішкі аудандарындағы қанау мен зорлық-зомбылықтың тамырларын зерттеді. "Кәсіби отаршылдыққа қарсы көтеріліс" атты соңғы тарауында Сильберман TWO-ны кедей қаралардың өзін-өзі ұйымдастыру арқылы өздерінің қадір-қасиетін қайтаруының және барлық проблемалары үшін ақтарды кінәлаудың орнына өздерінің жұмыс орындарын жасауының мысалы ретінде көрсетті. Алинскийдің 1965 жылдан 1969 жылға дейін Нью-Йорктің Рочестер қаласындағы FIGHT ұйымымен және Eastman Kodak компаниясымен болған күресі көбірек дау тудырып, азырақ сәтті аяқталды. 1969 жылы Алински Чемберс пен Дик Хармон басқаратын ресми IAF ұйымдастырушыларды даярлау бағдарламасын құруға қол жеткізді, бұл бағдарламаға Midas Muffler компаниясынан Гордон Шерман грант берді. Алински 1971 жылы өзінің бұрынғы көзқарасын жаңартып, сәтті "Радикалдар үшін ережелер" кітабын жариялады. Алински 1972 жылдың маусымында күтпеген жерден жүрек талмасынан қайтыс болды.
Alinsky's first organizing project was organizing the Back of the Yards Neighborhood Council, founded in 1939 as the Packinghouse Workers, the union of Chicago's meatpacking industry. Based on his work with Back of the Yards, Alinsky laid out his vision for "People's Organizations" in his book Reveille for Radicals, in 1946. After World War II, Alinsky met Fred Ross in California, and in 1949 he agreed to back his plan to organize the Community Service Organization in Mexican American communities. Ross introduced house meetings as an organizing technique and built a network of 30 CSOs in California with energetic young organizers Cesar Chávez and Dolores Huerta. In Chicago, Alinsky developed a team of organizers including journalist Nicholas von Hoffman, ex seminarian Edward T. Chambers, and Tom Gaudette, who developed such groups as the Organization for the Southwest Community (1959–1972), The Woodlawn Organization (1961–present), and the Northwest Community Organization (1962–present). The Woodlawn Organization (TWO) received national attention through Charles Silberman's best selling Crisis in Black and White in 1964, which traced the roots of oppression and violence in northern inner city areas. In his concluding chapter, "The Revolt Against Welfare Colonialism," Silberman portrayed TWO as an example of poor blacks reclaiming their dignity through self organization and creating their own jobs, instead of blaming whites for all their problems. Alinsky's experience in Rochester, New York from 1965 to 1969 with the organization FIGHT and its battle with Eastman Kodak was more controversial and less successful. In 1969, Alinsky was able to establish a formal IAF organizer training program, run by Chambers and Dick Harmon, with a grant from Gordon Sherman of Midas Muffler. Alinsky published a successful book, Rules for Radicals, in 1971, updating his earlier vision. Alinsky died unexpectedly of a heart attack in June 1972.
Алинскийден кейін
Алинскийдің қайтысынан кейін оның көп жылдық әріптесі және тағайындалған мұрагері Эд Чемберс атқарушы директор болды. Чемберс ұйымдастырушылар мен жергілікті көшбасшыларды жүйелі түрде оқытуды IAF жұмысының басты бағытына қоя бастады. Ол сондай-ақ «қазіргі заманғы IAF» ұйымдастыру моделін Эрнесто Кортес кішінің Техас штатының Сан-Антонио қаласында құрған қауымдық ұйымдастыру үлгісіне, яғни «Қоғамдық қызмет үшін ұйымдастырылған қауымдастықтар» (COPS) деп аталатын ұйымға қарай жылжыта бастады. Кортес COPS мүшесі болған католик шіркеулерінен көптеген әйелдерді қоса алғанда, қарапайым көшбасшыларды тартты. Қарым-қатынас негізіндегі кездесулер немесе «жеке сұхбаттар» әлеуетті көшбасшылардың құндылықтарын, мотивациясын және жеке мүдделерін анықтаудың маңызды тәсіліне айналды. Чемберс пен Кортес Алинскийдің бір кезде елестеткен «үш жылдық цикл» принципіне қарамастан, IAF және COPS сияқты ұйымдар арасындағы ұзақ мерзімді қарым-қатынастың маңыздылығын атап өтті. IAF Техас штатының басқа қалаларына кеңейген кезде, ол афроамерикалықтар, латиноамерикандықтар және ағылшын тілділердің шіркеулерін қамтитын, көпұлтты және кең ауқымды ұйымдар құруға көшті. Ақырында Техастағы жергілікті топтардың желісі Техас штатының үкіметіне ықпал ету үшін «Техас Интерфейт» (Texas Interfaith) ретінде бірікті. 1979 жылы Чемберс Чикаго архиепископтығы IAF-қа қолдауын тоқтатқаннан кейін IAF штаб-пәтерін Нью-Йоркке көшірді. 1996 жылы IAF ұлттық штаб-пәтерін Чикагоға қайта көшіріп, сол аймақта жаңа филиал құру және Оңтүстік, Оңтүстік-Батыс және Орталық Батыс аймақтарындағы жұмысын кеңейтуді жоспарлады. IAF Шығыс жағалауында «Шығыс Бруклин қауымдастығы» (East Brooklyn Congregations) ұйымымен бірлесіп табысты жобаларды жүзеге асырды, олар қолжетімді баспана жобасы «Нехемия үйлері» (Nehemiah Homes) құрудың бастамасы болды, сондай-ақ Балтимордағы «BUILD» ұйымы да төмен кірісті адамдар үшін «Нехемия» баспанасын дамытты. «Қазіргі заманғы IAF» PICO ұлттық желісі, Гамалиел қоры және «Тікелей әрекет және зерттеу орталығы» (DART) сияқты кең ауқымды қоғамдық ұйымдардың басқа да желілері үшін үлгі болып табылады. IAF 1994 жылы Балтимордағы ең төменгі жалақы заңының қабылдануына, 1996 жылы Нью-Йорк қаласында, 1998 жылы Тусон қаласында, 1990 жылдардың соңы мен 2000 жылдардың басында Рио-Гранде аңғарында және соңғы кезде Техас штатының Остин қаласында қол жеткізген табысқа жауапкершіліктейді.
After Alinsky's death, his long time associate and designated successor, Ed Chambers, became executive director. Chambers began to place systematic training of organizers and local leaders at the center of IAF's work. He also began to shift the organizing model of "the modern IAF" toward the congregation based community organization developed in San Antonio, Texas by Ernesto Cortes Jr., called Communities Organized for Public Service (COPS). Cortes recruited lay leaders, including many women, from the Catholic parishes that were members of COPS. Relational meetings or "one on ones" became an important technique of exploring values, motivation, and self interest of potential leaders. Chambers and Cortes emphasized a long term relationship between IAF and such groups as COPS, in contrast to the "three years and out" that Alinsky had once imagined. As IAF began to expand to other cities in Texas, it moved to develop multi racial, broad based organizations spanning metropolitan areas, and including African American, Latino, and Anglo churches. Eventually its network of local groups in Texas linked together as Texas Interfaith to influence state government. In 1979 Chambers moved the IAF headquarters to New York after the Archdiocese of Chicago cut its support for IAF. In 1996 IAF moved its national headquarters back to Chicago to develop a new affiliate in that metropolitan area and expand its work in the South, Southwest and Midwest. IAF developed successful projects along the East Coast with East Brooklyn Congregations, which pioneered the affordable housing project called Nehemiah Homes, and BUILD in Baltimore which also developed Nehemiah housing for low income people. The "modern IAF" has been an influential model for other networks of broad based community organizations, including PICO National Network, Gamaliel Foundation, and Direct Action and Research Training Center (DART). IAF claims responsibility for the success of the first living wage law in Baltimore in 1994, followed by New York City in 1996, Tucson in 1998, the Rio Grande Valley in the late 1990s and early 2000s and, most recently, in Austin, Texas.
Басқару
IAF-тің заңдық өкілеттігі сенімгерлер кеңесінде, ол негізінен кеңесші орган ретінде жұмыс істейді. Жақында оған Жан Бетке Элштейн және қайтыс болған Монсеньор Джон Джозеф Иган сияқты белгілі тұлғалар кірді. IAF-тің алғашқы сенімгерлер кеңесіне католик епископы Бернард Джеймс Шейл, көміршілер кәсіби одағының төрағасы Джон Л. Льюистің қызы Кэтрин Льюис және қайырымдастық қызметін атқарушы Маршалл Филд III кірген. Чемберс 2009 жылы атқарушы директор қызметінен зейнетке шықты, бірақ директорлар кеңесінде қалды. Кортес, Арнольд Граф, Майкл Гекан және Кристин Стивенс сияқты аймақтық ұйымдастырушылар біраз уақыт бойы бірлесіп директорлар тобы ретінде жұмыс істеді. Соңғы кезде IAF әкімшілік тұрғысынан екі бөлікке бөлінді: Батыс/Оңтүстік-Батыс IAF (Кортес және Стивенс) және Шығыс пен Орта Батыстағы Metro IAF (Граф және Гекан).
IAF's legal authority rests in a Board of Trustees, which functions more as an advisory body, recently including such notables as Jean Bethke Elshtain and the late Monsignor John Joseph Egan. IAF's first Board of Trustees included Catholic bishop Bernard James Sheil, Kathryn Lewis (daughter of coal miners union leader John L. Lewis), and philanthropist Marshall Field III. Chambers retired as executive director in 2009, but remains on the board of directors. The senior regional organizers, including Cortes, Arnold Graf, Michael Gecan, and Sr. Christine Stephens, for a time acted as a team of co directors. Recently IAF has divided itself administratively into two parts: West/Southwest IAF (Cortes and Stephens) and Metro IAF in the East and Midwest (Graf and Gecan).
Оқыту
Ұлттық IAF жыл сайын Чикаго мен Лос-Анджелес қалаларында кезекпен өткізіліп тұратын сегіз күндік жетекшілік дайындық бағдарламасын ұйымдастырады, сондай-ақ 90 күндік ұйымдастырушыларға арналған тәжірибе бағдарламасы да бар. IAF-тің "ұйымдастырудың қатаң қағидасы" ("Адамдар өздері істей алатын нәрсені ешқашан олар үшін істемеңіз") жергілікті ұйымдардың ішінде жаңа лидерлерді дамытуға ерекше мән береді.
The national IAF conducts an intensive eight day leadership training program annually, alternating the venue between Chicago and Los Angeles, and also has a 90 day organizer internship program. IAF's "iron rule of organizing" ("Never do for others what they can do for themselves") emphasizes developing new leaders from within local organizations.