Кіріспе

Бёртон Джойс ( /bɜːrtən dʒɔɪs/) – Англияның Нотингемшир графтығындағы Гедлинг ауданындағы ірі ауыл және азаматтық округ. Нотингем қаласынан 11 шақырым (7 миль) шығысқа қарай, оңтүстікте Сток Бардольф және солтүстік-шығыста Булкот арасында орналасқан. A612 тас жолы оны оңтүстік-батыста Карлтон және Недерфилдке, ал солтүстік-шығыста Лоудхэмге қосып тұрады. Бұл жер темір дәуіріндегі бекініс ретінде пайда болған, кейін Норман ақсүйектері мекендеген, олар Сент-Гелен шіркеуін салған. Бёртон Джойс бастапқыда шаруашылықпен айналысқан қауымдастық болса, өнеркәсіптік революцияның алғашқы кезеңінде дамып, 1920 жылдарға дейін тоқыма өнімдерімен атақты болды. 3500 тұрғынының көп бөлігі (2021 жылғы халық санауы бойынша, 2011 жылы 3443 адамды құрады) Нотингемде жұмыс істейді. Ол Сток Бардольф және Булкотпен бірге Гедлингтің Трент аңғары округін құрайды, онда екі кеңесші қызмет етеді.

Ерте тарих

Мезолит және неолит дәуірлерінде адамдар тұрғандығын көрсететін, пышақ тәрізді құралдар мен жебелер сияқты археологиялық куәліктер бар. Қола дәуірінен табылған заттар одан да көп. Олардың ішінде шеңберлі орлар, қылыш және бірнеше сүңгір ұштары бар. Бұл ауыл ірі Темір дәуірі бекінісінің немесе "бертун" орнымен де белгілі, кейіннен нормандықтар оны "Буртон" деп атаған (ауыл осы атпен 14 ғасырдың басына дейін танымал болды). Ол 1950-1951 жылдары қазба жұмыстарынан өтті. Галияда жасалған саман тоқымасы және ерекше монета, сондай-ақ, дөңгелек тас және ортағасырлық керамиканың табылуы археологтарды осы бекіністі римдік әскерлердің 43 жылы Веспасиан басшылығымен Британияға басып кіргеннен кейін біраз уақыттан кейін басып алған деген қорытуға жеткізді. Мұндай жағдай Темір дәуірінің басқа бекіністерінде де жиі кездесетін, мысалы, Дорсеттегі Мейден қамалы мен Ход төбесі кейіннен римдіктердің стратегиялық әскери базалары ретінде пайдаланылды.

Орта ғасырлар

1086 жылғы Domesday Book "шіркеу және діни қызметкер, он алты акр шалғын" туралы мәлімет береді. Бұл, сол кездегі Бертун ауылында адамдар тұрғандығын, англосаксон дәуірінде құрылғандығын көрсетеді. Алдымен, мойындау кезінде, содан кейін аталған сараптама жүргізілгенде, күміс маркасына бағаланған. Бастапқы шіркеу туралы көп мәлімет жоқ, бірақ нормандық қоныс салушылар ауылдың қазіргі Сент-Гелен шіркеуінің солтүстік бөлігін қайта жөндеу үшін теңізден алынған тастарды пайдаланған. Бұл бөлік, сол кездегілерге қарағанда ерекше кең болғандықтан, одан да үлкен құрылыс болған деген болжам бар. Ғимаратты 13 немесе 14 ғасырдың басында қалпына келтіру жұмыстары кезінде оңтүстікке қарай кеңейтіліп, шанцель жаңадан салынған, мұны аристократиялық де Йорц отбасы жасаған болуы мүмкін. Роберт де Жорц 1331 жылы Нотингемнің шерифі болды. 1307 жылы патша атынан оған 20 емен ағашы берілді, ол бұл ағаштарды сол кезде Сент-Освальдқа арналған шіркеудің игілігі үшін пайдаланған болуы мүмкін. Осы кезеңде ағаштан салынған шаруашылық ғимараттары, соның ішінде амбарлар, ауылдың ең ұзақ тұрған құрылыстарының біріне айналды. Шіркеудің қызметкерлері жасаған жөндеу жұмыстары 1725 жылы су тасқынынан 1021 фунт стерлинг сомасында зардап шегуімен тоқтатылды. Тренттегі Ньюарк қаласының Магдаленалық Мария шіркеуінен жасалған қайырымдылықтар кейіннен Томас Генри Уайт және Сэр Стивен Глинн сияқтылардың нашар жөндеу жұмыстарына ысырап болды деп есептелді. Олардың жеке үйіндегі мектепке тек интернатқа түскен оқушылар ғана қабылданатын, дене жазасы қолданылмаған. 1850 жылы Генри Герберт, Карнарвонның 4-ші графы жасаған қор, ауылдың орталығында шағын балалар бағы салынған жерді сатып алуға мүмкіндік берді. 1867 жылы ұлдар мен қыздарға арналған жеке сыныптармен жабдықталған үлкен, жақсырақ ғимарат салынды.

Көлік

Ауыл Нотингхэм, Лоудхэм және Саутвелл қалаларымен тұрақты автобус қатынасында. East Midlands Railway Бёртон Джойс теміржол стансасын Нотингхэм/Дерби/Матлок/Лестер және Ньюарк/Линкольн бағыттары бойынша қызметтендіреді.