Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының ұлттық тарихи орны
Хопвелл пешінің ұлттық тарихи орны – Пенсильвания штатының Эльверсон қаласына жақын, Беркс округінің оңтүстік-шығысында орналасқан американдық 19-шы ғасырдағы темір плантациясының үлгісі. Оның жұмысы ағаш көмірімен қыздырылатын, ауа соққысымен жұмыс істейтін темір қорыту пешіне негіделген. Маңызды қалпына келтірілген құрылымдарға пеш тобы (қорыту пеші, су доңғалағы, ауа соққыш машиналары, құйма үй және ағаш көмір үйі), сондай-ақ теміршінің үйі, компания дүкені, ұстахана, қора және бірнеше жұмысшы үйлері кіреді. Хопвелл пеші 1771 жылы темірші Марк Берд, Пенсильванияның ең танымал теміршілерінің бірі Уильям Бердтің ұлы, құрған. Сайттың ең гүлденген кезеңі 1820-1840 жылдар аралығында болды, ал Америка Азамат соғысы кезінде өндіріс қысқа мерзімге қайта жанданды. 19-шы ғасырдың ортасында темір өндірісіндегі өзгерістер, соның ішінде ағаш көмірімен жұмыс істейтін пештерден антрацитпен жұмыс істейтін болат зауыттарына көшу, Хопвелл сияқты кіші пештерді қолданыстан шығарды. 1883 жылы сайттағы жұмыс тоқтатылды. 1938 жылы, Тарихи орындар туралы заңға сәйкес, бұл нысан Хопвелл ауылының ұлттық тарихи орны деп жарияланды, осылайша Ұлттық парк жүйесінің алғашқы мәдени бірліктерінің біріне айналды. Бүгінде Хопвелл пеші 14 қалпына келтірілген құрылымнан, Классификацияланған құрылымдар тізіміндегі 52 нысаннан және 848 гектардан астам, көбінесе орманды жерлерден тұрады. Хопвелл пешінің ұлттық тарихи орны Хопвелл Биг Вудс аймағында орналасқан және үш жағынан Френч Крик мемлекеттік паркімен, ал оңтүстік жағынан 43-ші мемлекеттік аң ауру жерімен шектеседі, бұл пештің табиғи ресурстарын пайдалану үшін қажетті жерді сақтап қалады.
Berks County, near Elverson, Pennsylvania,
is an example of an American 19th century rural iron plantation, whose operations were
based around a charcoal fired cold blast iron blast furnace. The significant restored structures include the furnace group
(blast furnace, water wheel, blast machinery, cast house and charcoal house), as well as the ironmaster's house, a company store, the blacksmith's shop, a barn and several worker's houses. Hopewell Furnace was founded about 1771 by ironmaster Mark Bird, son of William Bird, who had been one of Pennsylvania's most prominent ironmasters. The site's most prosperous time was during the 1820 1840 period with a brief return to significant production during the American Civil War. In the mid 19th century, changes in iron making, including a shift from charcoal fueled furnaces to anthracite fueled steel mills, rendered smaller furnaces like Hopewell obsolete. The site discontinued operations in 1883. In 1938, the property was designated Hopewell Village
National Historic Site under the authority of the Historic Sites Act, thereby becoming one of the
earliest cultural units of the National Park System. Today, Hopewell Furnace consists of 14 restored structures, 52 features on the List of Classified Structures, and a total of 848 mostly wooded acres. Hopewell Furnace National Historic Site is located in the Hopewell Big Woods and bordered by French Creek State Park on three sides and State Game Lands 43 on the south side, which preserves the lands the furnace utilized for its natural resources.
Марк Бёрд
1761 жылы Марк Бёрд әкесі, темір шебері қайтыс болғаннан кейін отбасылық бизнесті басқаруға кірісті. Оған 3000 акр жерде екі балқыту пеші және бір доменді пеш кірді. 1763 жылы Бёрд бизнесті 8000 акрға дейін кеңейтіп, Хоупвелл және Джонс Гуд Лак кеніштерін қосты. 1770 жылы ол Беркс және Честер округтерінде бірнеше учаске сатып алып, әкесінің балқыту пешіне және Хоупвелл кенішіне жақын Френч-Крик өзенінің жанында доменді пеш салуды жоспарлады. 1771 жылы Хоупвелл доменді пеші жұмыс істеді, ал алғашқы пеш тақтасына "Mark Bird Hopewell Furnace 1772" деп жазылды. 1775 жылы Бёрд Пенсильвания штатының хат алмасу комитетінің және Пенсильвания провинциялық конференциясының мүшесі болды. Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде Бёрд Беркс округі ополчениесінің екінші батальонының полковнигі болды, Пенсильвания штатының Бас Ассамблеясына сайланды және Беркс округінің судьясы қызметін атқарды. Пенсильвания штатының Бас Квартирмейстерінің орынбасары ретінде оның доменді пештері Континенталдық армияны және Континенталдық флотты оқ-дәрімен және зеңбірек доптарымен қамтамасыз етті. Алайда, Конгресс тарапынан төленген төлемдер кеңейтілген бизнесін жабуға жеткіліксіз болды, сондықтан Бёрд 1784 жылы ұлттық экономикалық төмендеуден кейін Беркс округіндегі темір зауытын жабуға мәжбүр болды. Бёрд: "Соғыс мені қиратты, бұл мас болудың, жалқаулықтың немесе еңбекқорлықтың нәтижесі емес" деп жазды. 1786 жылы су тасқыны мен өрттен кейін Бёрд Хоупвелл және Бердсборо мүліктерін ипотекаға беруге мәжбүр болды. 1788 жылы Хоупвелл плантациясы Джеймс Олд пен Кэдвалладер Морриске аукционмен сатылды, ал Бёрд борышкерлердің панасы болған Солтүстік Каролинаға қашты. Бёрд 1816 жылы сол жерде қайтыс болды.
Дэниел Бакли
1789 жылы Хопвелл пеші Пенсильвания штатындағы 14 пештің ішінде екінші ірісі болды, оның жылдық қуаты 700 тоннаға жетеді. Дегенмен, кәсіпорны әлі де пайда әкелмейтін. 1794 жылы Джеймс Уилсон оны сатып алды, бірақ 1796 жылы кешенді аукционға шығаруға мәжбүр болды және қарыздарынан қашу үшін Солтүстік Каролинаға қашты. 1800 жылы Дэниел Бакли және оның жеңделері Мэтью мен Томас Брук пешті сатып алып, оны 83 жыл бойы отбасылық бизнес ретінде жүргізді. 1828 жылы Дэниел Бакли қайтыс болғаннан кейін, оның ұлы Мэтью Брук Бакли, содан кейін немересі Эдвард С. Бакли кәсіпорынды басқарды. 1801 жылы екі үрлегіш жөнделді. 1804 жылы пеш жаңартылып, жаңа көмір қоймасы салынды, су доңғалағы мен бастапқы арнасы қайта жаңартылды, ал жоғарыдан соққы беретін доңғалақ орнына төменнен соққы беретін доңғалақ қойылды. 1805 жылы шлактан темірді қайта өңдеуге көмектесетін штамптау машинасы 1817 жылға дейін жұмыс істеді. Ұлттық экономикалық дағдарыс пен жер иелігіне қатысты сот дауларына байланысты серіктестер 1808 жылдан 1816 жылға дейін қызметін тоқтатуға мәжбүр болды. 1817 жылы қола пеш қосылып, оның көмегімен қоңыр темір құйма темірге айналдырылып, құммен құйылған салмақтар, ыдыстар, табалар, қазандықтар, тегіс темірлер, доңғалақтар, диірмен бұрандалары, алма диірмендерінің гайкалары, сағат салмақтары, ескіргендер, балғалар, торлар, ұсақтағыш доңғалақтар, қалып тақталары және пеш плиткалары жасалды. 1830 жылдар ең табысты жылдар болды, ал 1825 жылдан 1844 жылға дейін пеш плиткалары ең көп пайда әкелетін өнім болды. 1839 жылы 5152 пеш шығарылды. Клемент Брук 1816 жылдан 1848 жылға дейін резидент-менеджер және темір шебері болып қызмет еткен кезде, ол темір шеберінің үйіне жертөле, ас үй және оңтүстік-батыс жанатын қосты, көктемгі үйді және компания дүкенін кеңейтті, жалға берілетін үйлер мен мектеп салды. 1844 жылы пеш плиткаларын өндіру тоқтатылды, ал келесі төрт онжылдықта негізінен қоңыр темір өндірілді. Клиенттердің қатарында Reading темір жолы да болды. Клемент Бруктың күйеу баласы доктор Чарльз М. Клинган келесі 10 жылға резидент-менеджер болып тағайындалды. Одан кейін Джон Р. Шафер 15 жыл, ал Харкер Лонг соңғы резидент-менеджер болды. Пеш 1883 жылдың 15 маусымында жұмысын тоқтатты, ал қалған қоңыр темір қоры келесі бес жылда сатылды.
Қалпына келтіру
1935 жылы федералды үкімет доктор Чарльз бен Мария Клинганның қызы Луиза Бруктан бұл жерді сатып алды, 4000 акр үшін 100 000 доллар төледі. 1938 жылы Ішкі істер министрі аймақты Ұлттық тарихи орын деп жариялады, содан кейін 1820-1840 жылдардағы гүлденген кезеңге дейін қалпына келтіру жоспарлары жасалды. 1946 жылы демалыс аймағының 5000 акры штатқа берілді, ал 848 акры тарихи орын ретінде сақталды. 1950 жылдары қалпына келтіру жұмыстары басталды, 1952 жылға қарай пеш, ұстахана, су дөңгелегі және жарылыс машиналарын, сарай, тұрғын үйлер мен құйма үйі қайта салынды және жаңартылды. Бұл ағаш қазықтар мен қолмен кескен қабырғаларды пайдалануды қамтыды.
Қиындықтар
Ұлттық парк қызметінің ең көне құрылған бөлімшелерінің бірі болғандықтан, Хопвелл пешінің 2015 жылы 7 983 521 доллар, 2016 жылы 7 526 855 доллар, 2017 жылы 6 835 475 доллар және ең соңғы жарияланған дерек бойынша 2018 жылы 7 443 553 доллар көлемінде күрделі жөндеу жұмыстарына байланысты шығындары жинақталған. Бұл шығынның көп бөлігі жөндеу және техникалық қызмет көрсету қажеттіліктерінен туындайды. Жергілікті қолдау топтары қазіргі уақытта пеш жұмыс істеген кезеңдегі құжаттарды сақтап, тізімдеуге баса назар аударуда, осы арқылы аймақтың тарихын жақсы түсіндіріп, көрсетуді жоспарлап отыр.