Себальд де Веерт: Фламанд су теңізшісі және Голланд Ост-Индія компаниясының вице-адмиралы
Sebald de Weert
Себальд де Веерт (1567-1603): Фламанд капитаны, Голланд Ост-Инд компаниясының вице-адмиралы. 1600 ж. Фоклэнд аралдарын дәл картаға түсірген. Тарих, теңізшілік.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фламанд капитаны және Голландиялық Шығыс Үндістан компаниясының вице-адмиралы Себальд немесе Себальт де Верт (2 мамыр 1567 жыл – 30 мамыр немесе 1603 жылдың маусымы) – фламанд капитаны және Голландиялық Шығыс Үндістан компаниясының (голланд тілінде Vereenigde Oost Indische Compagnie, VOC) вице-адмиралы. Ол 1600 жылы Фолкленд аралдарын дәл картаға түсіргенімен ең көп есте қалады.
Flemish captain and vice admiral Dutch East India Company
Sebald or Sebalt de Weert (May 2, 1567 – May 30 or June 1603) was a Flemish captain and vice admiral of the Dutch East India Company (known in Dutch as Vereenigde Oost Indische Compagnie, VOC). He is most widely remembered for accurately plotting the Falkland Islands in 1600.
Ерте өмір
Себальд де Верт Антверпенде, Йоханнес Свертс де Верттің (1538 ж. т.) және Клара Уондерердің (1541–1595) 17 баласының алтыншысы болып дүниеге келді. 1569 жылғы қаңтарда отбасы зұлымдықтан және қуғын-сүргіннен қашу үшін Антверпеннен Кельнге көшті. 1575 жылы отбасы Амстердамға көшіп келді. 1579 мен 1584 жылдар аралығында олар Антверпенге қайта оралды, ал 1586 жылға қарай Миддельбургте тұрды. Себальд бастапқыда Голландиялық Шығыс Үндістан компаниясында (VOC) кеме навигаторы болып жұмыс істеді, және жылдар бойы VOC-те вице-адмирал шеніне дейін көтерілді. Ол өзінің атына "Себальт" деп қол қойған, бірақ ресми латыншаланған аты "Себальдус" болды.
Sebald de Weert was born in Antwerp, the sixth of 17 children of Johannes Sweerts de Weert (b. 1538) and Clara Wonderer (1541–1595). The family left Antwerp for Cologne in January 1569, to escape the tyranny and persecution. In 1575, the family moved to Amsterdam. Between 1579 and 1584, they were back in Antwerp, and by 1586, they lived in Middelburg. Sebald was originally employed as a ship's navigator with the Dutch East India Company (VOC), and over the years worked his way up to vice admiral with the VOC. He signed his name "Sebalt", but had the official Latinized name "Sebaldus".
Атлантикалық мұхиттың арғы жағына
1598 жылы бірнеше зерттеу экспедициясы Роттердамнан шығысты ашу мақсатымен шығып, түрлі бағыттармен саяхат жасады. 1598 жылдың 27 маусымында Жак Маху басқаруымен, голланд Питер ван ден Хаген мен фламанд Йохан ван дер Векеннің қаржыландыруымен және Магеллан компаниясымен жабдықталған, 494 адамнан тұратын бес кеме Голландияның Гурэе портынан Молукка аралдарына (Голланд Ост-Индиясы) бағыт алды. Олар Оңтүстік Америкадағы Магеллан бұғазына оңтүстік-батысқа қарай беттеді, содан кейін Азияға солтүстік-батысқа бұруды жоспарлады. Кемелердің (алғашқы) капитандығы: экспедиция жетекшісі Жак Маху басқарған «Хоуп» (Үміт); Симон де Кордес басқарған «Лифде» (Махаббат); Геррит ван Беунинген басқарған «Глеф» (Сенім); Юрриан ван Боэкхоут басқарған «Труве» (Адалдық); және соңында Себальд де Верт басқарған «Блид Боодшап» (Құтты хабар немесе Евангелие). Бұл сапарға дейін «Блид Боудшап» «Влигенд Харт» (Ұшқан жүрек) деген атпен танымал болған. «Лифде» бұрын «Эразм» деп аталған және әлі де философтың мүсіні сақталған. Еуропалық сулардан шыққаннан кейін кемелер Африка жағалауындағы Кабо-Верде аралдарында 2 сәуірден 29 қыркүйекке дейін тоқтап тұрды. «Хоуп» экипажының көпшілігі осы жерде қызбаға шалдығып, араларында адмирал Жак Маху да бар, көбі қайтыс болды. Ол 1598 жылдың 23 қыркүйегінде қайтыс болды, экспедиция басшысыз қалды. Симон де Кордес Махудың орнына Геррит ван Беунингенді тағайындады, ал ван Беунинген вице-адмирал атанды. Осыған байланысты ван Беунинген флагмандық кемеге көшті, ал Себальд де Верт ван Беунингенді «Глеф» кемесінің басқаруынан босатып, оның орнына өтті. Скорбуттың таралуына байланысты кемелер 16 желтоқсан 1598 жылдан 2 қаңтар 1599 жылға дейін Сан-Томе аралының оңтүстігіндегі Аннобон сауда аралына тоқталып, жабдықтау алды. Флотилия 1599 жылдың қаңтарында Атлантиканы кесіп өтіп, 7 сәуірде Магеллан бұғазына жетті. Күтпеген жағдай, олар күшті қарсы жел салдарынан тағы төрт айдан астам уақыт жүзе алмайтынын анықтады. Флот 23 тамызға дейін Фортезен шығанағында және 28 тамызға дейін Ридрес шығанағында қыстады. Осы уақыт ішінде қатал ауа-райы мен жауынгер патагониялық тайпалардың салдарынан шамамен 120 теңізші қайтыс болды, әйтсе де кемелерде әлі де жеткілікті азық-түлік болды.
Around 1598, several exploratory expeditions left Rotterdam for eastern discovery traveling in many different routes. On June 27, 1598, a voyage of five ships with 494 men under the command of Jacques Mahu and financed by Dutchman Pieter van den Hagen and the Flemish Johan van der Veken, two wealthy retailers, and equipped by Magelhaanse Compagnie, left Goeree (Holland), bound for the Moluccas, in the Dutch East Indies. They headed Southwest toward the Straits of Magellan in South America, intending to navigate the straits then turn Northwest toward Asia. The ships with their (initial) captains were: Hoop (Hope), captained by Jacques Mahu, leader of the expedition; Liefde (Love), captained by Simon de Cordes, second in command; Geloof (Belief), captained by Gerrit van Beuningen; Trouwe (Faith), captained by Jurriaan van Boekhout; and finally Blijde Boodschap (Good Tiding or The Gospel), captained by Sebald de Weert. The Blijde Boodschap was better known as Vliegend Hart (Flying heart) prior to this particular voyage. Liefde had been previous known as Erasmus and still had a figurehead of the philosopher. After leaving European waters the ships spent from April 2 to September 29 at the Cape Verde Islands off the coast of Africa. Many of the crew of the Hoop caught fever there, with some of the men dying, among them Admiral Jacques Mahu. He died on September 23, 1598, leaving the expedition without its leader. Simón de Cordes replaced Mahu's command with Gerrit van Beuningen becoming vice admiral. As such Van Beuningen was moved to the flagship which led to Sebald de Weert moving to relieve van Beuningen of command of the Geloof. Due to an outbreak of scurvy, the vessels made a short diversion from December 16, 1598, to January 2, 1599, to take on supplies in Annobón an African trading island south of São Tomé Island. The flotilla finally crossed the Atlantic in January 1599 and reached the Straits of Magellan on April 7, 1599. Much to their dismay they found they were unable to sail for more than another four months due to strong adverse winds. The fleet wintered in the Fortesene Bay until August 23 and until August 28 in Ridres Bay. During this time around 120 more of the crew died due to the harsh weather and hostile Patagonian natives, even though the ships still had enough provisions at this time.
Қиын кезеңдер мен қиындықтар
1599 жылдың 3 қыркүйегінде Тынық мұхитына қол жеткізілді. Кемелер қатты дауылға түсіп, үш кеме жоғалып кетті, ал Geloof және Trouwe бір-бірін ешқашан көрмей қалмады, дауыл кезінде екеуі де Магеллан бұғазына кері айдалып кетті. "Гелоуф" кемесі "Трув" кемесін көрісі жоқ кезде капитан Де Верт өзін Нидерландыға қайта оралуға мәжбүрлеумен қорқытқан алаңдаған экипажбен бетпе-бет келді. "Трув" ақырында Чилидегі Чилое аралында ауа райынан қорғаныс тапты, онда экипаждың бірнеше мүшесі, соның ішінде топтың жаңа командирі Симон де Кордес, жергілікті тұрғындар тарапынан өлтірілді. Тірі қалғандар Еуропаға қайтып оралмады. "Хоуп" және "Лифде" кемелері де жаугершік жергілікті тұрғындарға тап болды, олар, әдетте, испандықтар деп жаңылысқан. Жергілікті тұрғындар екі кеменің де капитандығын және көптеген экипаж мүшелерін өлтірді. Кемелер бір-бірін тапқаннан кейін Молукка аралдарына емес, Жапонияға қарай баруға шешім қабылдады. "Хоуп" кейінірек қаһарлы дауылда жоғалып кетті, бірақ жаңа капитан Якоб Куакернек басқаратын, экипажы азайып қалған "Лифде" 1600 жылдың 19 сәуірінде Кюсю аралындағы Бунго провинциясындағы Усукиге жетті. Сапар кезінде адамдар соншалықты әлсіреген еді, қалған 24 адамның тек 6-ы ғана жүре алды.
On September 3, 1599, the Pacific was finally reached. The ships ran into more trouble as they were caught in a torrential storm with three of the vessels getting lost from the Geloof and Trouwe, who never lost sight of one another during the storm and both wound up being swept back into the Straits of Magellan. When the Geloof finally lost sight of the Trouwe, Captain De Weert found himself with a restless crew threatening to force a return home to the Netherlands. The Trouwe eventually found shelter from the weather at the Chilean island Chiloe, where several of the crew including the group's new commander, Simón de Cordes, were eventually killed by natives. Those who survived never returned to Europe. Both the Hoop and the Liefde also met hostile natives, who were most likely mistaken for Spaniards. The natives killed both ships' captains and a large number of crew members. After the ships found one another they decided to head in the direction of Japan rather than the Moluccas. The Hoop was later lost in a vicious storm but the Liefde, commanded by a new captain, Jacob Quaeckernaeck, with a decimated crew, eventually managed to reach Usuki in the province of Bungo on Kyushu Island by April 19, 1600. The men were so physically weakened by the trip that only six of the remaining 24 survivors were able to even walk.