Голландская Западно-Индийская компания (1621–1792)
Dutch West India Company
Голландская Ост-Индийская компания (WIC): торговля, колонизация, рабство в Америке, Бразилии, Карибском бассейне. История, основатели, монополия и влияние.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Голландияның Жаңа әлемдегі сауда және отарлау үшін жауапты жарғылық компаниясы (1621–1792)
Dutch chartered company responsible for trade and colonization in the New World (1621–1792)
Голландияның Батыс Үндістан компаниясы немесе WIC (Westindische Compagnie) – голландиялық саудагерлер мен шетелдік инвесторлардың жарғылық компаниясы, ресми түрде GWC (Geoctrooieerde Westindische Compagnie;) деп танылды. Оның негізін қалаушылардың арасында Рейнье Пау, Виллем Уселлинкс (1567–1647) және Джесси де Форест (1576–1624) болды. 1621 жылғы 3 маусымда Голландияның Жеті Біріккен Нидерланд Республикасы Голландияның Батыс Үндістанындағы сауда монополиясы туралы жарғы берді және Атлантикалық құл саудасына, Бразилияға, Кариб теңізіне және Солтүстік Америкаға қатысты билік беруге рұхсат берді. Компанияның қызмет ете алатын аймағы Батыс Африканы (Рак тропигі мен Ізгі Үміт мүйісі арасында) және Американы қамтыды, соның ішінде Тынық мұхиты да кірді және Тордесильяс шартына сәйкес Малуку аралдарының шығысында аяқталды. Жарғының мақсаты саудагерлер құрған әртүрлі сауда посттары арасындағы бәсекелестікті, әсіресе испандық немесе португалдық бәсекелестікті жою болды. Компания XVII ғасырда Американы (оның ішінде Жаңа Нидерландыны) голландтықтардың кең ауқымды, бірақ көбінесе уақытша колонизациялауында маңызды рөл атқарды. 1624 жылдан 1654 жылға дейін, Голландия-Португалия соғысы кезеңінде, GWC Бразилияның солтүстік-шығысындағы португалдық территорияны басып алды, бірақ қатты қарсылықтан кейін Голландиялық Бразилиядан ығыстырылды. Бірнеше рет кері қайтарылғаннан кейін, GWC қайта ұйымдастырылды және 1675 жылы жаңа жарғы берілді, бұл негізінен Атлантикалық құл саудасындағы күшіне байланысты болды. Бұл «жаңа» нұсқа бір ғасырдан астам уақытқа созылды, Төртінші ағылшын-голландия соғысынан кейін, оның көптеген активтерін жоғалтқанға дейін.
The Dutch West India Company or WIC (Westindische Compagnie) was a chartered company of Dutch merchants as well as foreign investors, formally known as GWC (Geoctrooieerde Westindische Compagnie; ). Among its founders were Reynier Pauw, Willem Usselincx (1567–1647) and Jessé de Forest (1576–1624). On 3 June 1621, it was granted a charter for a trade monopoly in the Dutch West Indies by the Republic of the Seven United Netherlands and given jurisdiction over Dutch participation in the Atlantic slave trade, Brazil, the Caribbean, and North America. The area where the company could operate consisted of West Africa (between the Tropic of Cancer and the Cape of Good Hope) and the Americas, which included the Pacific Ocean and ended east of the Maluku Islands, according to the Treaty of Tordesillas. The intended purpose of the charter was to eliminate competition, particularly Spanish or Portuguese, between the various trading posts established by the merchants. The company became instrumental in the largely ephemeral Dutch colonization of the Americas (including New Netherland) in the seventeenth century. From 1624 to 1654, in the context of the Dutch–Portuguese War, the GWC held Portuguese territory in northeast Brazil, but they were ousted from Dutch Brazil following fierce resistance. After several reversals, the GWC reorganized and a new charter was granted in 1675, largely on the strength in the Atlantic slave trade. This "new" version lasted for more than a century, until after the Fourth Anglo–Dutch War, during which it lost most of its assets.
Шығу тегі
Голландиялық Шығыс Үндістан компаниясы (VOC) 1602 жылы құрылғанда Амстердамның кейбір саудагерлері оның монополиялық саясатымен келіспеді. Голландиялық фламанд астрономы, картографы және дін қызметкері Петрус Планциустың көмегімен олар Азияға солтүстік-шығыс немесе солтүстік-батыс бағыт арқылы кіру жолын іздестіріп, VOC монополиясын айналып өтуге тырысты. 1609 жылы ағылшын саяхатшысы Генри Гудзон, VOC қызметінде, Жаңа Англия жағалауына қонды және қазіргі Гудзон өзенімен Азияға Солтүстік-Батыс жолын табуға ұмтылды. Бірақ ол жол таба алмады. Осының салдарынан 1615 жылы Исаак Ле Мэр және Самуэль Бломмарт, басқалардың көмегімен, Оңтүстік Американың Tierra del Fuego архипелагының айналасынан оңтүстік-батыс маршрутын табуға күш салды, VOC монополиясын айналып өту мақсатында. Африкамен саудамен айналысқан алғашқы теңізшілердің бірі Балтазар де Мушерон болды. Африкамен сауда жасау сауда посттарын немесе фабрикаларды құруға мүмкіндік берді, бұл келіссөздер үшін маңызды бастама болды. Алайда, Бломмарт 1600 жылы Африка жағалауында Лоанго Корольдігінен мыс жеткізу үшін бір-бірімен бәсекелесіп, сегіз компания сауда жасағанын мәлімдеді. Питер ван ден Брокке осы компаниялардың бірінде жұмыс істеді. 1612 жылы Голландияның Алтын жағалауындағы Моуридеде (қазіргі Гана) голландтық бекініс салынды. Кариб теңізінде тұз, қант және темекі саудасы Испания тарапынан кедергіге ұшырады және бейбітшілік келіссөздеріне байланысты кейінге шегерілді. Испания Нидерланд Республикасының Азия және Америкамен сауда жасауын тоқтату шартымен бейбітшілік ұсынды. Испания Вест-Индия компаниясы құрылса, бейбіт келісімге қол қоймауға уәде берді. Осы кезде Испания мен Нидерланд Республикасы арасындағы Голландия Тәуелсіздік соғысы (1568–1648) жүріп жатты. Бас кеңесші Йохан ван Олденбарневельт 12 жылдық бітімгершілікке қол жеткізу үшін Батыс Үндістанмен сауданы тоқтатуды ұсынды. Ол Батыс Үндістан компаниясын құру туралы ұсыныстан бас тартты. Нәтижесінде бірнеше жыл бойы голландтар Оңтүстік Америкаға шетел туын көтеріп жүзіп өтті. Бірақ он жылдан кейін Стадхолдер Маврикий Оранский Испаниямен соғысты жалғастыруды, сонымен қатар Испанияның назарын Республикадан аударуды ұсынды. 1619 жылы оның қарсыласы Йохан ван Олденбарневельт өлім жазасына кесілді, ал 1621 жылдың сәуірінде бітім мерзімі аяқталғанда Батыс Үндістан компаниясы құрылды. Вест-Индия компаниясы 1621 жылдың маусымында Штаттар Генералынан жарғысын алды, ол оған Ньюфаундленд пен Магеллан бұғазы арасындағы Америка жағалауында сауда және отарлау бойынша 24 жылдық монополияны берді. Осы жылдар бойына осы жобаны қолдаушылардың бірі Рейнир Пау болды, ол 1621 жылы екі ұлын алғашқы менеджерлер етіп тағайындады; Питер мен Михаэль Рейнирш Пау он бес жыл бойы қызмет етті. 1622 жылы Рейнир Пау, Корнелис Бикер және Самуэль Бломмарт тағайындалды.
When the Dutch East India Company (VOC) was founded in 1602, some traders in Amsterdam did not agree with its monopolistic policies. With help from Petrus Plancius, a Dutch Flemish astronomer, cartographer, and clergyman, they sought for a northeastern or northwestern access to Asia to circumvent the VOC monopoly. In 1609, English explorer Henry Hudson, in employment of the VOC, landed on the coast of New England and sailed up what is now known as the Hudson River in his quest for the Northwest Passage to Asia. However, he failed to find a passage. Consequently, in 1615, Isaac Le Maire and Samuel Blommaert, assisted by others, focused on finding a south westerly route around South America's Tierra del Fuego archipelago in order to circumvent the monopoly of the VOC. One of the first sailors who focused on trade with Africa was Balthazar de Moucheron. The trade with Africa offered several possibilities to set up trading posts or factories, an important starting point for negotiations. It was Blommaert, however, who stated that, in 1600, eight companies sailed on the coast of Africa, competing with each other for the supply of copper, from the Kingdom of Loango. Pieter van den Broecke was employed by one of these companies. In 1612, a Dutch fortress was built in Mouree (present day Ghana), along the Dutch Gold Coast. Trade with the Caribbean, for salt, sugar and tobacco, was hampered by Spain and delayed because of peace negotiations. Spain offered peace on condition that the Dutch Republic would withdraw from trading with Asia and America. Spain refused to sign the peace treaty if a West Indian Company would be established. At this time, the Dutch War of Independence (1568–1648) between Spain and the Dutch Republic was occurring. Grand Pensionary Johan van Oldenbarnevelt offered to suspend trade with the West Indies in exchange for the Twelve Years' Truce. He took the proposal of founding a West India Company off table. The result was that, during a few years, the Dutch sailed under a foreign flag to South America. However, ten years later, Stadtholder Maurice of Orange, proposed to continue the war with Spain, but also to distract attention from Spain to the Republic. In 1619, his opponent Johan van Oldenbarnevelt was beheaded, and when in April 1621 the truce expired, the West Indian Company could be established. The West India Company received its charter from the States General in June 1621, granting it a 24 year monopoly on trade and colonization that included the American coast between Newfoundland and the Straits of Magellan. One of the promotors all these years was Reynier Pauw who appointed two of his sons as the first managers in 1621; both Pieter and Michael Reyniersz Pauw were in place for fifteen years. Reynier Pauw jr, Cornelis Bicker and Samuel Blommaert were appointed in 1622.
Ұйым
Голландияның Батыс Үндістан компаниясы Голландияның Шығыс Үндістан компаниясына (VOC) ұқсас құрылымда ұйымдастырылды. VOC сияқты, GWC-нің Амстердам, Роттердам, Хоорн, Миддельбург және Гронинген қалаларында бес кеңсесі – палаталар (камералар) болды, олардың ішінде Амстердам мен Миддельбургтегі палаталар компанияға ең көп үлес қосты. Басқару кеңесі 19 мүшеден тұрды, олар Он Тоғыз Джентльмен (Heeren XIX) деп белгілі болды. GWC институционалдық құрылымы федералдық принциптерге негізделген, бұл кез келген шешімді кеңінен талқылауды, аймақтық өкілдікті талап етті: Амстердамнан 8, Зеландиядан 4, Солтүстік Ширек (Хоорн және Энхуизен), Маас (Роттердам, Делфт және Дордрехт), Гронинген аймағынан 2-ден және Штаттар Генералынан 1 өкіл. Әр аймақтың өз палатасы мен директорлар кеңесі болды. Жарғының күші 24 жылға белгіленді. 1623 жылы ғана, бірнеше үміткерлерге қысым көрсеткеннен кейін қаржыландыру ұйымдастырылды. Нидерландтың Штаттар Генералы мен VOC капитал және субсидия ретінде бір миллион гульдер ұсынды. Иберия авторлары крипто-жүйттер немесе мараньолар VOC және GWC құрылысында маңызды рөл атқарғанын айтса да, зерттеулер олардың бастапқыда шағын рөл атқарғанын, бірақ Бразилиядағы голландтар кезеңінде кеңейгенін көрсетті. Испаниялық Нидерландтардан эмигрант болған кальвинистер GWC-ге маңызды инвестициялар жасады. 1621 жылы инвесторлар компанияға ақша салуға асықпады, бірақ Штаттар Генералы муниципалитеттер мен басқа да мекемелерді инвестиция жасауға шақырды. Жеке тұлғалардың баяу инвестициялауына себептер ретінде акционерлердің «директорлар саясатын және қарапайым инвесторлардың ақшасын басқаруды бақылауға мүмкіндігінің болмауы», бұл «директорлар мен олардың туыстарына қарапайым акционерлердің есебінен ыңғайлы қызметтер беру» болып табылатын «алдап-соғу» жағдайы болды. VOC директорлары өз акционерлерімен кеңеспей GWC-ге ақша салды, бұл бірқатар акционерлердің арасында наразылық тудырды. Шетелдік акционерлерді тарту үшін GWC шетелдік инвесторларға голландиялықтармен тең мәртебе ұсынды, нәтижесінде Франциядан, Швейцариядан және Венециядан акционерлер пайда болды. 1621 жылғы түпнұсқа жарғының ағылшын тіліндегі аудармасы жарияланды: «Біріккен провинциялардың Штаттар Генералының Батыс Үндістан компаниясын құру туралы берген бұйрықтары мен ережелері, Anno Dom. MDCXII». 1623 жылға қарай GWC-нің 2,8 миллион флориндік капиталы VOC-тің бастапқы капитализациясы 6,5 миллионға тең болмаса да, бұл әлі де айтарлықтай сома болды. GWC-де сауданы жүзеге асыру үшін 15 кеме болды және олар Батыс Африка мен Бразилия жағалауларында жүрді. VOC-тен айырмашылығы, GWC әскери әскерлерді орналастыруға құқығы жоқ. 1621 жылы он екі жылдық бітім аяқталғаннан кейін Республика Испаниямен қайтадан соғыс жүргізуге толық еркіндік алды. Африка мен Америкадағы португалдық колонияларды басып алып, қант және құл саудасын бақылауға алу мақсатымен «Үлкен Жоспар» (Groot Desseyn) жасалды. Бұл жоспар сәтсіз аяқталғаннан кейін, GWC-нің маңызды мақсаттарының бірі каперлікке айналды. Испан кемелеріне қарсы қорғану үшін сауда кемелерін қаруландыру маңызды болды. 1623 жылы шамамен барлық кемелерде 40-50 сарбаз орналастырылды, мүмкін, жау кемелерін тонауға көмектесу үшін. Бірінші экспедиция Штат Генералы мен VOC қолдауымен Штадхолдер Морис ұйымдастырған Чили, Перу және Боливия жағалауларына Жак л’Эрмит жасаған экспедиция болды ма, әлде басқасы ма, әлі белгісіз. Компания бастапқыда қымбат жобаларының нәтижесінде сәтсіздікке ұшырады, ал директорлары аумақты жаулап алудан бас тартып, кемелерді тонауға көшті. GWC-нің ең сәтті жетістігі – Пит Хейннің испан күміс флотын басып алуы болды, ол испан колонияларынан Испанияға күміс тасымалдады. Сондай-ақ, ол Бразилиядан қант, Гондурастан какао, индиго және басқа да құнды заттарды тасымалдайтын галеонды да тәркіледі. 1620 жылдардың соңында каперлік ең табысты қызмет болып табылды. Хейннің табысына қарамастан, компания директорлары бұл ұзақ мерзімді пайда табудың негізі емес екенін түсінді, сондықтан олар Америкадағы Иберия аумағын басып алуға қайтадан тырысты. Олар Бразилияны нысанаға алуды шешті. (Баияны қайта басып алу).
The Dutch West India Company was organized similarly to the Dutch East India Company (VOC). Like the VOC, the GWC had five offices, called chambers (kamers), in Amsterdam, Rotterdam, Hoorn, Middelburg and Groningen, of which the chambers in Amsterdam and Middelburg contributed most to the company. The board consisted of 19 members, known as the Heeren XIX (the Nineteen Gentlemen). The institutional structure of the GWC followed the federal structure, which entailed extensive discussion for any decision, with regional representation: 8 from Amsterdam; 4 from Zeeland, 2 each from the Northern Quarter (Hoorn and Enkhuizen), the Maas (Rotterdam, Delft and Dordrecht), the region of Groningen, and one representative from the States General. Each region had its own chamber and board of directors. The validity of the charter was set at 24 years. Only in 1623 was funding arranged, after several bidders were put under pressure. The States General of the Netherlands and the VOC pledged one million guilders in the form of capital and subsidy. Although Iberian writers said that crypto Jews or Marranos played an important role in the formation of both the VOC and the GWC, research has shown that initially they played a minor role, but expanded during the period of the Dutch in Brazil. Emigrant Calvinists from the Spanish Netherlands did make significant investments in the GWC. Investors did not rush to put their money in the company in 1621, but the States General urged municipalities and other institutions to invest. Explanations for the slow investment by individuals were that shareholders had "no control over the directors' policy and the handling of ordinary investors' money," that it was a "racket" to provide "cushy posts for the directors and their relatives, at the expense of ordinary shareholders". The VOC directors invested money in the GWC, without consulting their shareholders, causing dissent among a number of shareholders. In order to attract foreign shareholders, the GWC offered equal standing to foreign investors with Dutch, resulting in shareholders from France, Switzerland, and Venice. A translation of the original 1621 charter appeared in English, Orders and Articles granted by the High and Mightie Lords the States General of the United Provinces concerning the erecting of a West Indies Companie, Anno Dom. MDCXII. by 1623, the capital for the GWC at 2.8 million florins was not as great the VOC's original capitalization of 6.5 million, but it was still a substantial sum. The GWC had 15 ships to carry trade and plied the west African coast and Brazil. Unlike the VOC, the GWC had no right to deploy military troops. When the Twelve Years' Truce in 1621 was over, the Republic had a free hand to re wage war with Spain. A Groot Desseyn ("grand design") was devised to seize the Portuguese colonies in Africa and the Americas, so as to dominate the sugar and slave trade. When this plan failed, privateering became one of the major goals within the GWC. The arming of merchant ships with guns and soldiers to defend themselves against Spanish ships was of great importance. On almost all ships in 1623, 40 to 50 soldiers were stationed, possibly to assist in the hijacking of enemy ships. It is unclear whether the first expedition was the expedition by Jacques l'Hermite to the coast of Chile, Peru and Bolivia, set up by Stadtholder Maurice with the support of the States General and the VOC. The company was initially a dismal failure, in terms of its expensive early projects, and its directors shifted emphasis from conquest of territory to pursue plunder of shipping. The most spectacular success for the GWC was Piet Heyn's seizure of the Spanish silver fleet, which carried silver from Spanish colonies to Spain. He had also seized a consignment of sugar from Brazil and a galleon from Honduras with cacao, indigo, and other valuable goods. Privateering was its most profitable activity in the late 1620s. Despite Heyn's success at plunder, the company's directors realized that it was not a basis to build long term profit, leading them to renew their attempts to seize Iberian territory in the Americas. They decided their target was Brazil. (Recapture of Bahia)
Бразилиядағы қатысу
Нидерландының әртүрлі аймақтарынан келген директорлар арасында қақтығыстар болды, Амстердам компанияны аз қолдады. Теңізге жақын емес қалалар, соның ішінде Харлем, Лейден, Гуда, Энхуизен және Хорн, аумақтарды басып алуға ынталы болды. Олар Бразилияға флот жіберіп, 1630 жылы алғашқы әрекет ретінде Олинда мен Пернамбуконы басып алып, Голландиялық Бразилия құруға тырысты, бірақ португалдардың күшті қарсылығына байланысты оларды ұстай алмады. Компанияның кемелері Кариб теңізінде қарақшылықпен айналысып, сонымен қатар маңызды жер ресурстарын, әсіресе тұзды көлдерді басып алды. Компанияның жалпы сәтсіздігі акцияларының құлдырауына әкелді және 1633 жылы голландиялықтар мен испандықтар бітім туралы келіссөздерді қайта бастады. 1629 жылы GWC Жаңа Нидерландыдағы бірқатар инвесторларға 7 маусымда Голландияның Генералдық штаттары бекіткен Бостандықтар мен Жеңілдіктер жарғысы арқылы патроншалықтар құруға рұқсат берді. Патроншалықтар колонияны халқымен толықтыруға көмектесу үшін құрылды, инвесторларға гранттар беру арқылы, әр грант бойынша "15 жастан асқан" шамамен 50 адамға жер берілді, негізінен Жаңа Нидерланд аймағында. Патроншалық инвесторлар өздерінің жер гранттарының көлемін "жағалау бойымен немесе кеме жүретін өзеннің бір жағалауы бойымен" 4 мильге дейін кеңейте алатын болды. Ренсселэрсвик Голландияның Батыс Үндістан компаниясының ең табысты патроншалығы болды. Басқа да елді мекендер Нидерланд Антиль аралдарында, Оңтүстік Америкада, Голландиялық Бразилияда, Суринамда және Гайанада құрылды. Африкада Алтын жағалауда (қазіргі Гана), Құл жағалауында (қазіргі Бенин) және қысқа мерзімге Голландияның Лоанго Анголасында бекеттер құрылды. Бұл неофеодалдық жүйе болды, онда меценаттарға шетелдегі колонияны басқаруға едәуір билік берілді. Америкада тері (Солтүстік Америка) және қант (Оңтүстік Америка) ең маңызды сауда тауарлары болды, ал Африкалық елді мекендер құлдармен (негізінен Антиль аралдары мен Суринамдағы плантациялар үшін), алтынмен, мыспен және азу тісімен сауда жасады.
There were conflicts between directors from different areas of The Netherlands, with Amsterdam less supportive of the company. Non maritime cities, including Haarlem, Leiden, and Gouda, along with Enkhuizen and Hoorn were enthusiastic about seizing territory. They sent a fleet to Brazil, capturing Olinda and Pernambuco in 1630 in their initial foray to create a Dutch Brazil, but could not hold them due to a strong Portuguese resistance. Company ships continued privateering in the Caribbean, as well seizing vital land resources, particularly salt pans. The company's general lack of success saw their shares plummet and the Dutch and The Spanish renewed truce talks in 1633. In 1629, the GWC gave permission to a number of investors in New Netherlands to found patroonships, enabled by the Charter of Freedoms and Exemptions which was ratified by the Dutch States General on 7 June 1629. The patroonships were created to help populate the colony, by providing investors grants providing land for approximately 50 people "upwards of 15 years old", per grant, mainly in the region of New Netherland. Patroon investors could expand the size of their land grants as large as 4 miles, "along the shore or along one bank of a navigable river " Rensselaerswyck was the most successful Dutch West India Company patroonship. Other settlements were established on the Netherlands Antilles, and in South America, in Dutch Brazil, Suriname and Guyana. In Africa, posts were established on the Gold Coast (now Ghana), the Slave Coast (now Benin), and briefly in Dutch Loango Angola. It was a neo feudal system, where patrons were permitted considerable powers to control the overseas colony. In the Americas, fur (North America) and sugar (South America) were the most important trade goods, while African settlements traded the enslaved (mainly destined for the plantations on the Antilles and Suriname), gold, copper and ivory.
Құлдырау
Солтүстік Америкада Альберт Бёрг, Самуэль Бломмерт, Самуэль Годжин және Йоханнес де Лает Жаңа Нидерланд колониясын қоныстандыру және жергілікті американдықтарға қарсы қорғануда көп табысқа жете алмады. Тек Килиан Ван Ренсселер ғана Гудзонның солтүстігіндегі өзінің қонысын сақтап қалды. Бломмерт Делавэрде Швеция атынан Жаңа Швеция колониясын құру арқылы өзінің мүдделерін жасырын түрде қорғауға тырысты. Содан кейін GWC-ның негізгі назары Бразилияға ауысты. 1630 жылы ғана Батыс Индия компаниясы Бразилияның бір бөлігін басып алды. 1630 жылы Бразилиядағы португалдық иеліктерді басып алып, Жаңа Голландия колониясы (астанасы Маурицстад, қазіргі Ресифе) құрылды. Соғыс компанияның күштеріне соншалықты талап қойды, компания үнемі банкротқа ұшырау қаупімен жұмыс істеуге мәжбүр болды. Шындығында, GWC 1636 жылы банкротқа ұшырады және оны жаңғыртуға жасалған барлық әрекеттер сәтсіз аяқталды. 1636 жылы Голландияның Батыс Индия компаниясы Сент-Эвстатиус, Синт-Мартен және Саба аралдарын иеленді, олардың барлығы голландтардың бақылауына көшті. 1678 жылға қарай Сент-Эвстатиусқа үш аралды басқару үшін командир тағайындалды. Бразилиядағы соғыс жалғасып жатқандықтан, 1645 жылы, мерзімі біткенде GWC-ның жағдайы өте қиын болды. GWC-ның шығындарын VOC-тің табысымен өтеу әрекеті сәтсіз аяқталды, өйткені VOC директорлары оған келіспеді. 1645 жылы GWC-ға ең көп қатысқандар Трип отбасының мүшелері болды. Екі компанияны біріктіру мүмкін болмады. Амстердам көмектесуге құштар болмады, себебі Португалиямен бейбіт және пайдалы сауда қатынастарын сақтауға қызығушылық танытты. Амстердамның мұндай бейжай қанағаттанбауы баяу және жартылай жүргізілген саясаттың басты себебі болды, бұл ақырында колонияны жоғалтуға әкелді. 1647 жылы компания VOC капиталынан 1,5 миллион гульденді пайдаланып қайта құрылды. Штаттар Генералдығы Бразилиядағы соғыс үшін жауапкершілікті өз мойнына алды.
In North America, the settlers Albert Burgh, Samuel Blommaert, Samuel Godijn, Johannes de Laet had little success with populating the colony of New Netherland, and to defend themselves against local Amerindians. Only Kiliaen Van Rensselaer managed to maintain his settlement in the north along the Hudson. Blommaert secretly tried to secure his interests with the founding of the colony of New Sweden on behalf of Sweden on the Delaware in the south. The main focus of the GWC now went to Brazil. Only in 1630 did the West India Company manage to conquer a part of Brazil. In 1630, the colony of New Holland (capital Mauritsstad, present day Recife) was founded, taking over Portuguese possessions in Brazil. In the meantime, the war demanded so many of its forces that the company had to operate under a permanent threat of bankruptcy. In fact, the GWC went bankrupt in 1636 and all attempts at rehabilitation were doomed to failure. In 1636, the Dutch West India Company took possession of St. Eustatius, Sint Maarten, and Saba which all fell under Dutch control. A commander was stationed on St. Eustatius to govern all three islands by 1678. Because of the ongoing war in Brazil, the situation for the GWC in 1645, at the end of the charter, was very bad. An attempt to compensate the losses of the GWC with the profits of the VOC failed because the directors of the VOC did not want to. In 1645, the main participants in the GWC were members of the Trip family. Merging the two companies was not feasible. Amsterdam was not willing to help out, because it had too much interest in peace and healthy trade relations with Portugal. This indifferent attitude of Amsterdam was the main cause of the slow, half hearted policy, which would eventually lead to losing the colony. In 1647, the company made a restart using 1.5 million guilders, capital of the VOC. The States General took responsibility for the warfare in Brazil.
Қайта бастау
Вестфалиялық бейбітшілікке байланысты, ГВК-ға испандық кемелерге шабуыл жасауға тыйым салынды. Португалдар Анголаны қайта басып алуға жетістікке қол жеткізді. Амстердам мен Зеландияның көптеген саудагерлері Киелі Рим империясының, Дания-Норвегияның, Англияның және басқа да Еуропа елдерінің теңізшілерімен және саудагерлерімен жұмыс істеуге шешім қабылдады. 1649 жылы бәсекелес швед Африка компаниясы құрылды; GWC алтын мен Африкадан әкелінген құлдарды Акра патшалығымен (қазіргі Гана) алмасты. Эльмина қамалы негізгі порты болды. 1654 жылы Ресифе қайта басып алынғаннан кейін голландтар Бразилиядан қуылды. 1656 жылы компания Бутр келісімін (Голландияның Алтын жағалауы) жасады. 1659 жылы Данияның Батыс Үндістан компаниясы, құпия голландтық кәсіпорны құрылды. (1660 жылы Корольдік Африка компаниясы құрылды, оны Йорк герцогы басқарды.) 1662 жылы ГВК испан тәжімен бірнеше келісімшарт жасады, оған сәйкес голландтарға 24 000 Африкадан әкелінген құлды жеткізуге рұқсат берілді. GWC Кюрасао аралын Атлантикалық құл саудасының орталығына айналдырып, құлдарды Батыс Африкадан аралға әкеліп, кейін Кариб теңізінде және Испан Америкасында сатты. Африкадағы GWC-нің ықпалы Екінші және Үшінші ағылшын-голланд соғыстары кезінде қауіп төнді, бірақ ағылшындардың голландтарды аймақтан ығыстыру әрекеттері сәтсіз аяқталды. Бірінші Вест-Инд компаниясы ұзақ уақыт бойы қиындықтарға тап болды, ал 1674 жылы оның тарауы ауырсынусыз болды. ГВК-нің 27 жыл бойы сақталу себебі, оның құлдардың арқасында Батыс Африкадағы құнды иеліктері болғандықтарымен түсіндіріледі.
Due to the Peace of Westphalia, the attacks on Spanish shipping were forbidden to the GWC. The Portuguese succeeded in the recapture of Angola. Many merchants from Amsterdam and Zeeland decided to work with marine and merchants from the Holy Roman Empire, Denmark–Norway, England and other European countries. In 1649, a competing Swedish Africa Company was founded; the GWC obtained a monopoly on gold and enslaved Africans with the kingdom of Accra (present day Ghana). Elmina Castle was the main port. In 1654 the Dutch were thrown out of Brazil after the recapture of Recife. In 1656, the company signed the Treaty of Butre (Dutch Gold Coast). In 1659 the Danish West India Company, an undercover Dutch enterprise, was founded. (In 1660 the Royal African Company was founded, led by the Duke of York.) In 1662, the GWC obtained several asiento subcontracts with the Spanish Crown, under which the Dutch were allowed to deliver 24,000 enslaved Africans. The GWC made Curaçao a centre of the Atlantic slave trade, bringing slaves from West Africa to the island, before selling them elsewhere in the Caribbean and Spanish Main. The influence of the GWC in Africa was threatened during the Second and Third Anglo–Dutch Wars, but English efforts to displace the Dutch from the region ultimately proved unsuccessful. The first West India Company suffered a long agony, and its end in 1674 was painless. The reason that the GWC could drag on for 27 years seems to have been its valuable West African possessions, due to its slaves.
Екінші Батыс Үндістан компаниясы
1674 жылы GWC өз борыштарын өтей алмағандықтан компания таратылды. Бірақ Батыс Африка мен Америкадағы голланд колониялары арасындағы саудаға деген сұраныстың жоғары деңгейде қалуына байланысты (атап айтқанда, құл саудасы), сол жылы екінші Батыс Үндістан компаниясы, «Жаңа Батыс Үндістан компаниясы» құрылды. Бұл жаңа компания алғашқысымен салыстырғанда дәл сол сауда аймағын басқарды, бірақ енді жекеменшік сауда актив емес еді. Барлық кемелер, бекіністер және т.б. жаңа компанияға өтті. Ешкім жұмыстан шығарылмады, бірақ директорлар саны 19-дан 10-ға, ал губернаторлар саны 74-тен 50-ге дейін азайтылды. 1679 жылы жаңа GWC-де 6 миллионнан астам гульден болды, оның көп бөлігін Амстердам палатасы ұсынды. 1687 жылы Балтазар Коймансқа тиесілі болған Asiento арқасында компания ең жоғары дивиденд төледі. 1694 жылдан 1700 жылға дейін GWC Алтын жағалаудағы Eguafo Корольдығына қарсы ұзақ соғыс жүргізді, қазіргі Гана. Коменда соғыстары көршілес африкалық корольдықтардың көптеген өкілдерін тартты және алтын саудасының орнына құл африкалықтармен сауда жасауға әкелді. Калабар Африкадағы ең ірі құл саудасы орталығы болды. Синт-Эустатий (Голланд Кариб аймағы) GWC-нің ең табысты активіне айналды және Атлант мұхитындағы құл саудасында құл болған африкалықтардың транзиттік пункті болды. 1734 жылдан кейін GWC негізінен құл саудасын жеңілдетумен айналысты және 1738 жылға дейін құлдарды жеткізуге жауапты болды. Содан кейін компания құл саудасын аутсорсингке беріп, оны жеке кәсіпкерлерге, әсіресе Зеландтың Мидделбург қаласында қалдырды. 1750 жылы Томас Хоуп компания кеңесіне сайланды, бірақ екі жылдан кейін Heren XVII-ді таңдады; оның орнына 1764 жылы Николаас Гелвинк келді. 1773 жылы кофе мен какао ішу кең таралған кезде Ван Эрсен ван Соммельсдейк отбасы Суринамдағы меншігін сатты. GWC Суринам қоғамымен бірлесіп үлкен үлес қосты. Суринам мен Кариб аймағындағы көптеген плантаторлар ипотекалардың (1772 жылғы дағдарыс) салдарынан қаржылық қиындыққа тап болды; құлдарға деген сұраныс төмендеді. 1775 жылы соңғы құл кемесі Виллемстад портына кірді. 1780 жылдан бастап компания зиянға ұшырап, дивиденд төлемеді. Төртінші ағылшын-голланд соғысынан кейін GWC өз колонияларын қорғауға қабілетсіз екені анық болды, өйткені Синт-Эустатий, Бербице, Эссекибо, Демерара және Голландтың Алтын жағалауындағы бірнеше бекіністер британдықтар тарапынан тез басып алынды. 1791 жылы GWC патентін жаңартпау және компанияны тарату туралы шешім қабылданды. Барлық акциялар сатылды және бұрын GWC-ге тиесілі болған аумақтар Нидерланд штатының басшылығына өтті. Уақытша директорлар кеңесі басқаруды өз қолына алды. 1795 жылға дейін GWC істерін басқару үшін Колониялар кеңесі құрылды. 1800 жыл шамасында үшінші Батыс Үндістан компаниясын құруға әрекет жасалды, бірақ ол сәтті болмады.
When the GWC could not repay its debts in 1674, the company was dissolved. But due to continued high demand for trade between West Africa and the Dutch colonies in the Americas (mainly slave trade), a second West India Company known as the New West India Company was chartered that same year. This new company controlled the same trade area as the first but privateering was no longer an asset. All ships, fortresses, etc. were taken over by the new company. Nobody was fired, but the number of directors was reduced from 19 to 10, and the number of governors from 74 to 50. By 1679, the new GWC had slightly more than 6 million guilders which was largely supplied by the Amsterdam Chamber. In 1687, due to the Asiento possessed by Balthasar Coymans, the company paid the highest dividend. From 1694 until 1700, the GWC waged a long conflict against the Eguafo Kingdom along the Gold Coast, present day Ghana. The Komenda Wars drew in significant numbers of neighbouring African kingdoms and led to the replacement of the gold trade with enslaved Africans. Calabar was the largest slave trading place in Africa. Sint Eustatius (Dutch Caribbean) became the most profitable asset of the GWC and a transit point for enslaved Africans in the transatlantic slave trade. After 1734 the GWC was primarily engaged in facilitating the slave trade, and only responsible for the supply of slaves until 1738. The company then began to outsource the slave trade and left it to private enterprise, especially in Middelburg, Zeeland. In 1750 Thomas Hope was elected in the board of the company, but preferred the Heren XVII after two years; he was succeeded by Nicolaas Geelvinck in 1764. In 1773, when drinking coffee and cocoa was popular almost everywhere, the family Van Aerssen van Sommelsdijck sold its property in the colony of Surinam. The GWC participated in a bigger share together with the Society of Suriname. Many planters in Surinam and the Caribbean came into financial trouble because of the mortgages (Crisis of 1772); the demand for slaves dropped. In 1775, the last slave ship entered the port of Willemstad. From 1780 on the company made losses and paid no dividend. After the Fourth Anglo Dutch War, it became apparent that the GWC was no longer capable of defending its own colonies, as Sint Eustatius, Berbice, Essequibo, Demerara, and some forts on the Dutch Gold Coast were rapidly taken by the British. In 1791 it was decided not to renew the patent to the GWC and to dissolve the company. All stocks were sold and territories previously held by the GWC came under the rule of the States General of the Netherlands. A directorate Ad Interim took over the administration. A Council of Colonies was established as administrator over the affairs of the GWC until 1795. Around 1800 there was an attempt to create a third West India Company, but without success.