Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ағылшын әлеуметтік реформаторы (1750–1818)
English social reformer (1750–1818)
Сэр Томас Бернард, 3-ші баронет (27 сәуір 1750 – 1 шілде 1818) – ағылшын әлеуметтік реформаторы. Оның әкесі Нью-Джерси провинциясының (1758–1760) және Массачусетс шығанағының (1760–1770) губернаторы болып, британдық саясатты жолға салуда маңызды рөл атқарды, бұл американдық колониялардың көтерілісіне себеп болды.
Sir Thomas Bernard, 3rd Baronet (27 April 17501 July 1818) was an English social reformer whose father, as governor of the Province of New Jersey (1758–1760) and Province of Massachusetts Bay (1760–1770), played a responsible part in directing the British policy which led to the revolt of the American colonies.
Өмір
Ол Линкольн қаласында сэр Фрэнсис Бернардтың, 1-ші баронның кіші ұлы ретінде дүниеге келді. Өмірінің соңына таман, 1810 жылы ағасы қайтыс болғаннан кейін, Бернард 1768 жылы әкесіне берілген баронеттік атақты мұраға алды. Оның алғашқы білімін Гарвард колледжінде алған, оған әкесі зор қызығушылық танытқан. Содан кейін ол 1769 жылы губернатордың шақыруына себеп болған қиындықтар кезінде әкесінің құпия хатшысы болып қызмет етті және сэр Фрэнсиспен бірге Англияға барды, онда ол адвокаттық алқаға қабылданды және мүліктік құқық саласында жұмыс істеді. Ол бай әйелге үйленіп, қоршаған байлыққа ие болды, содан кейін уақытының көп бөлігін кедейлердің жағдайына көмек көрсету үшін әлеуметтік жұмыстарға арнады. 1795 жылдан 1806 жылға дейін ол тасталған нәрестелерге арналған аурухананың қазынашысы болды және оның істеріне маңызды үлес қосты. Қазынашылық қызметінен кейін ол қайырымдылық қорының Губернаторлар кеңесінде вице-президенттің құрметті лауазымын иелене отырып, қызметін жалғастырды, бірақ 1810 жылы баронеттік атақты алғанда отставкаға кетті. Ол сонымен қатар 1796 жылы "Кедейлердің жағдайын жақсарту және тұрмысын жайлы ету қоғамын", 1800 жылы мұқтаж соқырларға арналған мектепті және 1801 жылы жұқпалы аурулар институтын құруға көмектесті. Ол 1805 жылы Британ институтының негізін қалаушы директоры болды. Вакцинацияны насихаттау, бала еңбегінің жағдайын жақсарту, ауылдық жерлерге жер бөлуді қолдау және тұз салығына қарсы күрес жүргізуде белсенділік танытты. Білім беруге үлкен қызығушылық танытып, граф Рамфордпен бірге Лондондағы Корольдік институтының құрылуына бастама берді. Ол 1 шілдеде 1818 жылы мұрагер қалдырмай қайтыс болды. Сэр Томас сонымен қатар Регент каналының директоры және белсенді жақтаушысы болды. 1811 жылы ол каналдың белсенді жақтаушысы болған және 31 мамыр күні Перси көшесінде өткен жиналысқа қатысқан Джон Нэштен (архитектор) ұсыныс алды, онда солтүстік Лондонда канал салу жоспарын жасау үшін басшылық комитет құрылды. Әлеуметтік реформаторлар осы кезеңде каналдарды қолдады, өйткені олар кедейлер үшін көмірдің бағасын айтарлықтай төмендетті, ал сол кезде көмірден газ жасап, газбен жарықтандыру да енгізіліп жатты. Газбен жарықтандыру шамнан арзан болды. Сэр Томас өмірінің соңына дейін қиындыққа тап болған каналды басқаруда маңызды рөл атқарды. 1818 жылы ол, ақыры, Елм ложасының Уильям Агармен арадағы ұзаққа созылған және қарым-қатынасқа толы дауды шешті, оның қатал қарсылығы мен ақылды, бірақ қиын мінез-құлқы каналдың құрылысын тоқтатқан еді. Өкінішке орай, ол осы үлкен қиындықты келіссөздер арқылы шешкен ең үлкен жетістігінен кейін бірнеше аптадан кейін қайтыс болды, сондықтан ол каналның аяқталуын көре алмады. Ол 1928 жылы қиратылған Лондонның Foundling Hospital шіркеуінің астында жерленді.
He was born at Lincoln, the younger son of Sir Francis Bernard, 1st Baronet. Rather late in his life, on the death of his elder brother in 1810, Bernard succeeded to the baronetcy conferred on his father in 1768. His early education was obtained at Harvard College, in which his father took a great interest. He then acted as confidential secretary to his father during the troubles which led (1769) to the governor's recall, and accompanied Sir Francis to England, where he was called to the bar, and practised as a conveyancer. He married a rich wife, and acquired a considerable fortune, and then devoted most of his time to social work for the benefit of the poor. From 1795 to 1806 he was treasurer of the Foundling Hospital for abandoned babies, in the concerns of which he took an important part. After his treasurership, he continued to play a role on the charity's Court of Governors holding the honorary title of Vice President, but resigned when taking on the baronetcy in 1810. He also helped to establish in 1796 the "Society for Bettering the Condition and Increasing the Comforts of the Poor," in 1800 a school for indigent blind, and in 1801 a fever institution. He was a founding Director of the British Institution in 1805. He was active in promoting vaccination, improving the conditions of child labour, advocating rural allotments, and agitating against the salt duties. He took great interest in education, and with Count Rumford he was an originator of the Royal Institution in London. He died without issue on 1 July 1818. Sir Thomas was also a Director and leading proponent of the Regent's Canal. He was approached in 1811 by John Nash (architect), the architect, who was a leading advocate of the canal and was present at the Percy Street Meeting, on 31 May 1811 at which a steering committee was set up to plan the building of a canal across north London. Social reformers favoured canals in this period because they greatly reduced the price of coal for the poor, and at that time gas lighting was also being adopted, using gas made from coal. Gas lighting was cheaper than candles. Sir Thomas played a prominent part in the management of the troubled canal throughout his remaining years. In 1818 it was he who finally settled a long running acrimonious dispute with William Agar of Elm Lodge, whose determined opposition and clever but awkward behaviour had frustrated the canal's construction. Sadly he died just a few weeks after his moment of greatest success when he had resolved this major difficulty by negotiation, so he did not live to see the canal completed. He was buried beneath the chapel of the Foundling Hospital, London, which was demolished in 1928.