Томмазо Мария Наполи: Сицилиялық сәулетші және өнер шебері
Tommaso Napoli
Томмазо Мария Наполи (1659-1725) – италияндық сәулетші, монах, инженер және математик. Палермода туған, Рим, Вена қалаларында жұмыс істеген. Сәулет туралы еңбектер жазған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық сәулетші (1659–1725)
Italian architect (1659–1725)
Томасо Мария Наполи (16 сәуір 1659 – 12 маусым 1725) – итальяндық сәулетші, Доминикан орденінің монахы, инженер және математик.
Tommaso Maria Napoli (16 April 1659 – 12 June 1725) was an Italian architect, Dominican Order friar, engineer and mathematician.
Өмірбаян
Палермода туған Томазо Наполи Андреа Чирринчионеден Сан-Доменико монастырында жаңадан кіруші ретінде тәлім алды. Оның алғашқы сәулеттік тәжірибесі Чирринчионе жобалаған Сан-Доменико шіркеуінің құрылысында болды. Күмісшінің ұлы Наполи доминикан орденінің ынталы мүшесі болды және азаматтық және әскери сәулет туралы кем дегенде екі трактат жариялады. Ол көп саяхаттап, Неаполь, Рим, Вена және Рагуза (қазіргі Дубровник) қалаларында болды. Ол Венаға көп рет барып, көбінесе Императорлық сарайдың қызметінде болды. 1689 жылдан 1700 жылға дейін Рагуза Республикасының ресми сәулетшісі болды. Ол 1667 жылғы жер сілкінісінен кейін сол қаланы қайта жаңартуға көмектесті. Ол жаңа кафедраль соборының құрылысына маңызды үлес қосты, Буфалини жасаған жоспарларын өзгертті, сондай-ақ 1691 жылы ректор сарайында жаңа капелланы жобалады. 1711 жылға дейін Палермоға оралып, қаланың әскери сәулетшісі, кейіннен Корольдік мүліктің сәулетшісі болып қызмет етті. Ол Сицилияға Австрия империясының барокко сәулеті туралы түсінік әкелді, әсіресе Шёнбрунн сарайының дизайнымен танымал Иоганн Бернхард Фишер фон Эрлахтың еңбектері. Дегенмен, Наполидің туындылары Карло Фонтананың және оның замандастары мен Римдегі ізбасарларының, әсіресе Сан-Лука академиясының сәулетімен де байланысты.
Born at Palermo, Tommaso Napoli received his training under Andrea Cirrincione as a novitiate in the Convento di San Domenico. His first architectural experience was in the construction of the church of San Domenico designed by Cirrincione. Napoli, the son of silversmith, was fervent member of the Dominican order and published at least two treatise on civil and military architecture. He travelled extensively including stays in Naples, Rome, Vienna, and Ragusa (modern Dubrovnik). He visited Vienna on numerous occasions often in service to the Imperial Court. From 1689 to 1700 he was the official architect of the Republic of Ragusa. He assisted in the ongoing reconstruction of that city after the earthquake of 1667. He made significant contributions to the construction of the new Cathedral, altering the plans made by Bufalini, and to the Rector's palace where in 1691 2 he designed the new chapel. He returned to Palermo by 1711 and served as the Military Architect of the City and later as Architect of Royal Patrimony. He brought to Sicily an understanding of the baroque architecture of the Austrian empire, especially the works of Johann Bernhard Fischer von Erlach, best known for his design of Schönbrunn Palace. However Napoli's works also have affinities with the architecture of Carlo Fontana and his contemporaries and followers in Rome especially the Accademia di San Luca.
Шығармалары
Томмазо Мария Наполи ең алдымен Сицилиядағы Багериядағы екі вилласы үшін танымал, бұл оны сицилиялық замандастарынан ерекшелендірді. Бұл виллалар – 1712 жылы Марианна дель Боско (Католика ханшайымы) үшін салынған Вилла Вальгуарнера және 1715 жылы Палагония ханзадасы Фердинандо Франческо Гравина үшін салынған Вилла Палагония. Вальгуарнера Римдегі Санкт-Петер шіркеуінің алдындағы Палладио виллалары мен Бернинидің алаңына сілтеме жасайтын ұзын, иілген қанаттары бар ауланың айналасында салынған. Вилланың үш қабатты негізгі қасбетінің ортасында ойыс бөлік бар, онда пиано нобилеге апаратын сыртқы баспалдақ орнатылған. Балюстрадалы шатыр сызығы мүсіндермен әсемделген. Алайда, вилланың ең бағалы бөлігі – Наполи жобалаған үлкен терраса және партер, ол шығанаққа және Солунтоға көрініс ашады, бұл Сицилиядағы ең әдемі көрініс саналады. Вилла Палагония, екеуінің ішіндегі үлкенірек және күрделірек, екі қабатты қисық қасбеттеріне ие. Пиано нобиль үлкен аркалы терезелермен белгіленген. Арғы қасбеті үлкен қисықтан тұрады және екі тік қанатпен шектеледі. Жоспары өзгертілген бесбұрыш пішіндес, сондықтан Виньоланың Капрарола және басқа да бекіністі виллалары сияқты Ренессанс үлгілерін еске түсіреді. Вилланың ерекше ерекшелігі – сыртқы баспалдақ. Вальгуарнерадағы ойыс бөліктегі баспалдақтан гөрі одан да күрделі дизайнға ие, ол тік учаскелерден тұратын қос баспалдақ, ол вилланың сыртқы қабырғаларының тік және қисық сызықтарына қарсы бағытын қайта-қайта өзгертеді. Бұл баспалдақтардың дизайны Наполиге жатса да, олар кейінгі онжылдықтарда салынғандықтан, бұл нақты емес. Сол сияқты, полихромды мәрмәр қабырғалары мен айналы төбелері бар вилланың ішкі жағы да Наполи кеткеннен кейін ұзақ уақыттан соң аяқталды. Вилла Палагония Патрик Брайдон, граф де Борх, Гете және Джон Соан сияқты көптеген саяхатшылардың сүйікті тоқталыс орны болды. Наполи сонымен қатар Палермодағы Сан-Доменико шіркеуінің алдындағы алаңды және Иммакулатаға арналған бағанасы бар алаңды жобалады. Бұл жобаға Венадағы императорлық сарайдан қолдау көрсетілді. Бағананың дизайнын Наполи қайтыс болғаннан кейін Джованни Биажио Амико өзгертті. Палермодағы қазіргі уақытта қираған Седьмых Ангелов монастырында ол монахтарға Санта-Розалияның әсерлі шеруін көруге мүмкіндік беретін қорғалған террасаны жобалап, аяқтады. Ол екі қысқа трактат жариялады: Utriusque Architecturae Compendium (1688) және Breve ristretto dell'architettura militare (1723).
Tommaso Maria Napoli is best known for two villas in Bagheria, Sicily, which set him apart from his Sicilian contemporaries. These villas are the Villa Valguarnera begun in 1712 for Marianna del Bosco (Princess of Cattolica), and the Villa Palagonia begun in 1715 for Ferdinando Francesco Gravina, Prince of Palagonia. Valguarnera, built around a courtyard with long curving arms that reference both the earlier villas of Palladio and Bernini's Piazza for St. Peter's in Rome. The three storeyed main facade of the villa has a concave bay at its centre, in which is set an external staircase leading to the piano nobile. The balustraded roof line is adorned by statuary. The piece de resistance of the villa however, is a large terrace and parterre, also designed by Napoli, overlooking the bay and Solunto, this is considered to be the finest view in Sicily. The Villa Palagonia, the larger and more complex of the two, has curved facades of two storeys. The piano nobile is denoted by large arched windows. The rear facade is a great curve, flanked by two straight wings. The plan is a modified pentagon and so recalls renaissance models like Vignola's Caprarola and other fortified villas. A prominent feature of the villa is the external staircase. Of even more complex design than the stairs in the concave at Valguarnera, a double staircase consisting of straight flights, which repeatedly change direction against the straight and curves of the villa's external walls. It is not clear if either of these staircase designs should be attributed to Napoli as they were constructed in later decades. Similarly, the interior of the villa with polychrome marble walls and mirrored ceilings was completed long after Napoli's presence. The Villa Palagonia was a favorite stop for travellers on the Grand Tour like Patrick Brydone, the Comte de Borch, Goethe, and John Soane among many others. Napoli also designed the piazza in front of the church of San Domenico in Palermo with its column dedicated to the Immacolata. He received imperial support from the court in Vienna for this project. The design for the column was altered after Napoli's death by Giovanni Biagio Amico. At the now destroyed Convent of the Sette Angeli in Palermo he designed and completed a protected terrace that allowed the cloistered nuns to view the dramatic procession of Santa Rosalia. He published two short treatises: Utriusque Architecturae Compendium (1688) and Breve ristretto dell'architettura militare (1723).