Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Капридегі үй, Италия. Каса Малапарте (сонымен қатар Вилла Малапарте) – Италияның Капри аралының шығыс жағындағы Пунта Массульода орналасқан үй. Ол итальяндық модернистік және қазіргі заманғы сәулет өнерінің ең үздік үлгілерінің бірі саналады. Үй 1937 жыл шамасында белгілі итальяндық сәулетші Адалберто Либераның Curzio Malaparte үшін жасаған жобасы бойынша көзделіп, құрылыс басталған. Алайда Малапарте Либераның жобасын қабылдамай, жергілікті тас қалаушы Адольфо Амитраноның көмегімен үйді өзі салған.
House in Capri, Italy
Casa Malaparte (also Villa Malaparte) is a house on Punta Massullo, on the eastern side of the isle of Capri, Italy. It is considered to be one of the best examples of Italian modern and contemporary architecture. The house was conceived around 1937 by the well known Italian architect Adalberto Libera for Curzio Malaparte. Malaparte, however, rejected Libera's design and went on to build the home himself with the help of Adolfo Amitrano, a local stonemason.
Сипаттама
Casa Malaparte – қызыл кірпіштен салынған, төбедегі террасаға қарама-қарсы пирамида пішіндес баспалдақпен жалғасқан қорап тәрізді үй. Террасада биіктігі арта түсетін қисық ақ қабырға орналасқан. Үй Салерно шығанағына қарайтын, теңіз деңгейінен 32 метр биіктіктегі қауіпті жартастың үстінде тұр. Бұл жеке меншікке Капри қаласынан жаяу немесе қайықпен, сондай-ақ жартасқа қашалған баспалдақ арқылы жетуге болады. Casa Malaparte-тің ішкі және сыртқы кеңістігі (әсіресе, төбедегі террасасы) Жан-Люк Годардың 1963 жылғы "Қаралау" (Le Mépris) фильмінде маңызды орын алады.
Casa Malaparte is a red masonry box with reverse pyramidal stairs leading to the roof patio. On the roof is a freestanding curving white wall of increasing height. It sits on a dangerous cliff 32 metres above the sea overlooking the Gulf of Salerno. Access to this private property is either by foot from the town of Capri or by boat and a staircase cut into the cliff. Casa Malaparte's interior and exterior (particularly the rooftop patio) are prominently featured in Jean Luc Godard's 1963 film, Contempt (Le Mépris).
Жаңарту
Үйдің кіреберісі ортасындағы сыртқы баспалдақ арқылы жасалған, бірақ иесі 1940 жылы кіреберісті кірпішпен қалап, үйдің қабырғасына көшірді. Курцио Малапарте 1957 жылы қайтыс болғаннан кейін Каса Малапарте тасталып, күтімсіз қалды. Ол көп жыл бойы вандализмге ұшырады, ауа-райының әсеріне толыққанды тап болды және 1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басында алғашқы масштабты жөндеу жұмыстары басталғанға дейін, оның ішінде пештің зақымдалуымен қатар, ауыр зақымдарға ұшырады. Ғимарат 1972 жылы Джорджио Рончи қорына сыйға берілді.
The house entrance access was carved itself through the outside staircase in its center but the owner bricked the entrance and moved it to the side of the house in 1940. Casa Malaparte was abandoned and neglected after the death of Curzio Malaparte in 1957. It suffered vandalism and unmitigated exposure to the elements for many years and was seriously damaged, including the desecration of a cocklestove, before the first serious renovation started in the late 1980s and early 1990s. The building was donated to the Giorgio Ronchi Foundation in 1972.
Қол жеткізу
Үйге аралды аралап өту арқылы ғана жетуге болады. Соңғы жиырма минуттық жол Giorgio Ronchi Foundation қорына тиесілі жеке меншік жерінен өтеді. Капридің Пьяццеттасынан Марина Грандеден фуникулермен жоғары көтеріліп, үйге дейін жарты сағаттай уақыт жұмсалады. Үйге теңіз арқылы да жетуге болады, бірақ тек тыныш күндері ғана, себебі толқындар қауіпті жартастарға соғылады және көп жылдар бойы ресми кемелге (айлақ) орналасқан емес. Теңізден үйге жету үшін 99 сатырдан көтерілу қажет. Малапарте досы мен қайықшысына мейрамхана ашу үшін ақша берді, ал бүгін сол мейрамхананы қайықшының ұлы басқарады. Бұл Пьяццеттадан Тиберий сарайын, Вилла Жовисті салған мүйіске дейінгі жолда кездесетін жалғыз мейрамхана. Майкл Макдоноу редакциялаған "Malaparte: Casa come me (A House Like Me)" кітабында Джеймс Уайнс, Том Вольф, Роберт Вентури, Эмилио Амбасас, Этторе Соттсасс, Майкл Грейвс, Виллем Дафо, Питер Айзенман, Виль Арец және Колман Эндрюс сияқты көптеген белгілі суретшілердің, сәулетшілердің және басқа да маманның суреттері мен эсселері жинақталған.
The house can only be reached by traversing the island. The last twenty minute walk is over private property, belonging to the Giorgio Ronchi Foundation. It takes an hour and a half to walk there from Capri's Piazzetta at the summit of the funicular from the Marina Grande. The house can be reached by sea, on calm days only, as the waves are cast upon treacherous rocks and there has not been an official pier for many years. From the sea, one must climb 99 steps to reach the house. Malaparte gave his friend and boatman money to open a restaurant which is run by the boatman's son today. It is the only restaurant one would pass on the path from the Piazzetta to the promontory where Tiberius built his palace, Villa Jovis. The book Malaparte: Casa come me (A House Like Me), edited by Michael McDonough, includes drawings and essays by many prominent artists, architects, and others, including James Wines, Tom Wolfe, Robert Venturi, Emilio Ambasz, Ettore Sottsass, Michael Graves, Willem Dafoe, Peter Eisenman, Wiel Arets and Colman Andrews.