Rolladen Schneider LS3: 1976 жылғы 15 метрлік жеке орындық неміс планері. Жаңа 15 метрлік бәсеке класындағы бірінші модель, конструкциясы, қанат пішіні туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
15 метрлік бір орындық неміс жолтырығы, 1976 жыл
15 metre single seat German glider, 1976
Rolladen Schneider LS3 – Rolladen Schneider компаниясы 1976 жылдан 1983 жылға дейін шығарған 15 метрлік бір орындық жолтырық.
The Rolladen Schneider LS3 is a 15 metre single seat glider produced by Rolladen Schneider from 1976 to 1983.
Даму және жобалау
LS3 Rolladen Schneider компаниясының 1974 жылы Халықаралық Аэронаутика Федерациясының Халықаралық Аэронаутика Комиссиясы құрған жаңа 15 метрлік жарыс класына алғашқы қатысушысы ретінде әзірленді. LS1 және LS2 үлгілерінің тәжірибесіне сүйене отырып, бас дизайнер Вольф Лемке жаңа фюзеляжды, үлкен кабинаны және кеңірек көлденең және тік тұрақтандырғыштарды жасады. Лемке 1967 жылы Штутгарт университетінің профессоры Франц Вортман әзірлеген FX 67 K 170 типті салыстырмалы түрде қалың аэродинамикалық профильді таңдады. Бұл профиль, биік лонжеронның арқасында құрылымдық экономиканы ұсынды – шыны талшығы әлі де қолжетімді жалғыз арматуралық материал болатын, сондай-ақ сол кездегі жақсы көрсеткіштерге мүмкіндік берді. Осы профиль және оның туысқан профилі FX 67 K 150 желкендеу тарихындағы ең көп қолданылғандарының бірі болып табылады, олар Nimbus 2, Mini Nimbus, DG 200 және DG 400, PIK 20 және PIK 30, Kestrel, Mosquito, Vega, Jantar және LAK 12 сияқты түрлерде де қолданылды. Rolladen Schneider үшін ерекше, LS3 қанаттары бір қанатын таязды, бұл аздап аэродинамикалық шығынды тудырады. Бірақ бұл геометрия, LS3-ке жақсы басқару және айналу жылдамдығын берген толық ұзындығындағы флаперондар үшін тік осьпен үйлесімді болды. Басқару жүйесі, теріс қақпақтарда қол жетімді басқару таяқшасының қозғалысын шектеу үшін реттелді, осылайша жоғары жылдамдықтарда артық жүктемеге қарсы белгілі бір деңгейде қорғаныс қамтамасыз етілді. Кейбір бәсекелес конструкцияларда болмаған толық автоматты басқару байланыстары да болды. Флаперондық жетектер қанаттың түбінде орналасқан, бұл элегантты шешім, басқару беттерін тепе-теңдеу үшін көп мөлшерде қорғасын қажет етті, тербеліс қаупін болдырмау үшін. Осы себепті LS3 қанаттары ауыр, әр жартылай қанаттың салмағы шамамен 85 кг (содан LS Blei деген лақап аты пайда болды, неміс тіліндегі "drei" (үш) және "Blei" (қорғасын) сөздерінің фонетикалық ұқсастығын пайдаланатын әзіл). Салмағына қарамастан, LS3 сергекті көтеріледі. Сондай-ақ, ол жаңбыр мен кірге ұқсас басқа түрлерге қарағанда аз сезімтал. Оның қалың қанаты жоғары жылдамдықтарда өзінің кемшіліктерін көрсетеді, онда ол өзінің буынының ең жақсы 15 метрлік планері ASW 20-ға жете алмайды. Бір қызықты мәселе – Дик Джонсонның ұшу сынақтары LS3 және ASW 20 жаңа кезде бірдей желкендеу көрсеткіштерін көрсеткенін көрсетті, бірақ бұл уақыт өте келе расталмады. Бұл LS3 қанаттарының лонжерондарының қысқаруына байланысты болды, нәтижесінде бірнеше жылдан кейін аэродинамикалық профильде жазық жерлер пайда болды. Бұл кемшілікті жойған иелері (профильдеу арқылы) өздерінің LS3-тері сол кездегі ең жақсы 15 метрлік планерлерге тең болғанын анықтады, бірақ сол кезде ASW 20 жарысқа қатысу тізімдерінде кеңінен таралған. 1978 жылы LS3a нұсқасы ұсынылды, ол бөлек қақпақтар мен элеронды және сәл биік құйрықты қамтиды. Бұл нұсқа флаперондық салмақты теңестіруді жойды, әр қанатты шамамен 10 кг жеңілдетті. Кейіннен бұл нұсқа үшін 17 метрге дейін кеңейту әзірленді. Тездік және балластық шектеулерге байланысты аса сәтті болмаса да, бұл кеңейтулер өте танымал болған тенденцияның алға басушысы болды. Бүгінде жаңа стандартты және 15 метрлік класс планерлерінің көпшілігі ұшты кеңейтуді опция ретінде ұсынады. LS3 1983 жылы LS6-мен алмастырылды. Оның өндірісі 429 данаға жетті, оның үштен екісі a нұсқасы. Ол екінші қол нарығында танымал планер болып қала береді, бірақ клубтар парктерінде сирек кездеседі, мүмкін қақпақтар мен шассидің күрделілігіне байланысты.
The LS3 was developed as Rolladen Schneider's first entry to the new 15 metre competition class created in 1974 by the International Gliding Commission of the Fédération Aéronautique Internationale. Building upon previous experience with the LS1 and LS2, chief designer Wolf Lemke developed a new fuselage with a larger cockpit and more generous horizontal and vertical stabilisers. Lemke selected a relatively thick airfoil profile developed in 1967 by University of Stuttgart Professor Franz Wortmann, the FX 67 K 170, which offered the structural economy made possible by a tall spar an important consideration as glass fibre was still the only affordable reinforcement material as well as good performance for the time. This profile and its sister profile FX 67 K 150 are among the most prolific in the history of gliding, as they were employed also in the Nimbus 2, Mini Nimbus, DG 200 and DG 400, PIK 20 and PIK 30, Kestrel, Mosquito, Vega, Jantar and LAK 12 among other types. Unusually for Rolladen Schneider, the LS3 wings are single tapered, entailing a slight aerodynamic loss. On the other hand, this geometry went along well with a straight axis for the full span flaperons which gave the LS3 good handling and roll rate characteristics. The control system was rigged to reduce the available control stick throw with negative flap settings, therefore giving a measure of in built protection against overstressing at high speeds. One feature not shared with some competing designs was fully automatic control hookups. The flaperon drives are located at the wing roots, an elegant solution that required a large amount of lead for mass balancing the control surfaces to preclude any risk of flutter. Due to this the LS3 wings are heavy, about 85 kg each semi span (thus the nickname LS Blei, a pun exploiting the phonetic similarity in the German language between 'drei' (three) and 'Blei' (lead)). In spite of its weight the LS3 is a nimble climber. It is also less sensitive to rain or dirt than other types with the same profile. Its thicker wing takes its toll at higher speeds, where it could not keep up with the contemporary ASW 20, the best 15 metre glider of its generation. One puzzle is how Dick Johnson's flight tests showed essentially identical glide performance for the LS3 and ASW 20 when new, which was not borne out over time. This was attributed to shrinkage over the LS3 spar caps, which resulted in flat spots in the airfoil after a few years. Owners who corrected this flaw (through profiling) found their LS3s once again equal to the best 15 metre gliders of the day, but by then ASW 20 had become almost ubiquitous in contest entry lists. A variant with separate flaps and ailerons and a slightly taller tail, the LS3a, was introduced in 1978. This version did away with the flaperon mass balancing, making each wing about 10 kg lighter. A span extension to 17 metres was later developed for this version. Although not very successful due to speed and ballasting limitations, these extensions pioneered a trend that has become extremely popular. Today most new standard and 15 metre class gliders offer tip extensions as an option. The LS3 was superseded in 1983 by the LS6. Its production run reached 429 exemplars of which two thirds are of the a version. It remains a popular glider in the second hand market although it is seldom found in club fleets, possibly due to the added complexity of flaps and undercarriage.