Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Триест карстының итальяндық жағындағы алып үңгір
Giant cave on the Italian side of the Trieste Karst
Шолу
Үңгірде көптеген ірі сталактиттер мен сталагмиттер бар, олардың көбі ерекше сұлулыққа ие. Сталагмиттердің ерекшелігі – жоғарыдан тамшылаған судың кең аумаққа кальций карбонатын жинауы нәтижесінде пайда болған "тарелка үйіндісі" тәрізді пішіні. Ең үлкен зал биіктігінде, ұзындығында және енінде. Атмосфералық электр жарығымен жабдықталған тік жол келушілерге бұл жер асты кеңістігінде, бай кальцит конкреццияларымен 45 минутқа жуық уақыт өткізуге мүмкіндік береді, олардың ең биігі кем емес. Оның кеңістігі мен жыл бойы тұрақты температурасы ғылыми құралдарды орналастыруға себеп болды, соның ішінде екі Гигант шұңқырының көлденең маятнигі, шамамен биіктіктен төмен ілінген және әлемдегі ең ұзын геодезиялық маятниктер болып табылады.
The cave contains many large stalactites and stalagmites, many of exceptional beauty. A feature of the stalagmites is their "dish pile" appearance, formed by water dropping from up to above and depositing calcium carbonate over a wide area. The enormous hall is high, long and wide. A steep path with atmospheric electric lighting allows the visitor to spend about 45 minutes in this underground space, with its rich calcite concretions, the highest of which is no less than high. Its available space and the constant temperatures throughout the year have led to the placement of scientific instruments, including the two Grotta Gigante horizontal pendulums which hang down from about , and are the longest geodetic pendula in the world.
Тарих
Үңгірді алғаш рет Антонио Федерико Линднер 1840 жылы зерттеген. Сол кезде Триесттің артындағы карст аймағында Тимаво өзенінен жер асты суы іздестіріліп, қаланың су құбырын жоспарлауға дайындалған. 1897 жылы Андреа Перко оны толыққанды картаға түсірді, 1905 жылы Club Touristi Triestini клубы оны экскурсиялар үшін тиісті жабдықтармен қамтамасыз етті және 1908 жылы ресми түрде ашылды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін меншігі Юлиан Альп қоғамына өтті. Туризм 1957 жылы электр қуаты орнатылғаннан кейін ғана дамыды, бұл жаңа көріністер мен егжей-тегжейлерді ашты.
The cave was first explored by Antonio Federico Lindner in 1840. At the time, the karst behind Trieste was being searched for underground water from the Timavo River so as to be able to plan the city's aqueduct. In 1897, it was fully mapped by Andrea Perko, properly equipped for guided tours in 1905 by Club Touristi Triestini, and inaugurated in 1908. After World War I, ownership went to the Julian Alpine Society. Tourism only really began in 1957, when electricity was installed, unveiling new perspectives and details.
Мұражай
Үңгірдің жанында спелеология мұражайы орналасқан. Мұражайда әртүрлі спелеологиялық, геологиялық және палеонтологиялық жаңалықтардан басқа, құнды археологиялық заттар мен үңгірдің плакаттар жинағы да бар. Сырт жағында екі кең тұрақ орны бар. Күндізгі бойы сарапшылармен бірге экскурсиялар белгілі интервалмен өткізіледі. Үңгірді аралауға бір сағат шамасында уақыт кетеді.
The Museum of Speleology is near the cave, and besides the various speleological, geological, and paleontological finds, it also includes some valuable archeological pieces and a poster collection of the cave. Two wide parking lots are available on the outside. Visits are scheduled at regular intervals throughout the day with expert guides. A guided walk through the cave takes about an hour.