АҚШ-тың «Қайта оңалту туралы» заңы (1973)

Кіріспе

АҚШ заңдары

1973 жылғы Оңалту туралы заң – АҚШ-тың федералды заңы, ол және одан кейінгілерде кодталған. Заң жобасының негізгі демеушісі Джон Брэдемас (D IN 3) болды. 1973 жылғы Оңалту туралы заң штаттарға кәсіптік оңалту қызметтерін ұсынуға арналған гранттарды беруді кеңейту және қайта қарау, ең ауыр мүгедектерге қызмет көрсетуге ерекше назар аудару, мүгедектерге қатысты арнайы федералдық жауапкершілікті және ғылыми-зерттеу мен оқыту бағдарламаларын кеңейту, Денсаулық сақтау, білім беру және әлеуметтік қамсыздандыру министрлігінде мүгедектерге қатысты барлық бағдарламаларды үйлестіру үшін арнайы жауапкершіліктерді белгілеу және басқа мақсаттар үшін бұрынғы заңдарды (жинап алғанда, Кәсіптік оңалту туралы заң деп аталады) алмастырады. Ол Оңалту қызметтері басқармасын құрды. Оңалту туралы заң федералдық үкімет пен үкіметтік мердігерлердің жұмысқа орналасуда белсенді әрекет етуін талап етеді және федералдық агенттіктер жүргізетін бағдарламаларда, федералдық қаржылық көмек алатын бағдарламаларда, федералдық жұмысқа орналасуда және федералдық мердігерлердің жұмысқа орналасу тәжірибесінде мүгедектерге қатысты кемсітушілікке тыйым салады. Оңалту туралы заң бойынша жұмысқа орналасудағы кемсітушілікті анықтау стандарттары АҚШ Мүгедектерге қатысты заңның I тармағында қолданылған стандарттармен бірдей. Президент Ричард Никсон екі бұрынғы нұсқасына вето салғаннан кейін 1973 жылдың 26 қыркүйегінде заңға қол қойды.

501-бап

501-тарау федералды атқарушы билік органдарының жұмысқа қабылдау саласында оң шаралар қабылдау және кемсітушілікке жол бермеуді талап етеді. Қосымша ақпарат алу немесе шағымдану үшін қызметкерлер өздерінің агенттіктерінің Тең мүмкіндіктер жөніндегі кеңсесіне жүгінуі керек.

508-бап

Реабилитация туралы заңның 508-бабы Федералды үкімет әзірлеген, қолданған, сатып алған немесе қамтамасыз еткен электрондық және ақпараттық технологияларға қойылатын талаптарды белгілейді. 508-бап Федералды электрондық және ақпараттық технологиялардың мүгедектерге, оның ішінде қызметкерлерге және қоғам мүшелеріне қолжетімді болуын талап етеді. Жергілікті деңгейдегі сот отырыстары көбінесе тәжірибедегі сарапшыларды мойындамайды, сондықтан сот істеріне федералдық жүйелер арқылы қайта-қайта шағымдану қажет болады. Жұмыс орнында жеке көмек көрсету де жұмысқа орналасу және мүгедектік заңның маңызды тұжырымы ретінде қолдау табады (IV & 4.8, 4.11; XI & 11.6, 11.8, 11.10; XVI & 16.7, 16.8-тараулар). Интеллектуалдық және даму мүмкіндіктері шектеулі азаматтар туралы американдық қауымдастық 1990 жылғы Мүгедектер туралы заңға сәйкес, қолдау көрсетілетін жұмыспен қамтуды жұмыс орнындағы ыңғайлы жағдай ретінде қарастырады (IV және 4.7, 4.11; XI және 11.6, 11.8, 11.10: XVI және 16.7, 16.8-тараулар). Ең маңыздысы – «мүгедек адам» деген ұғымның кеңейтілуі болды. 1973 жылғы бастапқы заңда «мүгедек адам» деп мынадай адамдар түсінілді: 1) осындай адам үшін жұмысқа орналасуда маңызды кедергі тудыратын немесе тудыратын физикалық немесе психикалық кемістігі бар және 2) осы Заңтың I және III-тарауларына сәйкес кәсіптік оңалту қызметтерінен жұмысқа орналасу мүмкіндігі тұрғысынан пайда көруі күтілуде. 1974 жылғы түзетулер «мүгедек адам» анықтамасын федералды үкіметпен жұмысқа орналасуға (501-бап), архитектуралық және көлік кедергілерін түзетуге немесе жоюға (502-бап), федералды мердігерлермен жұмысқа орналасуға (503-бап) және кәсіптік оңалту қызметтері арқылы жұмысқа орналасумен байланысты емес федералды қаржылық көмек алатын бағдарламаларға (504-бап) қатысты айтарлықтай кеңейтті. 1974 жылғы түзетулерде мүгедек адам деп мынадай адамдар түсінілді: (А) осындай адамның бір немесе бірнеше маңызды өмірлік қызметін едәуір шектейтін физикалық немесе психикалық кемістігі бар, (Б) осындай кемістіктің тіркелген деректері бар немесе (С) осындай кемістігі бар деп саналатын кез келген адам. Конгресс осы анықтаманы 1990 жылғы Мүгедектер туралы заңда қабылдады, «кемістік» терминін «мүгедектік» терминімен алмастырды. 1986 жылы 99-506 мемлекеттік заңы Реабилитация туралы заңға ең ауыр мүгедектігі бар адамдарға ұсынылатын қызметтерді жетілдіруге және назар аударуға көмектесті. Сондай-ақ, қолдау көрсетілетін жұмыспен қамту «қалпына келтірудің заңды нәтижесі» ретінде анықталды. 1998 жылғы Жұмыс күшін дамыту туралы заңның төртінші тарауы Реабилитация туралы заңға өзгерістер енгізіп, WIA-мен бірлесіп жұмыс істеу арқылы адамдарды жұмысқа қайтару мақсатын іске асыруға бағытталды. Төртінші тарау президент тағайындайтын мүгедектікті қалпына келтіру бағдарламаларын мемлекеттік және жергілікті жұмыс күшін дамыту жүйелерімен байланыстыратын ұлттық кеңес құрды. Алайда, Жұмыс күшін дамыту туралы заң күшін жойып, оның орнына 2014 жылғы Жұмыс күшін жаңару және мүмкіндік туралы заң қабылданды.

Section 508 of the Rehabilitation Act establishes requirements for electronic and information technology developed, maintained, procured, or used by the Federal government. Section 508 requires Federal electronic and information technology to be accessible to people with disabilities, including employees and members of the public. Hearings at the local levels often do not recognize experts in practice, and thus legal cases repeatedly must be appealed through the federal systems. Personal assistance in the workplace has also been supported as a reasonable accommodation, a central concept in employment and disability law (Sections IV &4.8, 4.11; XI & 11.6, 11.8, 11.10; XVI & 16.7, 16.8). The American Association on Intellectual and Developmental Disabilities has indicated that supported employment is considered to be a workplace accommodation under the Americans with Disabilities Act of 1990 (Sections IV & 4.7, 4.11; XI & 11.6, 11.8, 11.10: XVI & 16.7,16.8). The most important was the expansion of the definition of "handicapped individual." The original 1973 Act defined a "handicapped individual" as

any individual who (A) has a physical or mental disability which for such individual constitutes or results in a substantial handicap to employment and (B) can reasonably be expected to benefit in terms of employability from vocational rehabilitation services provided pursuant to titles I and III of this Act. The 1974 amendments substituted a much broader definition of "handicapped individual" applicable to employment by the federal government (Section 501), modification or elimination of architectural and transportation barriers (Section 502), employment by federal contractors (section 503) and to programs receiving federal financial assistance (Section 504) that was not related to employability through vocational rehabilitation services. The 1974 amendments provided a handicapped individual meant

any person who (A) has a physical or mental impairment which substantially limits one or more of such person's major life activities, (B) has a record of such an impairment, or (C) is regarded as having such an impairment. Congress adopted that definition in the Americans with Disabilities Act of 1990, substituting the term "disability" for "handicapped." In 1986, Public Law 99 506 helped the Rehabilitation Act to refine and focus services offered to those with the most severe disabilities. Supported employment was also defined as a "legitimate rehabilitation outcome". Title four of the Workforce Investment Act of 1998 amended the Rehabilitation Act in order to work with the WIA to accomplish the goal of helping people return to the workforce. Title four created a national council on disability, appointed by the president, to link rehabilitation programs to state and local workforce development systems. However, the Workforce Investment Act was repealed and replaced by the 2014 Workforce Innovation and Opportunity Act.

Сот істерінің тізімі

Кольман Шварценеггерге қарсы
Плата Шварценеггерге қарсы
Нассау округі мектеп тақтасы Арлинге қарсы, 480 АҚШ 273 (1987)