Жом Тоб Азулай: Бразилиялық кино режиссер және дипломаттың өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Жом Тоб Азулай (1941 жылы Бразилияның Рио-де-Жанейро қаласында туған) – кинорежиссер және бұрынғы дипломат. Ол Рио-де-Жанейро штатының федералды университетінде кино сабақтарын оқытқан.

Мансап

1971 жылдан 1974 жылға дейін Лос-Анджелесте Бразилия консулының орынбасары қызметін атқарды, сонымен қатар Оңтүстік Калифорния университетінде, Калифорния университетінде (Лос-Анджелес) және Калифорния өнер институтында кино курстарын оқыды. 1972 жылы Оңтүстік Калифорния университетінде Славко Воркапич оқытқан «Фильм – көркемдік өнер ретінде» курсына қатысты. 1973 жылы бразилиялық оператор Фернандо Дуартемен бірге боссанова альбомының студиялық жазбасын түсіру тәжірибесі Бразилиядағы музыкалық деректі фильмдерге қатысты болашақ жобаларын анықтауға ықпал етті. Ол сондай-ақ Хаскелл Векслер мен Саул Ландаудың Чилиде түсірген «Бразилия: Азаптау туралы есеп» (1971) деректі фильмімен танысты, оны Бразилияда және АҚШ-та жасырын түрде насирдеуге көмектесті. 1974 жылы Азулай саяси себептермен Сыртқы істер министрлігінен кетті. Лос-Анджелесте ол бразилиялық режиссер Альберто Кавалькантимен танысты, кейінрек олар бірге жұмыс істеді және оның кино туралы көзқарасына әсер етті. 1975 жылы Бразилияға оралғаннан кейін, мемлекеттік Embrafilme компаниясының қолдауымен Кавалькантидің соңғы жұмысы – «Адам мен кино» (Um Homem e o Cinema, 1976) фильмін жасады және оператор ретінде алғашқы фильмдерін түсірді: «Exu Mangueira» (1975) ортаметражды деректі фильмі және «Euphrasia» (1975) қысқаметражды фильмі. Екеуі де оның болашақ эстетикалық және тақырыптық бейімділіктерін көрсетеді: тікелей киноның шындықты дереу ұғынуы және тарихи өткенді қайта жаңғыртуы. 1975 жылы ол Бразилияда портативті бейнежабдықтарды (Portapak ½") алғаш рет қолданғандардың бірі болды, Рио-де-Жанейроның көрнекті суретшілерінің бейне өнері туындыларын түсірді, мысалы, Анна Белла Гейгер, Пауло Херкенхофф, Фернандо Коккиарале, Сония Андраде, Ивенс Машадо, Летисия Паренте, Анжело де Акино және Мириам Дановски. Оның алғашқы көркем фильмдері – «The Sweet Barbarians» (1978) және «Heart Pounding Beat» (1983) – поп-музыка туралы мюзиклдер, оларда тікелей кино әдісі қолданылған. «Heart Pounding Beat» фильмінде тікелей кино әдісі ойдан шығарылған комедиялық тілде қолданылды, онда екі актер (Жоэль Барселлос және Регина Казе) нақты оқиға – музыкант Жилберто Жилдің елдің солтүстігінен оңтүстігіне дейінгі гастрольдік сапары барысында өздерінің диалогтарын импровизациялады. Лос-Анджелесте өңделген фильмнің Dolby Stereo дыбысы Бразилия киносында осы маңызды аудио технологиясын алғаш рет енгізді. 1993 жылы ол Орсон Уэллстің 1942 жылы Бразилияда түсірілген, аяқталмаған «It's All True» фильмінің бразилиялық продюсері болды. 1995 жылы Португалияда түсірілген тарихи фильм «Еврей» (O Judeu, 18 ғасыр) фильмін шығарды, ол халықаралық актерлік құраммен және техникалық топпен бірге түсірілген және режиссерлік жасаған алғашқы португалдық-бразилиялық ресми копродукция болды. «Еврей» бірнеше марапатқа ие болды, соның ішінде 1995 жылғы Бразилия кинофестивалінде «Үздік фильм» жүлдесі және HBO/Бразилия (1996) сыйлығы.

From 1971 to 1974, he served as deputy consul of Brazil in Los Angeles while attending film courses at University of Southern California, University of California, Los Angeles, and California Institute of the Arts. In 1972, he took a course on Film as a Visual Art, taught by Slavko Vorkapich at USC. In 1973, the experience of documenting the studio recording of the bossanova album Elis & Tom with Brazilian director of photography Fernando Duarte was influential in determining his future projects of musical documentaries in Brazil. He also became acquainted with the film Brazil: Report on Torture (1971), a documentary about torture during the Brazilian military regime made in Chile by Haskell Wexler and Saul Landau, which he helped to publicize clandestinely in Brazil and in the US. In 1974, Azulay resigned for political reasons from the Ministry of Foreign Relations. Still in Los Angeles, he met the Brazilian filmmaker Alberto Cavalcanti with whom he would later work and influence his conception of cinema. Returning to Brazil in 1975, he produced, with the support of state owned Embrafilme, Um Homem e o Cinema (A Man and the Cinema, 1976), Cavalcanti's last work, and made his first films as photographer director: the medium length documentary Exu Mangueira (1975) and the short Euphrasia (1975). Both point to his future aesthetic and thematic inclinations: the immediate rouchian apprehension of reality of direct cinema and the reconstitution of the historical past. In 1975, he was one of the first to use portable video equipment (Portapak ½ ") in Brazil, filming video art works by Rio de Janeiro's prominent visual artists, such as Anna Bella Geiger, Paulo Herkenhoff, Fernando Cocchiarale, Sônia Andrade, Ivens Machado, Letícia Parente, Angelo de Aquino, and Miriam Danowski. His first feature films, The Sweet Barbarians (1978) and Heart Pounding Beat (1983), were musicals about pop music using the direct cinema technique. Heart Pounding Beat used direct cinema technique in a fictional comedy language in which two actors (Joel Barcellos and Regina Casé) improvised their dialogues as the real action a Gilberto Gil tour from north to south of the country – took place. The sound of the film in Dolby Stereo, processed in Los Angeles, introduced this vital audio technology for the first time in Brazilian cinema. In 1993, he was the Brazilian producer of the ending of It's All True, an unfinished film by Orson Welles, shot in 1942 in Brazil. In 1995, he released O Judeu (The Jew), a historical film (18th Century), filmed in Portugal, the first Portuguese Brazilian official co production which he produced and directed with an international cast and technical crew. The Jew won several awards, including the prize of Best Movie at the 1995 Brasilia Film Festival and the HBO/Brazil (1996) award.