Ричард Тарускин: Американдық музыка зерттеушісі және сыншысы
Richard Taruskin
Ричард Тарускин (1945-2022) – көрнекті американдық музыка зерттеушісі, сыншы. Ресей музыкасы, модернизм, музыка тарихы, мәдениет тақырыптарын зерттеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Америкалық музыка зерттеушісі және сыншы (1945–2022)
American musicologist and critic (1945–2022)
Ричард Филлер Тарускин (2 сәуір, 1945 – 1 шілде, 2022) – американдық музыка зерттеушісі және музыка сыншысы, өзінің буынындағы ең жетекші және белгілі музыка тарихшыларының бірі. Оның дереккөз материалдарын жан-жақты зерттеуі, сондай-ақ әлеуметтанулық, мәдени және саяси перспектииваларды біріктіретін музыкалық талдауы көптеген талқылауларға, пікірталастарға және дау-дамайларға себеп болды. Ол The New York Times сияқты газеттерге музыка туралы сын мақалалар жазды. Ол көптеген салаларды зерттеді, бірақ оның басты тақырыбы 18-шы ғасырдан бастап бүгінгі күнге дейінгі орыс музыкасы болды. Оның басқа да тақырыптары: орындау теориясы, 15-ші ғасыр музыкасы, 20-шы ғасыр классикалық музыкасы, музыкадағы ұлтшылдық, модернизм теориясы және талдау. Ол батыс классикалық музыкасының алты томдық "Батыс музыкасының Оксфорд тарихы" атты монументалды еңбегімен танымал. 1945 жылдың 2 сәуірінде Нью-Йоркте дүниеге келген. Тарускин либералды, зиялы, еврей және музыкалық отбасында өскен; оның анасы Беатрис (Филлер) – фортепиано оқытушысы, ал әкесі Бенджамин Тарускин – әуесқой скрипкашы. Хор дирижері ретінде ол Колумбия университетінің Collegium Musicum ұйымын басқарды. 1970-ші жылдардың соңынан 1980-ші жылдардың соңына дейін Aulos Ensemble тобында виола да гамбада орындады. Тарускин өзінің алғашқы кітабын 1981 жылы жариялады – "Ресейде опера және драма: 1860 жылдардағы уағыз және тәжірибе". Бұл том классикалық музыкадағы "тарихи негізделген орындау" қозғалысының алғышарттарына ықпалды сыншы ретінде оның беделін көрсетті, сондай-ақ "Ресей музыкасы туралы" еңбегі де жарық көрді. Оның жазбаларында музыкамен байланысты әлеуметтік, мәдени және саяси мәселелер жиі көтерілді, мысалы, цензура мәселесі. Мұның бір мысалы – Джон Адамстың "Клингхоффердің өлімі" операсы туралы пікірталас. Тарускиннің 1996 жылғы "Стравинский және орыс дәстүрлері: Мавра арқылы туындылардың өмірбаяны" атты зерттеуі Игорь Стравинскийдің орыс халықтық материалдарын бұрынғыдан да көп пайдаланғанын көрсетті. Кітапта Стравинскийдің осы қарыздардың кейбіреулері туралы ашық айтпауына себеп болған тарихи үрдістер талданды. Оның батыс классикалық музыкасына арналған зерттемесі алты томдық "Батыс музыкасының Оксфорд тарихы" болып жарық көрді.
Richard Filler Taruskin (April 2, 1945 – July 1, 2022) was an American musicologist and music critic who was among the leading and most prominent music historians of his generation. The breadth of his scrutiny into source material as well as musical analysis that combines sociological, cultural, and political perspectives has incited much discussion, debate and controversy. He regularly wrote music criticism for newspapers including The New York Times. He researched a wide variety of areas, but a central topic was Russian music from the 18th century to the present day. Other subjects he engaged with include the theory of performance, 15th century music, 20th century classical music, nationalism in music, the theory of modernism, and analysis. He is best known for his monumental survey of Western classical music, the six volume Oxford History of Western Music. was born on April 2, 1945, in New York. Taruskin was raised in a family described as liberal, intellectual, Jewish and musical; his mother, Beatrice (Filler), was a piano teacher and father, Benjamin Taruskin, an amateur violinist. As a choral conductor he directed the Columbia University Collegium Musicum. He played the viola da gamba with the Aulos Ensemble from the late 1970s to the late 1980s. Taruskin published his first book in 1981, Opera and Drama in Russia as Preached and Practiced in the 1860s. a volume that exhibits him as having been an influential critic of the premises of the "historically informed performance" movement in classical music, and On Russian Music. His writings frequently took up social, cultural, and political issues in connection with music—for example, the question of censorship. A specific instance was the debate over John Adams’s opera The Death of Klinghoffer. Taruskin's extensive 1996 study Stravinsky and the Russian Traditions: A Biography of the Works through Mavra showed that Igor Stravinsky drew more heavily on Russian folk material than had previously been recognized. The book analyzed the historical trends that caused Stravinsky not to be forthcoming about some of these borrowings. His survey of Western classical music appeared as the six volume Oxford History of Western Music.
Марапаттар мен құрметтер
Тарускин ғылыми еңбегі үшін көптеген сыйлықтар мен құрметтерге ие болды. 1978 жылы ол Окегемнің «Missa prolationum» шығармасын зерттеуі мен жазуы үшін Америка музыкалық қоғамының (AMS) Ноа Гринберг сыйлығының тұңғыш иегері атанды. Ол AMS-тен Альфред Эйнштейн сыйлығын (1980) және Корольдік музыкалық қауымдастығынан Дент медалін (1987) алды. 1997 және 2006 жылдары ол AMS-тен екі рет Отто Кинкельдей сыйлығымен марапатталды. 1998 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. Американдық композиторлар, авторлар және баспагерлер қоғамы оған 1988 және 2006 жылдары Димс Тейлор сыйлығын табыс етті. 2017 жылы ол Киото өнер және философия сыйлығын (Музыка) алды. 2012 жылы Принстон университетінде оның еңбегіне арналған «Музыка тарихының соңынан кейін» атты конференция өтті.
Taruskin received numerous awards and honors for his scholarship. In 1978, he was the first recipient of the Noah Greenberg Award from the American Musicological Society (AMS) for his research and recording of Ockeghem's Missa prolationum. He received the Alfred Einstein Award (1980) from the AMS and the Dent Medal (1987) from the Royal Musical Association. He received the Otto Kinkeldey Award from the AMS twice, in 1997 and 2006. In 1998, he was elected to the American Philosophical Society. The American Society of Composers, Authors and Publishers awarded him the Deems Taylor Award in 1988 and again in 2006. In 2017 he was the recipient of the Kyoto Prize in Arts and Philosophy (Music). In 2012, a conference honoring him and his work, After the End of Music History, was held at Princeton University.