Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жаңа Оңтүстік Уэльс колониясының бұрынғы орналасу шекаралары, Австралия
Former limits of location in the colony of New South Wales, Australia
Он тоғыз округ – Австралияның Жаңа Оңтүстік Уэльс колониясындағы орналасу шекаралары болған. Қоныс салушыларға қауіпті жабайы далаларда болғандықтан, тек осы округтердің ішінде ғана жер алуға рұқсат берілді. Олар 1826 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс губернаторы Ральф Дарлинг, Мемлекеттік хатшы Лорд Батерсттің бұйрығына сәйкес анықталды. Округтар қоныстанудың алғашқы жылынан бері қолданылып келді, ал Камберленд округі 1788 жылдың 6 маусымында жарияланды. Кейіннен Сидней аймағында тағы бірнеше округ жарияланды. 1829 жылғы тағы бір бұйрық елді мекеннің шекарасын, Он тоғыз округ деп белгіленген аумаққа дейін кеңейтті. 1831 жылдан бастап тегін жер беру тоқтатылып, сатуға тек Он тоғыз округтегі жерлер ғана ұсынылды. Бұл шекарамен қамтылған аумақ солтүстікте Тари, оңтүстікте Моруя өзені және батыста Веллингтонға дейін созылды. Он тоғыз округті 1834 жылы Бас геодезист, генерал-майор Томас Митчелл картаға түсірді. Митчелл жасаған картаның масштабы Сиднейде картаны қашап өрнектеуге қолда бар кеме мысының мөлшерімен анықталды. Жерді пайдалану құқығының белгісіздігіне қарамастан, мал өсірушілер шекарадан тысқары жерлерде көптеген қой мен ірі қара мал өсірді. 1836 жылдан бастап олар мұны заңмен жасауға құқылы болды, осы құқық үшін жылына 10 фунт төледі. 1847 жылдан бастап, орналастырылмаған аудандарда 14 жылға дейін жалға алуға рұқсат берілді. 1861 жылғы Робертсонның жер заңдары белгіленген орналастырылмаған аудандардағы ауылшаруашылық жерлерін шексіз таңдауға және сатуға мүмкіндік берді, бұл Он тоғыз округтің орналасу шекараларын қажетсіз етті. Округтар кадастрлық бөлу мақсатында қолданыла береді, сондай-ақ Жаңа Оңтүстік Уэльстің қалған бөлігі де округтерге бөлінді, 19 ғасырдың соңына қарай олардың саны 141-ге жетті.
The Nineteen Counties were the limits of location in the colony of New South Wales, Australia. Settlers were permitted to take up land only within the counties due to the dangers in the wilderness. They were defined by the Governor of New South Wales Ralph Darling in 1826 in accordance with a government order from Lord Bathurst, the Secretary of State. Counties had been used since the first year of settlement, with Cumberland County being proclaimed on 6 June 1788. Several others were later proclaimed around the Sydney area. A further order of 1829 extended these boundaries of the settlement to an area defined as the Nineteen Counties. From 1831 the granting of free land ceased and the only land that was to be made available for sale was within the Nineteen Counties. The area covered by the limit extended to Taree in the north, Moruya River in the south and Wellington to the West. The Nineteen Counties were mapped by the Surveyor General Major Thomas Mitchell in 1834. The scale of the map that Mitchell produced was determined by the amount of ship's copper available in Sydney to engrave the map. Despite the uncertainty of land tenure, squatters ran large numbers of sheep and cattle beyond the boundaries. From 1836 they could legally do so, paying £10 per year for the right. From 1847 leases in the unsettled areas were allowed for up to 14 years. The Robertson Land Acts of 1861 allowed unlimited selection and sale of agricultural crown land in designated unsettled areas at £1 per acre, making the limits of location of the nineteen counties redundant. The counties continue to be used for cadastral division purposes, and the rest of New South Wales was likewise divided into counties, totaling 141 by the end of the 19th century.
Өмірбаян
1819 жылдың қаңтар айында Джон Бигге Жаңа Оңтүстік Уэльс колониясының үкіметін тексеру үшін арнайы комиссар болып тағайындалды. Бигге 1819 жылдың қыркүйегінде Сиднейге келді және 1821 жылдың ақпанына дейін куәліктер жинады, содан кейін Англияға оралды. Биггенің алғашқы есебі 1822 жылдың маусымында, ал екінші және үшінші есебі 1823 жылы жарияланды. Оның үшінші баяндамасы ауыл шаруашылығы және сауда мәселелеріне арналған. 1824 жылы губернатор Брисбен Биггенің ұсыныстарының біріне сәйкес, мемлекеттік жерді сатуға рұқсат берді. Бұрын патшалықтан берілген жерлер үшін тек номиналды аренда төлемі ғана қажет болған. 1825 жылы Мемлекеттік хатшы лорд Батерст губернатор Брисбенге аумақты кадастрлық зерттеу жүргізуді тапсырды, бұл жоспарлы қоныстануға мүмкіндік беруі керек еді. Зерттеу кезінде әр округтің жерінің жетіден бірі Англия шіркеуіне және шіркеу бақылауындағы білім беру жүйесіне бөлінуге тиіс болды. Бұл жерлерден түсетін табыс Шіркеу және мектептер корпорациясы арқылы басқарылуға тиіс еді. 1825 жылдың шілдесінде губернатор Дарлинг қызметке тағайындалғанда, оның өкілеттігі бұрынғы губернаторларға берілген өкілеттіктермен салыстырғанда Жаңа Оңтүстік Уэльстің шекарасын алты градусқа батысқа қарай кеңейтті. 1826 жылдың қыркүйегінде Дарлинг 1825 жылы Батерст тапсырған зерттеудің шектерін жариялады. Шекаралар солтүстікте Мэннинг өзені, батыста Лаклан өзені және оңтүстікте Моруя өзені болды. Бұл шекарадан тыс жерлерде қоныстануға тыйым салынды. Зерттеу жер участаларын бөлуге мүмкіндік береді, ал шекаралар, «орналасу шектері» ретінде белгілі, басқа әкімшілік мақсаттарда, соның ішінде полиция әкімшілігінде де қолданылды. Дарлинг 1829 жылдың 17 қазанында Сидней газетінде елді мекенді он тоғыз округке бөлу туралы жариялады. Кейбір жерлерде бұл шекарадан тыс жерлерде көшпелі мал өсірушілер (сквоттерлер) болды.
In January 1819, John Bigge was appointed a special commissioner to examine the government of the colony of New South Wales. Bigge arrived in Sydney in September 1819 gathering evidence until February 1821 when he returned to England. Bigge's first report was published in June 1822 and his second and third reports in 1823. His third report dealt with agriculture and trade. In 1824, Governor Brisbane approved the sale of crown land in accordance with one of Bigge's recommendations. Previously only a nominal quit rent was required for grants by the crown. In 1825, Secretary of State Lord Bathurst instructed Governor Brisbane to survey the territory to allow for more planned settlement. During the survey one seventh of the land in each county was to be set a side for the Church of England and an educational system under the control of the church. Income from this land was to be managed under the Church and Schools Corporation. When Governor Darling was commissioned in July 1825, his commission extended the New South Wales boundary six degrees to the west compared with the commissions issued to previous governors. In September 1826, Darling announced the boundaries within which the survey instructed by Bathurst in 1825 was to be conducted. The boundaries were the Manning River to the north, the Lachlan river to the west and the Moruya river to the south. Settlement beyond these boundaries was not to take place. The survey would allow the allocation of land grants and the boundaries, known as the limits of location, were used for other administrative purposes including police administration. Darling proclaimed the division of the settlement into nineteen counties in the Sydney Gazette of 17 October 1829. In some places there were already squatters beyond these boundaries.