Кіріспе
Британдық мұғалім және бизнесмен (1666 1727) Сара Кембл Найт (19 сәуір, 1666 25 қыркүйек, 1727) - американдық мұғалім және бизнесмен, 1704 1705 жылы Бостоннан, Массачусетс шығанағы колониясынан Нью-Йорк қаласына, Нью-Йорк провинциясына сапардың қысқаша күнделігімен еске түседі. Бұл бізге Конектикуттағы колониялық кезеңдегі саяхат жағдайларының алғашқы нұсқаларының бірі болып табылады.
Sarah Kemble Knight (April 19, 1666 – September 25, 1727) was an American teacher and businesswoman, who is remembered for a brief diary of a journey from Boston, Massachusetts Bay Colony, to New York City, Province of New York, in 1704–1705, which provides us with one of the few first hand accounts of travel conditions in Connecticut during colonial times.
Өмірбаян
Найт Бостонда Бостонның саудагері, капитан Томас Кембл мен Элизабет Треристің баласы болып дүниеге келді. 1689 жылы ол Ричард Найтпен үйленді. Олардың бір баласы болды, Елизавета. 1703 жылы күйеуі қайтыс болғаннан кейін жесір қалған Найт оның үй шаруашылығын басқару жауапкершілігін өз мойнына алды. Ол журналды жазған кезде Найт 38 жастағы үйленген әйел және Бостондағы пансионаттың иесі, заң құжаттарын көшіру тәжірибесі бар. Ол Нью-Хейвенге (содан кейін Нью-Йорк қаласына) жолдас досының атынан қайтыс болған күйеуінің мүлкін реттеуге әрекет ету үшін жолға шықты. Найт өзінің саяхат туралы күнделігін сақтап қалды, ол бізге Коннектикут колониялық дәуіріндегі саяхат жағдайлары туралы бірнеше бірінші қол есептердің бірі болып табылады.
Бостоннан Нью-Йоркке сапар
Ол жолға жалғыз шықпау үшін, жол жүрушімен немесе басқа сенімді жетекшімен бірге жүретін. Алайда ол кездегі қиындықтар сол заманда атпен ұзақ жол жүрудің қауіпті екенін көрсетеді. Келесі күні, жолдар өте нашар, жартастар мен таулы жерлермен қапталған, Сара Найт көпшілікке келді, оның астында өзен өте тез жүреді, менің атым сүрініп, суға құлап кетуден өте аз ғана құтылды, бұл мені қатты қорқытты. Таңдаулы және кеңістікке қатысты, Сара Найт Нью-Лондондағы конгрегациялық министрмен кеш өткізді. Мен өте әдемі және ол өте сыпайы және мейірімді болды. Мұндай тәжірибелерді басқалар, ең жақсы, бірақ басқалар, байқады. Сайбрукта, мырза Найт түскі асқа тоқтаған жерде, ол үй иесіне шағымданды: Ши бізге біраз қой еті бар екенін айтты, ол қызып, мен оны естігенге қуаныштымын; [ ] бірақ ол маринадталған және менің нұсқаушым оны қатты иісі бар деп айтты. бас тұздық, біз оны қалдырдық, ал біздің кешкі ас үшін әрқайсысы алты пенс, бұл тек иіс. одан әрі, Фэрфилдтегі қонақ үйде, мисс Найт сонымен бірге ол үшін дайындалған тамақты жей алмады және төсексіз түнеді. Оның бөлмесіне кіргенде, кішкентай Ленто палатасы басқа қоқыс арасында жоғары төсегі мен төменгі бөлмесімен жабдықталған [ ] мен кедей Каркесімді (ешқашан шаршамаған) жайып, төсегімнің қатты болғаны сияқты шамалы екендігін анықтадым. Әсіресе қауіпті өзеннен өтпес бұрын, Найт өзін суға бату туралы ойлардан құтқара алмайды, "Бұл қарым-қатынас мені алаңдатады: бұл ойлар, бірақ Даңгрос өзенінің ойлары менің қиялымды қызықтыра алмайды, және олар бірнешеу сияқты қорқынышты болды, әлі де мені қараңғы идеялармен азаптайды. Бұл Найт сапарда судың соңғы қаупі емес. Саяхаттың соңында ол "Дедамдағы көпірдің үстінен өтіп, төмен қарай ағып келе жатқан судың астында қалып, мен өте аз жерден Хорс өзеніне құлап түсіп, бәрі керемет болды" деп жазады. Өзендер туғызатын қауіп-қатерге қоса, Найт өзі жүруі керек идеалдан төмен жолдар туралы жазады. Ол өзінің тікелей түрде түсіндіреді, "бұл жолдың барлық жолақтары өте жаман, Тастармен және таулардың өту жолдарымен ауыр, олар менің шаршаған өліктерге өте жағымсыз болды". Бұл мысалдар Найт өзінің күнделігінде жазғандай, саяхатта кездескен қауіптердің тек бір ғана үлгісін көрсетеді. Найт табандылық танытып, алты күндік жол жүріп Нью-Хейвенге келді, ол Нью-Йоркке сапарын жалғастырмас бұрын туыстарын жолықтырды, бұл тағы үш күндік қиын жол болды.
The following day, after traveling for miles over roads that were “very bad, incumbered with rocks and mountainous passages,” Sarah Knight came to “a bridge under which the river ran very swift, my horse stumbled, and very narrowly escaped falling into the water, which extremely frightened me.”
As for room and board, Sarah Knight spent an evening with the Congregationalist minister in New London, “where I was very handsomely and plentifully treated and Lodg’d.” The minister, she noted, was “the most affable, courteous, Genero’s and best of men.”
Such experiences, however, were offset by others less wholesome. In Saybrook, where Madam Knight stopped for a mid day dinner, she complained of the landlady: “Shee told us shee had some mutton wch shee would broil, wch I was glad to hear; [ ] but it being pickled and my Guide said it smelt strong of head sause, we left it, and pd sixpence apiece for our Dinners, wch was only smell.”
Further on, at a public house in Fairfield, Ms. Knight was likewise unable to eat the meal prepared for her and went to bed supperless. On being shown to her room, “a little Lento Chamber furnisht amongst other Rubbish with a High Bedd and a Low one [ ] down I laid my poor Carkes (never more tired) and found my Covering as scanty as my Bed was hard.”
Before crossing a particularly hazardous river, Knight cannot rid herself of thoughts of drowning, writing, "The concern of mind this relation sett me in: no thoughts but those of the dang'ros River could entertain my Imagination, and they were as formidable as varios, still Tormenting me with blackest Ideas of my Approaching fate–Sometimes seeing my self drowning, otherwhiles drowned, and at the best like a holy Sister just come out of a Spiritual Bath in dripping Garments." This is not the last danger water presents during Knight's journey. Near the end of the journey, she has a rather close call when she writes, "But in going over the Causeway at Dedham the Bridge being overflowed by the high waters coming down I very narrowly escaped falling over into the river Hors and all wch twas almost a miracle I did not." In addition to the danger posed by the rivers, Knight writes about the less than ideal roads on which she must travel. She explains in her straightforward manner that "[t]he Rodes all along this way are very bad, Incumbred with Rocks and mountainos passages, wch were very disagreeable to my tired carcass." These examples provide just a sampling of the dangers faced by Knight on her journey as chronicled in her journal. Knight persevered and after six days on the road arrived in New Haven, where she visited with relatives before resuming her trip to New York, which took an additional three days of hard travel.
Журнал
Ол бес айлық сапар кезінде Американың отаршылдық әдебиеті мен тарихын оқып жүргендерге танымал болған "журналдар" арқылы өз тәжірибесін айтып берді. Оның Бостон-Нью-Йорк сапарының кішкентай күнделігі жеке қолға өтіп, 1825 жылға дейін табылмай қалды, ол Теодор Дуайт өлтіргеннен кейін "Мэмми Найт журналы" деп жарияланды. "Мадам Найт" журналы кейіннен басқа адамдармен қосымша өмірбаяндық ақпаратпен қайта басылды.
Күнделіктері
Оның күнделігі өмірден үлкен орталық кейіпкері (Knight) үшін де, әдетте әйел адам жасамайтын қиын саяхат туралы айтуы үшін де ерекше. Бастапқыда саяхаттаудың ыңғайсыздықтары өте шаңға толы әрі әзіл-сықаққа толы, оның ішінде айдың жарығын табу туралы алғыс пен жеңілу өлеңдері, түнгі уақытта мас адамдардың қатты дауыстары туралы ұнжырғасы түскен өлеңдер бар.
Кейінгі өмірі
1706 жылы ол пансионат ашып, мектепте сабақ берді, ол Бостонда белгілі бір беделге ие болды. Ол "композиция оқыту өнерінде үздік" деп сипатталады. 1713 жылы Найт қызы Коннектикут штатынан Джон Ливингстонға және Роберт Ливингстонның ұлына үйленді, ал ханым Найт олармен бірге Нью-Лондонға көшіп барды, онда ол өзінің бизнесі мен жер мәмілелерін жалғастырды. Өмірінің жесір қалған жылдарында Сара Кембел Найт Бостонды біржола тастап, үйленген қызының қасында тұру үшін Нью-Лондонға көшіп барды. Ол жерде ол қонақүй мен қонақүйдің иесі болды, жерді сатып алу мен сатумен айналысты және шіркеуінің құрметке лайық мүшесі болды. Сара Кембл Найт 62 жасында қайтыс болды және Нью-Лондонда жерленді. "Мадам Найт журналы" әйелдің күнделігі ретінде дәстүрлі еркек канонынан ауытқуды білдіреді. Феминисттік тұлға ретінде оның мәртебесі талқылануға ашық болса да, Найттың күнделігі ерекше жағдайды (жаңа Англияның жабайы жері арқылы жалғыз сапар шегетін әйел) жазғаны үшін; ерекше сыртқы бағыты үшін (типік, ішкі рефлексиялық, пуритандық күнделікке қарама-қарсы); және оның ішінде қамтылған ерекше үкімдер мен мықты тұлға үшін зерттелуге лайық. Көптеген сыншылар мен ғалымдар Найт журналын тарихи жазба ретінде мақтағанмен, Роберт О. Стивенс сияқты кейбір ғалымдар оны қияли және шығармашылық еңбек ретінде де оқуы керек деп санайды. Стивенс: "Мэдам Найт журналының мифтік мәнін мойындау арқылы, тіпті оның мимикалық және сыртқы тарихи әсері есебінен, біз бұл жұмысты колониялық Американың және әсіресе Жаңа Англияның әдебиетінің жемісті дәстүріне айқын орналастыра аламыз. Жеке мифтік аллюзияларды анықтау - бұл тек оқу мәселесі, бірақ олардың құлайтын үлгісін көру - бұл жазықсыз және дөрекі журналдың сөзбе-сөз оқудан түсіне алмайтын мағыналары бар екенін көрсетеді ". Журналды мифтік оқиға ретінде оқып, Стивенс Найттың шығармасын Натаниел Хоторнның баяндау стилімен сәйкестендіруге үміттенді.
Қауіп, батылдық және шешімділік
Найттің сапары оның жағдайына сай әйел үшін қиын болды, және оның саяхаттағы қауіп-қатерлері, батылдығы мен абайсыздығы оның күнделігі бойынша бірнеше сәттерде бейнеленген. Найт өзінің саяхат туралы баяндауында ертеректе, ертіп жүрушіге ақы төлеу туралы жазғанда, бизнесті білу және ұйғарымға ие екені көрінеді. Ол одан көбірек ақша алуға тырысатын әйелге ол "осындай қорқыныштың қатысушысы болмайды" деп айтады. Ақырында Найт өзінің орнында тұрады және келіссөз жүргізушіді айналып өтіп, тікелей ертіп жүретін еріктімен қарым-қатынас жасайды және ол әділ деп санайтын бағаны ұйымдастырады. Ол үшін бейтаныс қауіпті жерлерді аралау керек. Жол бойында Найт қорқыныш пен қорқыныш сезімін сезінеді.
Құмарлық
Сапардың қиындықтарына қарамастан, Найт өзінің күнделігіне әзіл-сықақ енгізді. Сонымен қатар, көптеген американдық әдебиеттанушылар Найттың пикарестік сипаттамаларын және оның сатирикалық бейімділіктерін "кейінгі американдық жазушыларға тән кең юмор мен сипаттамалардың" алғашқы алғысы деп қарастырудың себептері ретінде келтіреді.
Расизм және таптық мәселе
Сара Кембл Найт - американдықтардың расалық және таптық сезімталдығы бар күрделі адам. Найт құлдар мен ақ нәсілділердің арасындағы нәсілдік қарым-қатынас туралы ақ нәсілшілдіктің байқауларымен былай дейді: "Бірақ олардың құлдарына тым көп көңіл бөлу (әсіресе фермерлер): олармен тым көп танысу, олармен бірге үстелге отыруға және тамақтануға рұқсат беру, (уақытты үнемдеу үшін) және ыдысқа ақ қол сияқты қара тұяқ еркін кіреді". Найт сонымен қатар америкалықтар туралы нәсілшілдік пікірді көрсетеді: "Мен өткен қалаларда әр жерде көптеген үндістер бар, олар мен көрген барлық құтқарушылардың ішіндегі ең көп құтқарушылар: аз немесе мүлдем қамқорлық жасамайды (мен сұраған кезде естігенімдей) оларды басқаша жасауға". Найт белгілі бір ауыл ерінің жануар тәрізді және әдепсіз екенін айтады. Оның айтуынша, ауыл тұрғындары сиыр сияқты "көкпелерін сирек босатады". Ол сондай-ақ бұрын аталған елдік мырзаны "Ароматикалық настойканың үлкен мөлшерін бүркіп, ол сөңгесін шауып, еденге кішкентай шауып, топыраққа толы кішкентай сөңгесін қалдырып, толығымен тоқтады, өзінің әдемі денесін қолдарымен құшақтап, оған қарап тұрды, мысық сияқты, оны жәшіктен шығарды". Найттың сапарда кездескен бейтаныс адамдар туралы жазғандары біздің адам баласына қалай қарау керектігі туралы қазіргі заманғы түсінікпен қайшы келеді. Алайда, ертедегі американдық жазушы ретінде Найт жазбалары ғалымдарға 18-ғасырдағы өмірдің күрделі мәселелерін түсіндіреді.