Франсиско Тадео Каломарде: Испан саяхатшысы және ақсүйек

Кіріспе

Испан саяхатшысы және ақсүйек

Франсиско Тадео Каломарде и Аррия, Санта-Исабельдің 1-ші герцогы (10 ақпан 1773 – 19 маусым 1842) – испан мемлекет қайраткері.

Өмірбаян

Каломард Арагонның Вилле қаласында кедей отбасында дүниеге келді. Ол Сарагосада заң оқыды және патшаның жеке дәрігері Берганың сұмдық немересімен некеге тұру уәдесі арқылы заң министрлігінде беделді лауазымға ие болды; лауазымға ие болғаннан кейін ол неке уәдесінен бас тартты, нәтижесінде патшаның премьер-министрі оны галереяға жіберу қаупімен оған көндірді. Содан кейін ол патша сарайындағы ең консервативті топтарда ықпалды роялист болды. 1808 жылы Каломард Аранхуэстің орталық хунтасымен Севилья мен Кадиске барды, ол оның жетекшісі болған еді. Бірақ Фердинанд VII қайтып келгеннен кейін ол абсолюттік монархты бірінші болып құттықтады, осының нәтижесінде ол Secretaria general de Indias-та бірінші әкімші болып тағайындалды. Америкалық епархияны алаяқтықпен сатудан кейін ол Толедоға, ал Мадридке жасырын оралғаннан кейін Памплонаға жер аударылды. 1820 жылы конституция қайта жаңғыртылғаннан кейін ол либералдарға қосылды, бірақ оның мінезінің кемшіліктеріне лайық, 1823 жылы конституция жойылғаннан кейін ғана қайтадан ықпалға ие болды. Ол Мадридте орналасқан регенттіктің хатшысы болды, содан кейін реакционерлердің адал құралы ретінде Camara del real patronato-ның хатшысы, және ақырында 1824 жылы Әділет министрі болып тағайындалды. Сегіз жыл бойы мемлекеттің ең маңызды мәселелері оның қолынан өтті, ал әлсіз патшаның қорғауы оған шексіз билік берді, оны ол құпия полиция арқылы бостандықты басуға, иезуиттерді қайта оқытуға, монастырларды қалпына келтіруге және либералдарды аяусыз қуғындауға пайдаланды. Сонымен қатар, ол Дон Карлостың құрметін алуға тырысты, бірақ Карлист көтерілісін қатты жазалады. 1832 жылдың қыркүйегінде Фердинанд VII-ге қатты талма соғып, оның қайтыс болғанына сенгенде, Каломард Карлосты патша ретінде қарсы алған бірінші адам болды. Патша сауыққаннан кейін Каломард оны ханшайым Изабелланың елдің регенті ретінде тағайындалған өсиеттерін және соңғы өсиеттерін жоюға, сондай-ақ Салик заңын қайта орнатуға көндіруге тырысты. Бірақ патша күтпеген жерден жазылып, 1832 жылдың 31 желтоқсанында өсиеттегі өзгерістерді жарамсыз деп жариялады. Каломард Арагондағы өзінің иеліктеріне жер аударылды, оны тұтқындауға бұйрық берілді, бірақ ол Францияға жасырын қашып кетті, онда Тулузада қайтыс болды.

Calomarde was born in Villel, Aragon, to poor parents. He studied law in Zaragoza, and secured through the promise of marriage with the ugly niece of the royal personal physician Berga a prestigious position in the ministry of law; upon acquiring the position, he backtracked on his promise of marriage, as a result of which he had to be cajoled into it by the King's prime minister, under the threat of being sent to the galleys. He thereafter became an influential royalist in the most conservative circles of the royal court. In 1808, Calomarde followed the central junta of Aranjuez, the leader of which he had become, to Seville and Cádiz; however after the return of Ferdinand VII he was the first to acclaim the absolute monarch, for which he was named first administrator at the Secretaria general de Indias. Due to the fraudulent sale of an American diocese, he was banished to Toledo and, after his secret return to Madrid, to Pamplona. After the restitution of the constitution in 1820, he joined the liberals, true to his flawed character, but only gained renewed influence after the abolishment of the constitution in 1823. He became secretary of the regency based in Madrid, and thereafter, as a willing tool of the reactionaries, he was named secretary of the Camara del real patronato, and finally, 1824, Secretary of Justice. For eight years now the most important matters of the state passed through his hands, and the protection of the weak king secured him unfettered power, which he used to suppress freedom through the secret police, to retrain the Jesuits, restitute the monasteries and ruthlessly prosecute the Liberals. At the same time, he tried to secure the favors of Don Carlos, while he punished the Carlist uprising with great severity. When in September 1832, Ferdinand VII was struck by such a severe stroke of gout that he was presumed dead, Calomarde was the first to greet Carlos as king. When the king recovered, Calomarde tried to persuade him to revoke his decrees and last will and testament, where the princess Isabel was named regent of the country, and to reinstate the Salic law. The king however, on his unexpected convalescence, declared the change of testament on 31 December 1832 invalid. Calomarde was banished to his estates in Aragon, and his arrest was ordered, but he escaped in disguise to France, where he died in Toulouse.