Анзио: Екінші дүниежүзілік соғыстың Италия театр операциясы
Anzio (game)
Anzio – Avalon Hill-дің 1969ж. шығарған стратегиялық ойыны. Екінші дүниежүзілік соғыстың Италия театр операцияларын қамтиды. Карта, құрамалар, тактика.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1968 жылғы Avalon Hill компаниясының тақталық соғыс ойыны
1968 board wargame by Avalon Hill
1968 жылғы Avalon Hill компаниясының соғыс ойыны
the 1968 wargame by Avalon Hill
Anzio – Avalon Hill ойын компаниясы алғаш рет 1969 жылы, содан кейін 1971, 1974 және 1978 жылдары жариялаған тақталық соғыс ойыны. Ойын атауы шатастырады, себебі ол Анцио шайқасын операциялық деңгейде емес, стратегиялық деңгейде қарастырады. Ойын 1943 жылдың күзінен бастап Еуропадағы соғыс аяқталғанға дейін Екінші дүниежүзілік соғыстағы Италия театр операцияларының барлық кезеңін қамтиды.
Anzio is a board wargame published by the Avalon Hill game company first in 1969 and again in 1971, 1974, and 1978. The title is misleading as the game is not an operational level treatment of the Battle of Anzio but is in fact a strategic level game covering the entire Italian theater of operations in World War II from the autumn of 1943 to the end of the war in Europe.
Карта
Ойын алаңы екі біріктірілген карталық тақтадан тұрады, олардың арасында шын мәнінде одақтастардың шабуылына кедергі келтірген таулар мен өзендер бейнеленген. Италияның оңтүстік бөлігінің шеттері көрсетілмеген.
The playing surface consists of two mounted mapboards placed end to end, with major terrain features including the mountains and rivers which in reality impeded the Allied advance. The heel and toe of Italy's southern regions are not shown.
Санақшылар
Жауынгерлік бөлімшелер әртүрлі түстермен бейнеленген. Люфтваффе бөлімшелері (жердегі күштер ретінде шайқасқан Люфтваффе әскерлері) көк түстің ерекше бір реңінде, неміс армиясы (Хер) сұр түсте, ал Waffen SS бөлімшелері қара түсте көрсетілген. АҚШ күштері (бразилиялық дивизиясы қоса) сары түсте, ал көпұлтты 8-ші армияға британдық, канадалық, үнді (қызыл), поляк (күлгін), Оңтүстік Африка және Жаңа Зеландия (ақшыл көк) бөлімшелері, сондай-ақ грек және еврей бригадалары кіреді. Сонымен қатар, бірнеше еркін француз бөлімшелері (қою көк) бар. 1944 жылдың жазында Францияның оңтүстігіндегі "Драгун" десантына қатысу үшін кейбір АҚШ және еркін француз күштері ойыннан алынып тасталды. Санағыштар дивизияларды көрсетеді, бірақ ойында дивизиялардың күші төмендегенде, жазатайым шығындарға ұшырағанда немесе құрамдас полктеріне тарағанда пайда болатын көптеген қосымша санағыштар да бар. Том Олесон ойынның жауынгерлік құрамы кейінірек жарық көрген кітаптарда дәл екеніне көз жеткізгенін айтты.
Combat units are depicted in a wide variety of colors. Luftwaffe units (Luftwaffe men fighting as ground forces) are shown in a separate shade of blue, German Army (Heer) in grey, and Waffen SS units in black. U. S. forces (including a Brazilian division) are shown in yellow, while the cosmopolitan 8th Army includes British, Canadian, Indian (red), Polish (pink), South African and New Zealand (pale blue) units, as well as a Greek and a Jewish brigade. There are also several Free French units (dark blue). Some U. S. and Free French forces are removed from the game in the summer of 1944 to take part in the Dragoon landings in the south of France. The counters represent divisions, but the game also contains numerous extra counters for divisions to reduce in strength as they take combat losses or else break down into their component regiments. Tom Oleson commented that the game's order of battle was proven accurate by later books.
Ойын
Ойынның уақыт шеңбері АҚШ-тың 5-ші армиясының амфибиялық десантымен басталады, ол шынайыдағыдай Салернода немесе басқа бастапқы қону аймақтарында (әр аймақ үшін қонуға рұқсат етілген күштердің мөлшері өзгереді) жүзеге асырылуы мүмкін, ал британдық 8-ші армия күштері Италияның оңтүстігінен картаға кіреді. Немец ойыншысы бекіністер салуға мүмкіндік алады, бұл Италияның ең тар бөлігінде, атап айтқанда Монте-Кассино арқылы өтетін Густав желісінде бірнеше ай бойы қорғаныс шебінің нығайып қалуына алып келуі мүмкін, одан кейін одақтастар оны әуе шабуылдары арқылы бұзуға тырысады. Одақтас ойыншысы сондай-ақ екінші десант операциясын жүргізуге мүмкіндік алады (шынайыдағыдай Анциоға десант). Ережелер күрделіліктің төрт деңгейін (варианттар ескерілгенде бес деңгей) қамтиды, бұл құрылымды оқытуға мүмкіндік береді. Жеңіс шарттарының матрицасы және ойын ұзақтығының өзгеруіне байланысты, ойыншылар ойынның қашан аяқталарын немесе кімнің «жеңіске» жеткенін ойын біткенше біле алмайды.
The time frame of the game begins with amphibious landings of the U. S. 5th Army, which may take place at Salerno as in reality, or else at any of another set of initial landing areas (the permissible size of force which may be landed varies for each area), while the British 8th Army forces enter the map from southern Italy. The German player has a chance to build fortifications, which may well cause the line to solidify for some months across the narrowest part of Italy, i. e. the Gustav Line through Monte Cassino, which the Allies may eventually break with airstrikes. The Allied player also has the chance to conduct a second invasion (the Anzio landing in reality). The rules allow for structured learning by including four levels of complexity (five if variants are also counted). There is also a matrix of victory conditions and variable game length, so players will be uncertain when the game will end, or who has "won" until it does so.
Жариялану тарихы
Anzio ойынын тәуелсіз дизайнер Дейв Уильямс жасаған, ал Avalon Hill компаниясы 1969 жылы оны сатып алып шығарған. Ойын нашар сатылды – компания тарихында көрсетілгендей, "Anzio инновацияларға толы болды және оның әсем түсті және функционалды картасы, қадамдарды азайту арқылы жүргізілетін шайқаспен үйлесімде, дереу танымал болатын еді. Бірақ солай болмады. Көңіл көншітпейтін сатылымдарға байланысты ойын көп ұзамай тоқтатылды. Ойынның тартымсыз қорабы мен түсініксіз ережелері салдарынан, ол лайықты назарға ие бола алмады". Ойын 1971 жылы тоқтатылғанымен, Том Олесон оны қайта жасап, 1974 жылы қайта басылымға шығарды. Дон Гринвуд оны тағы да өңдеп, үшінші басылымын 1978 жылы жарыққа шығарды. 1980 жылы Роджер Б. МакГоуэн салған жаңа мұқабасы бар төртінші басылым шықты.
Anzio was designed by freelance designer Dave Williams and purchased by Avalon Hill, who published the game in 1969. The game sold poorly — the company history notes that "Anzio was loaded with innovation and its highly colorful and functional mapboard combined with step reduction combat should have made it an instant hit. Not so. The game was soon discontinued due to disappointing sales. Handicapped by an unattractive box and confusing rules, the game never got the play it deserved." Although the game was discontinued in 1971, Tom Oleson redeveloped the game, and it was republished in 1974. Don Greenwood revised it again, and the third edition was released in 1978. A fourth edition, with new cover art by Rodger B. MacGowan, was released in 1980.
Сыни қабылдау
Оригиналды ойын нашар көркемдік безделдігі мен жеткіліксіз зерттеу жұмысы үшін сынға ұшырады; кейінгі нұсқалары жоғары бағаланды. Ұлыбританиялық «Games & Puzzles» журналының 4-ші санында (1972 жылғы тамыз), ойын дизайнера Дон Тернбулл «Анзио сол кездегі ең танымал күрделі ойындардың бірі болуы мүмкін» деп атады. 1914 жылғы тағы бір күрделі «Avalon Hill» ойынымен салыстырғанда, Тернбулл «Анзионың 1914 жылға қарағанда бірнеше артықшылықтары бар – ойын механикасы жақсырақ, ережелер түсініктірек, ал ойыншыға тактикалық шеберлік пен стратегиялық ойлауға кең мүмкіндік беріледі» деп ойлады. Екі нөмірден кейін Тернбулл мен Майк Нетеркот «Avalon Hill» осы ойынды басылымнан алып тастағанына наразылық білдіріп, «Жаңадан бастаушыларға арналған ойын – осы типтегі ойындарға тамаша кіріспе. [ ] «Анзио» соғыс ойындарының жанкүйерлері үшін міндетті нәрсе: оны нашар ойындар ұмытылып кеткен кезде еске алады». Тернбулл мен Нетеркот ойынға 6 балдық шкала бойынша 5 баға беріп, «Avalon Hill осы керемет ойынды хоббишілердің қолынан неге алып тастағанын түсінбейміз» деп қорытындылады. 1975 жылғы маусымда шыққан «Airfix Magazine» журналында Брюс Куарри ережелерді «ақылға қонымды, бірақ тым ұзын және дұрыс индекстелмеген» деп тапты. Ол зиянды азайту жүйесі туралы екіұшты пікірде болды: «көрнекті артықшылықтары бар жүйе, бірақ әрбір бөлімше үшін күші әртүрлі алты санаулы табельдің кемшілігі. Оларды бастапқыда табуға бір сағатқа дейін уақыт жұмсалуы мүмкін». Ақырында Куарри ойыншыларға осы өнімді сатып алмауға кеңес берді, «біз бұл ойынды ұсына алмаймыз, себебі анық күтім мен күш-жігерге қарамастан, дизайнерлер география мен науқанға жеңіліп қалды. Италия ұзын және тар, немістер Апенниннің көптеген қолайлы жоталары мен батпақтарында броньды желі құрып, одақтастардың сандық артық күштерімен кезек-кезек соққы беруін күте алады. Керексіз!» 1977 жылы жарық көрген «Кеңес берушілерге арналған соғыс ойындарына толық нұсқаулық» кітабында Николас Палмер ұзақ ойын уақытын (3–9 сағат) атап өтіп, ойынды «қызықты, алуан түрлі және күрделі, бірақ шыдамсыздыққа төзгісіздерге арналмаған» деп сипаттады. 1980 жылы жарық көрген «The Best of Board Wargaming» атты еңбегінде Палмер Том Олесонның (дизайнердің) пікірін келтірді, ол былай деді: «Анзионың ең жақсы ерекшелігі бір немесе екі ойыннан кейін байқалуы мүмкін емес; бұл көп бірліктердің шайқасын шынайы түрде симуляциялау. Оны осылай жасай алатын басқа ойынды ойлау қиын». Бірақ «ойындағы ең нашар жайт – науқанды адал түрде симуляциялау кезінде аз нәрсе болатын ұзақ кезеңдер». «Парадоксальды түрде, ойынның ең танымал ерекшелігі – түрлі-түсті және әдемі карталық тақта – функционалдық тұрғыдан оның ең әлсіз тұсы», себебі Сицилия және Италияның өкшесі мен аяғы ғана емес, сонымен қатар түсініксіз жерлер де бар (мысалы, алтыбұрыштың бұрышын қиып өтетін жолдар). Ол сондай-ақ 1944 жылдың көктемінде алты-сегіз аптаға созылған одақтастардың шешуші әуе шабуылдары бір кезекте симуляцияланғанын (кейбір ойыншылар оны неміс позицияларының құлдырауы дәл болғанымен, неміс желілеріне термоядролық шабуылға теңеді) және қарсыластың алдыңғы қатарға жақын қалған әлсіз бөлімшелері соғыста жойылып, жеңімпаз шабуылшыға қосымша қозғалыс мүмкіндігін беретін аномалияны да сынға алды. Палмер Олесонның өз ойынына берген бағасын «керемет әділ» деп атады және ойынның ойнауға уақыт қажет екенін, өйткені кішкентай карта аймағында санаулы табельдердің тығыздығы жоғары екенін айтты (ол ойынға «күштілік» бағасы бойынша 50% берді). Палмер оны «Үшінші рейхтің өрлеуі мен құлдырауына» теңеді, өйткені ол «кішкентай қателіктер үшін қорқынышты жаза» береді және осылайша тәжірибелі ойыншыларға арналған.
The original game was criticized for poor box art and research; later versions received higher praise. In Issue 4 of the UK magazine Games & Puzzles, (August 1972), game designer Don Turnbull called Anzio "perhaps the most popular of the complex games [available at that time]." In comparison to another complex Avalon Hill game, 1914, Turnbull thought Anzio "has a number of advantages over 1914 — the play mechanics are neater, the rules are clearer, and the player is given considerable scope for tactical ingenuity as well as strategic thought." Two issues later, Turnbull and Mike Nethercot expressed dismay that Avalon Hill had withdrawn this game from publication, commenting, "The Beginner's Game is an ideal introduction to games of this type. [ ] Anzio is a MUST for wargames fans: it will be remembered when lesser games are forgotten." Turnbull and Nethercot concluded by giving the game a very good rating of 5 out of 6, saying, "We simply cannot understand why Avalon Hill have withdrawn this superb game from the grasp of enthusiasts." In the June 1975 edition of Airfix Magazine, Bruce Quarrie found the rules to be "sensible, if overlong and improperly indexed." He was of two minds about the damage step reduction system, "a system with obvious attractions, but the disadvantage of up to six counters of varying strength for each unit. Hunting these out initially can take up to an hour." In the end, Quarrie advised gamers to not buy this product, saying, "we cannot recommend this game, since despite obvious care and effort, the designers were defeated by the geography and campaign. Italy is long and thin, the Germans can only establish an armoured line in the many suitable Apennine ranges and swamps and wait for the numerically superior Allies to batter at them turn after turn. Boring!" In his 1977 book The Comprehensive Guide to Board Wargaming, Nicholas Palmer noted the long game times (3–9 hours), calling the game "Interesting, varied and challenging, but not for the impatient." In his 1980 sequel, The Best of Board Wargaming, Palmer included a review by Tom Oleson (the designer), who said, "the best feature of Anzio may not be apparent in one or two playings; this is the satisfying realism with which a multi unit battle is simulated. It's hard to think of a comparable game which does it better" although "the worst aspects of the game are the inevitable long periods when, in faithful simulation of the campaign, little happens". "Paradoxically, the game's most admired feature — the colourful and handsome mapboard — is functionally its weakest point" because not only are Sicily and the heel and toe of Italy omitted, but there are some points of obscurity (e. g. roads which nick the corner of a hexagon). He also criticizes the crudeness with which the decisive Allied airstrikes, which in reality took place over a period of six to eight weeks in the spring of 1944, are simulated in a single turn (likened by some players to a thermonuclear attack on the German lines although the resulting collapse of the German positions is accurate) and an anomaly whereby weak enemy units left near the front line can be destroyed in combat, thus generating extra exploitation movement for the victorious attacker. Palmer then commented that Oleson's review of his own game is "scrupulously fair" and added that the game takes time to play as it features high counter density in a small map area (he gives the game an "excitement" grade of only 50%). Palmer likened it to Rise and Decline of the Third Reich in that it deals out "terrible retribution for small oversights" and is thus best suited to specialist players who wish to develop expertise gradually.
Нұсқалар
Жарияланған ойынды 1943 жылдың қыркүйегінде ғана бастау мүмкін болғанымен, "Диадем" шабуылы (1944 жылдың мамырында Густав шебін бұзған) және 1944 жылдың күзінде Готика шебіне (Флоренцияның солтүстігінде) жасалған шабуылдарға арналған баламалы сценарийлер Avalon Hill "General" журналында жарияланды. Сонымен қатар, Сицилия және Италияның "өкшесі мен саусақтарын" қамтитын қосымша карталар да әуесқойлармен жасалды.
Although the published game can only be started in September 1943, alternative scenarios for the "Diadem" offensive (which broke through the Gustav Line in May 1944) and for the autumn 1944 assault on the Gothic Line (north of Florence) were published in the Avalon Hill "General" magazine. Extension maps covering Sicily and the heel and toe of Italy have also been created by enthusiasts.