Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Поственция – суицид болғаннан кейін жүргізілетін шаралар, көбінесе қайғы шеккендерге (отбасы, достары, мамандар және әріптестері) қолдау көрсету түрінде болады. Суицид құрбанының туыстары мен достарының өзі де суицид қаупіне ұшырауы мүмкін. "Поственция" терминін алғаш рет 1972 жылы Шнейдман қолданған, ол оны "қасіретті оқиғадан кейін жасалатын тиімді және көмектесетін іс-әрекеттер" деп сипаттаған. Шнейдман пікірінше, "халық денсаулығындағы ең үлкен мәселе – суицидтің алдын алу немесе суицидке ұрыныс жасағандарды басқару емес, өмірі мәңгілікке өзгеретін адамдардың стресс әсерін жеңілдету". Поственция – бұл стресс әсерін жеңілдету және аман қалғандарға жаңа ғана басынан өткен жоғалтумен күресуге көмектесу мақсатын көздейтін процесс. Мақсаты – зардап шеккендерге қолдау көрсету, олармен әңгімелесу және еліктеу арқылы суицид жасау мүмкіндігін азайту. Суицидтен қайғы шеккен адамдар өздері де суицидтік мінез-құлыққа бейім болуы мүмкін және күрделі қайғы-қасірет реакцияларын дамытуы мүмкін екені ескеріледі. Поственцияға суицидтен қайғы шеккен адамдардың күйзелісін жеңілдету, еліктеу арқылы суицидтік мінез-құлықтың қаупін азайту және зардап шеккен қоғамның денсаулығын қалпына келтіруге көмектесетін шаралар кіреді. Поственция суицид болған жағдайға байланысты түрлі формада болуы мүмкін. Мектептер мен колледждер жалпы дағдарыс жоспарларына поственция стратегияларын енгізе алады. Бұл стратегиялар суицидтік оқиғалардың алдын алуға және студенттерге дос суицид жасағаннан кейін туындаған жоғалту сезімдерімен күресуге көмектесу үшін жасалған. Аман қалғандарға (жеке адамның суицидінен зардап шеккендерге) жеке және топтық кеңес беру ұсынылуы мүмкін.
A postvention is an intervention conducted after a suicide, largely taking the form of support for the bereaved (family, friends, professionals and peers). Family and friends of the suicide victim may be at increased risk of suicide themselves. Postvention is a term that was first coined by Shneidman (1972), which he used to describe "appropriate and helpful acts that come after a dire event." In Schneidman's view, "the largest public health problem is neither the prevention of suicide nor the management of suicide attempts, but the alleviation of the effects of stress in the survivors whose lives are forever altered." Postvention is a process that has the objective of alleviating the effects of this stress and helping survivors to cope with the loss they have just experienced. The aim is to support and debrief those affected; and reduce the possibility of copycat suicide. Interventions recognize that those bereaved by suicide may be vulnerable to suicidal behaviour themselves and may develop complicated grief reactions. Postvention includes procedures to alleviate the distress of suicidally bereaved individuals, reduce the risk of imitative suicidal behavior, and promote the healthy recovery of the affected community. Postvention can also take many forms depending on the situation in which the suicide takes place. Schools and colleges may include postvention strategies in overall crisis plans. These strategies are designed to prevent suicide clusters and to help students cope with the emotions of loss that follow the suicide of a friend. Individual and group counseling may be offered for survivors (people affected by the suicide of an individual).
Ұйымдар
Өзін-өзі өлтіруден кейінгі көмек қауымдастығы, 501(c)(3) мемлекеттік қайырымдылық ұйымы ретінде, өз-өзіне қол жұмсау әрекеті немесе оның нәтижесінен туған оқиға орындарын биологиялық қауіпті заттардан тазалау арқылы отбасыларды осы ауыртпалықтан құтылуға және өз-өзіне қол жұмсаудың жұқпалылығы мен одан кейінгі қайғылы жағдайлардың алдын алу мақсатында құрылды.
The Suicide Aftercare Association , a 501(c)(3) public charity, was formed to reduce the possibility of suicide contagion and secondary suicides by performing biohazardous cleaning of suicide attempt and completion scenes so families are relieved of this burden.
Жоғалтуға жауап беру (RTL)
Жоғалуға жауап беру (RTL) жоғары мектептерде қайғыны жеңу шараларын қолдану үшін пайдаланылған дағдарысқа жауап беру бағдарламаларының бірі. Бұл бағдарлама Чикаго аймағындағы үш округте жасөспірімдердің өзін-өзі өлтіруіне қарсы үш жылдық жоба болып табылатын Жастардың өмір сүруі үшін қоғамдық әрекет (CAYS) құрамына кіреді. RTL-дің мақсаты – жоғары мектептің дағдарыс топтарына кез келген оқушының немесе қызметкердің өзін-өзі өлтіруіне байланысты құрылымды жауап беруді дамытуға көмектесетін стратегияларды ұсыну. Бағдарламаның үш құрамы бар: біріншісі – дағдарысқа дайындық оқуы, екіншісі – куәгерлер араласуы, ал үшіншісі – дағдарыс консультациясы. Бұл бағдарлама сынақ кезінде өте тиімді болды және бағдарламаға қатысушылар алған оқытуға көбінесе қанағаттанды. Осы бағдарламаның нәтижесінде бірнеше мектеп өзін-өзі өлтіру оқиғасына жауап ретінде өздерінің дағдарыс топтарын құрды немесе жаңартты. Олар мұны бағдарламаның дағдарысқа дайындық бөлігі арқылы және CAYS бағдарламасымен кеңесу арқылы іске асырды.
Responding to Loss (RTL) is one of the crisis response programs that has been used to deal with postvention at high schools. This program is part of the Community Action for Youth Survival (CAYS), which is a three year adolescent suicide prevention project serving three counties in the Chicago area. The objective of RTL is to provide strategies that will help high school crisis teams develop a structured response to the suicide of any student or member of the staff. There are three components to this program. The first is Preparing for Crisis Training, the second is Peer Witness Intervention, and the third is Crisis Consultation. This program proved to be quite successful during its trial and the participants of the program were generally satisfied with the training that they received. As a result of this program, several schools have developed or revised their crisis team in response to a suicide. They have done this by following the Preparing for Crisis training aspect of the program and also through consulting with the CAYS program.
ҚОЛУ
LOSS бағдарламасына алғашқы көмек көрсету тобы кіреді, оның мақсаты – өлім кезінде өзін-өзі өлтіргендердің аман қалғандарына дереу қызмет көрсету. Бұл топ Батон-Руж қаласында орналасқан Батон-Руж дағдарыс араласу орталығының волонтерлері мен қызметкерлерінен құралған. LOSS бағдарламасы басқа поственциялық бағдарламалардан бірнеше жағынан ерекшеленеді. Біріншіден, LOSS тобы өзін-өзі өлтіру оқиғасы болған жерге барып, аман қалғандарға оқиғаға мүмкіндігінше жақын уақытта қайғыны жеңуге көмектеседі. Бұл топтың мүшелері қажетті ресурстарға қол жеткізуге көмектеседі және қайтыс болған жерде қайғы процесін бастауға мүмкіндік береді. Екіншіден, LOSS тобына оқиға орнында еріктілер кіретіндіктен, жаңадан қайғырып жүрген адамдар мен парапрофессионал еріктілер арасында дереу және мағыналы байланыс орнатылады. Бұл байланыс қайғы және өзін-өзі өлтіруден кейін үміт туралы әңгіме бастауға мүмкіндік береді. Үшіншіден, LOSS тобының құқық қорғау органдары, жедел жәрдем қызметтері, өрт сөндіру бөлімдері, жерлеу қызметтерінің өкілдері сияқты басқа алғашқы көмек көрсетушілермен тығыз қарым-қатынасы бар. Бұл қарым-қатынас жаңадан қайғырып жатқандарға осы бағдарламаға қол жеткізе алмайтын басқа аман қалғандарға қарағанда, өзін-өзі өлтірумен күресуге қатысты көбірек таңдау мүмкіндіктерін ұсынады. Бұл модель поственцияны қамтамасыз етеді және барлық аман қалғандар мен өзін-өзі өлтіру оқиғасы болған жердегі адамдарға қосымша қолдау алу үшін жолдамалар береді. LOSS бағдарламасының моделі өзін-өзі өлтіру оқиғасының орнын барлық адамдар мен аман қалғандар үшін "көбірек қамқорлық пен мейірімділік атмосферасына" айналдырды.
The LOSS Program includes a first response team with the objectives of delivering immediate services to the survivors of a suicide at the time of the death. This team is made up of para professional survivor volunteers and staff members of the Baton Rouge Crisis Intervention Center, located in Baton Rouge, Louisiana. The LOSS Program is different from other postvention programs in several ways. First, the LOSS team physically goes to the scenes of the suicides to begin helping the survivors to cope with their loss as close to the event of death as possible. Members of this team can provide access to the needed resources and can begin the grieving process at the scene of the death. Second, since the LOSS team includes survivor volunteers at the scene, an immediate and meaningful bond is established between the newly bereaved individuals and the para professional surveyor team members. This bond allows for the start of a conversation between the bereaved and the crisis team members about grief and the potential for hope after suicide. Third, the LOSS team has a strong relationship with other first responders, such as law enforcement, emergency services, fire departments, funeral home representatives, and more. This relationship allows the newly bereaved to have a larger variety of choices in regards to coping with a suicide compared to other survivors who might not have access to this program. This model of postvention provides referrals for additional support to all survivors and individuals at the scene of the suicide The model of the LOSS Program has changed the scene of the suicide to a more "concerned and caring environment" for all individuals and survivors.