Антуан Клер, граф Тибодо: Француз саяхатшысының өмірі мен қызметі
Antoine Claire Thibaudeau
Антуан Клер, граф Тибодо – француз саяхатшысы (1765-1854). Француз революциясының белсенді қатысушысы, Луи XVI-ның өліміне дауыс берген. Тарихтан мәліметтер!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз саясаткері (1765–1854)
French politician (1765–1854)
Антуан Клер, Тибодо графы (23 наурыз 1765 – 8 наурыз 1854) – француз саясаткері.
Antoine Claire, Comte Thibaudeau (23 March 17658 March 1854) was a French politician.
Ерте өмір
Ол 1739–1813 жылдары Пуатьеде заңгерлік қызмет атқарған және 1789 жылғы Эстаттар Генералдығының депутаты болған Антуан де Тибодоның ұлы болды. 1787 жылы ол адвокаттыққа қабылданды, ал 1789 жылы әкесімен бірге Версальдегі Эстаттар Генералдығына қатысты. Қазан айында Пуатьеге оралған соң ол дереу жергілікті революциялық клуб ұйымдастырды, ал 1792 жылы Ұлттық конвенцияға депутат ретінде сайланды.
He was the son of Antoine de Thibaudeau (1739–1813), who was a lawyer of Poitiers and a deputy to the Estates General of 1789. He was admitted to the bar in 1787, and in 1789 accompanied his father to the Estates General at Versailles. When he returned to Poitiers in October he immediately set up a local revolutionary club, and in 1792 was returned as a deputy to the National Convention.
Мансап
Тибодо Тау партиясына қосылып, Людовик XVI-ның өліміне шартсыз дауыс берді. Дегенмен, ол Якобиндер клубына қосылмай, күдік тудырды. 1793 жылдың мамыр айында ол батысқа арнайы миссиямен жіберілді және өз департаментінің федералистер қозғалысына қосылуына тосқауыл қойды. Тибодо көбінесе білім беру мәселелерімен, әсіресе Лувр мұражайын ұйымдастырумен айналысты. Ол Том Пэйннің атының Жирондистік депутаттарға берілген кешірімге енгізілуін қамтамасыз етті. Конвент хатшысы, кейін президенті болған ол, Қоғамдық қауіпсіздік және Бас қауіпсіздік комитеттерінде қызмет етті. 13 Вендемиердегі (1795 жылғы 5 қазан) роялистер көтерілісінен кейін ол Конвентті таратуды кейінге жылдыруды қалаған Термидорлықтарға қарсы шықты. Corps Législatif сайлауында оны отыз екі департамент сайлады. 18 Фруктидор төңкерісінен (1797 жылғы 4 қыркүйек) кейін Булай де ла Мюрте араласпағанда, ол жер аударудан құтыла алмас еді, содан кейін ол өз кәсібіне оралды. Консулдық құрылымы оны қайтадан қоғамдық өмірге әкелді. Ол Жиронданың префекті, содан кейін мемлекеттік кеңестің мүшесі болды, онда азаматтық кодекс бойынша жұмыс істеді. Ол осы кезде Наполеонның сеніміне ие болды және оған толық қолдау көрсетті. Ол Легион құруға, Конкордатқа және Наполеонның өмір бойына консулдыққа қабылдануына наразылығын толығымен жасырмады, ал Буш-дю-Рон префекті болып тағайындалуы, одан кейін Парижден қуылғандығы, жартылай ұятқа ұшырату болды.
Thibaudeau joined the party of the Mountain and voted for the death of Louis XVI unconditionally. Nevertheless, he incurred a certain amount of suspicion because he declined to join the Jacobin Club. In May 1793 he was on a special mission in the west and prevented his département from joining the Federalist movement. Thibaudeau occupied himself more particularly with educational business, notably in the organization of the museum of the Louvre. It was he who secured the inclusion of Tom Paine's name in the amnesty of Girondist deputies. Secretary and then president of the Convention for a short period, he served on the Committee of Public Safety and of General Security. After the royalist insurrection of 13 Vendémiaire (5 October 1795) he opposed those Thermidorians who wished to postpone the dissolution of the Convention. At the elections for the Corps Législatif he was elected by no less than thirty two départements. It was only by the intervention of Boulay de la Meurthe that he escaped transportation after the coup d'etat of 18 Fructidor (4 September 1797), and he then returned to the practice of his profession. The establishment of the Consulate brought him back to public life. He was made prefect of the Gironde, and then member of the council of state, in which capacity he worked on the civil code. He at this time had Napoleon's confidence, and gave him wholehearted support. He did not entirely conceal his disapproval of the foundation of the Légion d'Honneur, of the Concordat and of Napoleon's acceptance of the Consulate for life, and his appointment as prefect of the Bouches du Rhône, with consequent banishment from Paris, was a semi disgrace.
Жер аудару
Жүз күндіктің құрдасы, екінші қайта орнату кезінде Лозаннаға қашып кетті. Шұғыласы кезінде ол Венада, Прагада, Аугсбургте және Брюссельде өмір сүрді, "Конвент және Директория туралы естеліктер" (Париж, 2 том, 1824); "Консулат туралы естеліктер: бұрынғы мемлекеттік кеңесшінің жазуынша" (Париж, 1827); "Наполеон Бонапарттың жалпы тарихы" (6 том, Париж және Штутгарт, 1827–28, 3-том басылмаған); "Консулат және Империя", 1-томы "Наполеон тарихының" (10 том, 1834) 6-томымен бірдей. 1830 жылғы революция оның Францияға оралуына мүмкіндік берді, ол Екінші Империя кезінде Императорлық Сенаттың мүшесі болды.
A peer of the Hundred Days, he fled at the second Restoration to Lausanne. During his exile he lived in Vienna, Prague, Augsburg and Brussels, occupying himself with his Mémoires sur la Convention et le Directoire (Paris, 2 vols., 1824); Mémoires sur le Consulat: par un ancien conseiller d'état (Paris, 1827); Histoire générale de Napoléon Bonaparte (6 vols., Paris and Stuttgart, 1827–28, vol. iii. not printed); Le Consulat et l'Empire, vol. i. of which is identical with vol. vi. of the Histoire de Napoléon (10 vols., 1834). The revolution of 1830 permitted his return to France, and he lived to become a member of the Imperial Senate under the Second Empire.
Өлім
Ол 1854 жылдың 8 наурызында Парижде 89 жасында қайтыс болды. Француз революциясы кезінде Людовик XVI-ның сот процесінде дауыс берген Ұлттық конвенцияның соңғы тірі қалып қойған мүшесі еді.
He died in Paris on 8 March 1854 in his eighty ninth year, being the last living member of the National Convention during the French Revolution to vote in the trial of Louis XVI.
Шығармалары
Тибодоның еңбектерінің ерекше құндылығы оның тек жеке білген оқиғаларын ғана жазғанында және Наполеонның нақты сөздерін өте дәл келтіргендігінде. Оның "Mémoires sur le Consulat" еңбегі G. K. Fortescue аудармасымен, кіріспе және қажетті түсіндірмелермен "Бонапарт және Консулдық" (1908) деген атаумен ағылшын тіліне аударылған. Тибодо қалдырған құжаттардың ішінде "Өмірбаяным" және "Конвентке тағайындалуым алдындағы естеліктер" деп аталатын құжаттар болды. Бұл еңбектер шағын жинақта (Париж және Ниор, 1875) жарық көрді, онда оның еңбектерінің тізімі және өмірбаянының баяндамасы да бар.
The special value of Thibaudeau's works arises from the fact that he wrote only of those events of which he had personal knowledge, and that he quotes with great accuracy Napoleon's actual words. His Mémoires sur le Consulat has been translated into English, with introduction and necessary notes, by G. K. Fortescue with the title of Bonaparte and the Consulate (1908). Among the papers left by Thibaudeau were documents entitled Ma Biographie and Mémoires avant ma nomination à la Convention. These were published in a small volume (Paris and Niort, 1875) which includes a list of his works and of the narrative of his life.